Rute 1

Songhai de Gao (SES) vs BKJ

Sair da comparação
1 Zamanoo kaŋ ra alkaaley no ma laama Izirayel gandaa ra, heray beeri foo tee no din. Heraa woo sabbu se aru foo kaŋ ti Betelehem koyraa boro, Žuda gandaa ra, naaru ka goro ka waati tee Mowab hawsaa ra. A gana, nga nda nga wandoo nda nga izʼaru hinkaa.
1 Ora, sucedeu que, nos dias em que os juízes governavam, houve fome na terra. E um certo homem de Belém de Judá foi residir temporariamente na terra de Moabe, ele, sua esposa e seus dois filhos.
2 Aroo woo maaɲoo ti Elimelek, wandoo maaɲoo ti Nawomi, izʼaru hinkaa maaɲey ti Mahiloŋ nda Kiliyoŋ. Ngi koyra-izoo maaɲoo ti Efrata kaŋ goo Betelehem, Žuda gandaa ra. I cindi Mowab hawsaa ra.
2 E o nome do homem era Elimeleque, e o nome da sua esposa Noemi, e o nome dos seus dois filhos Malom e Quiliom, Efrateus de Belém de Judá. E eles chegaram à terra de Moabe, e ali continuaram.
3 Waatoo kaŋ i goo no din Elimelek buu kaŋ ti Nawomi kurɲoo. Nawomi cindi, nga nda nga izʼaru hinkaa hinne.
3 E Elimeleque, marido de Noemi, faleceu; e ela foi deixada com os seus dois filhos.
4 Nga izʼaru hinkaa hiiji Mowab woyyaŋ. Woy faa maaɲoo ti Orpa, affaa maaɲoo ti Rutti. I goro no din haya kaŋ too jiiri woy (10).
4 E eles tomaram para si esposas das mulheres de Moabe; o nome de uma era Orfa, e o nome da outra Rute; e eles habitaram ali por cerca de dez anos.
5 Woo banda ga, Mahiloŋ buu, Kiliyoŋ buu. Nawomi hinne ka cindi, a jaŋ kurɲoo, a jaŋ izey.
5 E Malom e Quiliom também faleceram; e a mulher foi deixada sem os seus dois filhos e marido.
6 Hanoo kaŋ Nawomi maa kaŋ Abadantaa hinna nga gandaa borey ga ka heraa sanbu i ga, Nawomi soola ka hun Mowab ka yee nga koyra žeenaa ra, nga nda nga nzura woy hinkaa.
6 Então levantou-se ela com suas duas noras para que pudesse retornar da terra de Moabe, pois ela havia ouvido na terra de Moabe como o ­SENHOR havia visitado o seu povo, dando-lhes pão.
7 I na fondaa zaa cere bande ka dira ka koy Žuda gandaa ra.
7 Assim ela saiu do lugar onde estava, junto com suas duas noras; e elas puseram-se a caminho, para retornar à terra de Judá.
8 Nawomi nee nga nzura hinkaa se: «War si willi war do wala? War affoo kul ma koy nga ɲaa hugoo do. Ay gʼa ŋaaray Abadantaa ga, a ma gomni tee war se, takaa kaŋ nda war nʼa tee agay nda aru bisantey se.
8 E Noemi disse às suas duas noras: Ide, cada uma de vós, retornai para a casa da sua mãe; que o ­SENHOR vos trate com benevolência, como tratastes os mortos, e a mim.
9 Abadantaa ma war affoo kul noo hiijay taaga kaŋ ga war biney yaynandi.» Šennoo woo banda ga, kaŋ a ga baa ka šerre, a na affoo kul summu. De nzura woy hinkaa hẽe ka mundi doori.
9 Que o ­SENHOR vos conceda encontrar descanso, cada uma de vós na casa do seu marido. Então, ela as beijou; e elas ergueram a sua voz, e choraram.
10 De i nee Nawomi se: «Kalaa, kalaa, ir si hun ni bande, ir ga hanga ni ka koy ni gandaa ra.»
10 E elas lhe disseram: Certamente retornaremos contigo para o teu povo.
11 Nawomi zaabi ka nee i se: «Ay ize woyey, wa willi war do. Macin se war ga baa war ma hanga ay bande? Ay žen, ay si hay koyne, soko ya hin ka duu izʼaruyaŋ kaŋ ma war hiiji.
