Atos 11

Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Tan apostolo má tan tám ruruna ami balis á Iudáiá di longrai arbin suri rung tili risán mul ngo dikte ruruna i pinpidan si Káláu.
1 E ouviram os apóstolos e os irmãos que estavam na Judeia que também os gentios tinham recebido a palavra de Deus.
2 Má on á malar á Ierusalem, bos kakun Iudáiá dikte ruruna i Iesu, di lala tur besang i nagogon má dik hol on ngo sinih na ruruna i Iesu, na kut aririu mul. Má ngorer i pákánbung ái Petero a aptur pas til Sisaria mák han tapam hut ami Ierusalem, di para sáksáknai ngoromin,
2 E, subindo Pedro a Jerusalém, disputavam com ele os que eram da circuncisão,
3 “Be, á iáu erei u kis án asir i rum kándi ái rung kápte kut aririu i di má uk namnam tiklik mam di?”
3 dizendo: Entraste em casa de varões incircuncisos e comeste com eles.
4 Io, mái Petero a kos di ngo, “Áá, a támin iau longoi ngorer.” Má ák turpasi taswai tan táit keskeskes narsá rung iatung ngorer ákte purut ngoi,
4 Mas Pedro começou a fazer-lhes uma exposição por ordem, dizendo:
5 má a parai ngoro minái,
5 Estando eu orando na cidade de Jope, tive, num arrebatamento dos sentidos, uma visão; via um vaso, como um grande lençol que descia do céu e vinha até junto de mim.
6 Iak tiktikon urami polgon sepen kaen erei má a tuan káng mai toltolom ololas a tam uri narsá git á boh Iudáiá suri ani. Te táit ahat i kik di, má tan rokoi, má te táit di kárkap adi bim, mái rung di sehel mai bál di, má toltolom man tili armongoh.
6 E, pondo nele os olhos, considerei e vi animais da terra, quadrúpedes, e feras, e répteis, e aves do céu.
7 Iau alongra má iak longrai kaungán kes a parai ngoromin singing, ‘Petero, tan ololas erei u mákái, aptur má unák up bing te má unák ani.’
7 E ouvi uma voz que me dizia: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
8 Mái sár iak parai ngo, ‘Auh, Konom! Kápate arwat muswan sang ngo ina longoi ngorer! Káp iau te lu ani tekesi durwán namnam be.’
8 Mas eu disse: De maneira nenhuma, Senhor; pois nunca em minha boca entrou coisa alguma comum ou imunda.
9 Má i áruán pákán kaungán kes er tilami bát a parai singing ngo, ‘Koion una utngi táit ái Káláu ákte apilpilái ngo a durwán táit.’
9 Mas a voz respondeu-me do céu segunda vez: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
10 Má ngo kángiur tu arkipkip mai worwor ngorer atul á pákán, ki káp melek sár mul má sepen kaen erei a tapam kaleng urami bát.
10 E sucedeu isto por três vezes; e tudo tornou a recolher-se no céu.
11 “Má i pákánbung sang erei, atul á kálámul dikte dos pala ditul til Sisaria sur iau, ditul má te sámtur i mátsálán rum er iau kis ái.
11 E eis que, na mesma hora, pararam junto da casa em que eu estava três varões que me foram enviados de Cesareia.
12 Má Tanián a Pilpil a parai singing ngo, ‘Saimon, atul á kálámul idi malar, ditul gálta sur iáu. Koion na ru i kam hol suri han mam ditul kabin á iau sang iakte dos pala ditul.’ Má i kábungbung on, gimhat aptur tiklik til Iopa ur Sisaria, má awon á tám ruruna minái til Iopa gim no. Má ngo gim hut á Sisaria, gimá sol uri rum si Konilius.
12 E disse-me o Espírito que fosse com eles, nada duvidando; e também estes seis irmãos foram comigo, e entramos em casa daquele varão.
13 Má ngo gimáte sol no urami polgon rum, ái Konilius a taswai ur si gim ngo a mákái angelo a sámtur i mátán táil anang i kán rum, má angelo a parai singin ngo, ‘Konilius, una dos pala te kálámul uradi Iopa má gálgálta suri kesi kálámul ngisán ái Saimon Petero.
13 E contou-nos como vira em pé um anjo em sua casa, e lhe dissera: Envia varões a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro,
14 Ái kálámul minái na hut mai lain arbin narsá gam má nák arbin má gamák ruruna, má ngorer ái Káláu na aliu iáu má di no erei i kam rum.’
14 o qual te dirá palavras com que te salves, tu e toda a tua casa.
15 “Má iak turpasi arbin má sár ngorer, má Tanián a Pilpil a hut sosih mák porta i di no ái rung er di longrai ngorer sár mul a hut sosih ur si git tungu i bungán Pentikos.
15 E, quando comecei a falar, caiu sobre eles o Espírito Santo, como também sobre nós ao princípio.
16 Erei má iak han hol pasi worwor si Konom a parai ngo, ‘Ái Ioanes Tám Arsiu a arsiu mai dan sár. Mái sár á gam má, ái Káláu na siu gam mai Tanián a Pilpil.’
16 E lembrei-me do dito do Senhor, quando disse: João certamente batizou com água, mas vós sereis batizados com o Espírito Santo.
17 Ákte talas má narsá git ngo ái Káláu a tari si rung tili risán á matngan artabar sár mul ngorer ákte tari si git i pákánbung git ruruna i Konom Iesu Karisito. Iau mákái ngorer má iak ilmi ngo a lain táit suri ina mur i nemnem si Káláu ngorer.”
17 Portanto, se Deus lhes deu o mesmo dom que a nós, quando cremos no Senhor Jesus Cristo, quem era, então, eu, para que pudesse resistir a Deus?
18 Má ngo di longrai worwor ngorer, ák rah sár á kándi bál mos má dik para agas Káláu má dik parai ngoromin, “Onin pala sang ái Káláu ákte pasbat i sál si rung tili risán mul suri ngo da hol kaleng má dák otoi liu!”
18 E, ouvindo estas coisas, apaziguaram-se e glorificaram a Deus, dizendo: Na verdade, até aos gentios deu Deus o arrependimento para a vida.
19 Má tungu i pákánbung di bás bing Sitiwen má, tilik lala arabilbiling a tapam hut. Bos tám ruruna dikte tam táu arsagil til Ierusalem má dik han sara uri tan kuir. Te di han átik á balis á Ponisia, má te sang di han uri sim á Saipárás, má te di han uri malar á Antiok. Má ái rung minái di lu arbin mai pinpidan tangrai bos malar erei, mái sár di lu arbin uri narsán tan Iudáiá masik.
19 E os que foram dispersos pela perseguição que sucedeu por causa de Estêvão caminharam até à Fenícia, Chipre e Antioquia, não anunciando a ninguém a palavra senão somente aos judeus.
20 Má te tili di, tan kálámul sang til Saipárás má til Sairini, di han uri malar á Antiok má dik turpasi arbin mai lain arbin sur Konom Iesu uri narsá di ái rung tili risán mul.
20 E havia entre eles alguns varões de Chipre e de Cirene, os quais, entrando em Antioquia, falaram aos gregos, anunciando o Senhor Jesus.
21 Má rakrakai káián ái Káláu a kis tiklik mam di, má ngorer marán tili di ái rung tili risán di ruruna i arbin má dik tapriu uri narsán ái Konom.
21 E a mão do Senhor era com eles; e grande número creu e se converteu ao Senhor.
22 Má ngo arbin suri dánih a hut i malar á Antiok a tasi talngá di á bos tám ruruna ami Ierusalem, ki dik dos pala Banabas uranang Antiok suri mánán pasi ngo a támin i táit di longrai.
22 E chegou a fama destas coisas aos ouvidos da igreja que estava em Jerusalém; e enviaram Barnabé até Antioquia,
23 Má ngo a hut á Antiok má ák mákái ngo ái Káláu a lala asosah i di, a gas i bál mák inau i di suri da muswan pagas mai kunlán bál di uri narsá Konom.
23 o qual, quando chegou e viu a graça de Deus, se alegrou e exortou a todos a que, com firmeza de coração, permanecessem no Senhor.
24 Ái Banabas a lain kálámul sang, má a atu i kán ruruna má a káng mai Tanián a Pilpil mul, má ngorer marán dik turpasi mur i Konom.
24 Porque era homem de bem e cheio do Espírito Santo e de fé. E muita gente se uniu ao Senhor.
25 Má namur ái Banabas ák han uranang Tarsus mák lala ser sur Saulo,
25 E partiu Barnabé para Tarso, a buscar Saulo; e, achando-o, o conduziu para Antioquia.
26 má ngo ákte han bana pas Saulo, ki ák lam pas kalengnai uradi Antiok suri tángni i arbin mai lain arbin sur Iesu. Má arwat mai kesá kunlán bet, ái Banabas mái Saulo diar lu kis tiklik mai bos tám ruruna má atintini tilik lala matananu. Má i malar á Antiok a mulán pákán di utngi bos tám ruruna mai Kiristien, sálán ngo ‘kálámul a mur muswan i Iesu Karisito’.
26 E sucedeu que todo um ano se reuniram naquela igreja e ensinaram muita gente. Em Antioquia, foram os discípulos, pela primeira vez, chamados cristãos.
27 Má i pákánbung sang minái, te á kálámul a mon i kándi artabar suri mánán tusi midán ái Káláu di aptur má dik sosih tilami Ierusalem má dik han uranang Antiok.
27 Naqueles dias, desceram profetas de Jerusalém para Antioquia.
28 Má i pákánbung án lotu, kes tili di ngisán ái Agabus a sámtur i katbán i di, má mai rakrakai káián Tanián a Pilpil ák para tusi tilik taul itol na bontai marán kuir i naul matmatngan pokon. Má tilik taul itol minái a tapam hut i pákánbung a nagogon ái Kalaudius ada Rom.
28 E, levantando-se um deles, por nome Ágabo, dava a entender, pelo Espírito, que haveria uma grande fome em todo o mundo, e isso aconteceu no tempo de Cláudio César.
29 Ngo tan tám ruruna á Antiok di longrai worwor tus si Agabus ngorer, ki dik hol pasi suri ngo keskeskesá kálámul na tari kán artabar artálár mai ngorer a kis ngoi. Ngorer tan konom di tari marán, má tan piráh piráh di tari mudán sár. Má artabar minái uri tángni bos tám ruruna di sáhár di kis i balis á Iudáiá.
29 E os discípulos determinaram mandar, cada um conforme o que pudesse, socorro aos irmãos que habitavam na Judeia.
30 Má ngo dikte lápka talum noi kándi artabar, ki dik sua tari si Banabas mái Saulo suri diara kipi má tari singin rung di táilnai bos tám ruruna ami Ierusalem.
30 O que eles com efeito fizeram, enviando-o aos anciãos por mão de Barnabé e de Saulo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.