11 E Noemi disse: Voltai-vos novamente, minhas filhas; por que ireis comigo? Há ainda mais filhos em meu ventre, para que possam ser vossos maridos?
12 Ay ize woyey, wʼay naŋ, war ma willi war do. Ay hanse ka žen hiijay se. Ba nda ay hiiji, de hõ cijinoo hunday ra ay duu izʼaruyaŋ,
12 Voltai-vos novamente, minhas filhas, segui vosso caminho; pois sou velha demais para ter um marido. Se eu dissesse: Tenho esperança, se eu também tivesse marido nesta noite, e ainda tivesse filhos;
13 war ga hongu kaŋ war ga hin kʼi batu hala i ma beeri? Woo se war ga wanji ka hiiji jina wala? A si hin ka tee, ay ize woyey! Abadantaa kaboo kʼay kar, ay doroo ga hanse ka bisa war wanoo.»
13 vós aguardaríeis por eles até que estivessem crescidos? Guardar-vos-íeis para eles sem tomar marido? Não, minhas filhas; por isso entristece-me muito que por vossa causa a mão do ­SENHOR tenha saído contra mim.
14 Orpa nda Rutti yee ka hẽe ka mundi doori. Woo banda ga, Orpa na Nawomi naagu nga gandoo ra kʼa summu-summu, de a willi. Amma Rutti wanji ka hun Nawomi bande.
14 E elas ergueram a voz, e voltaram a chorar; e Orfa beijou sua sogra; mas Rute agarrou-se a ela.
15 Nawomi nee Rutti se: «Nʼga dii ni albora woyoo Orpa yee nga dumoo nda nga koyey do kaŋ a gʼi gana. Ni mo ma hanga a bande ka willi ni borey do.»
15 E ela disse: Eis que a tua cunhada voltou para o seu povo, e para os seus deuses; retorna tu após a tua cunhada.
16 Rutti nee Nawomi se: «Masʼay gaabi ya hun ni bande, ka yee ay do. Nongu kul kaŋ ra nʼga koy, nga ra ay ga koy. Nongu kaŋ ra nʼga goro, nga ra ay ga goro. Ni dumoo ga tee ya ne dumi. Koyoo kaŋ nʼgʼa gana ga tee ya ne Koy.
16 E Rute disse: Não me supliques para te deixar, ou para deixar de te seguir; pois para onde fores, eu irei; e onde te alojares, eu me alojarei; o teu povo será o meu povo, e o teu Deus, o meu Deus;
17 Nongu kaŋ ra nʼga buu nga ra ay ga buu, no din mo ra ay ga suturandi. Abadantaa ma goy goy ay ga nda ay hun ni bande, nda manʼti buuyan kʼir kaa cere ga.»
17 onde morreres, eu morrerei, e ali serei sepultada; que faça-me assim o ­SENHOR, e ainda mais, se algo que não a morte me separar de ti.
18 Nawomi dii kaŋ Rutti kayandi nga ma hanga nga, woo se a mana yee ka šendandi a ga.
18 Quando viu que estava firmemente decidida a ir com ela, deixou de lhe falar.
19 I dira cere bande ka koy hala Betelehem. Waatoo kaŋ i too Betelehem, koyraa borey kul miɲey cindi i ga hay. Koyraa woyey ga cere hãa ka nee: «Nawomi da ti woo?»
19 Assim, as duas seguiram até chegarem a Belém. E sucedeu que, quando chegaram a Belém, toda a cidade ficou comovida com elas, e disseram: Não é esta Noemi?
20 A tuuru i se ka nee: «War masʼay cee nda Nawomi (maanaa ‹anneema›). Wʼay cee nda Mara (maanaa ‹hottay›). Zama haya kaŋ se Hini-kul-koyoo nʼay hunaroo hottandi ay ga.
20 E ela lhes disse: Não me chameis de Noemi, mas me chamai de Mara; pois o Todo-poderoso tem tratado mui amargamente para comigo.
21 Kaŋ ay ga hun ne, borotaray goo ay ga, amma Abadantaa nʼay yeeti kate ay kabe kooney. War masʼay cee koyne nda Nawomi, zama Abadantaa bere ay ga, de Hini-kul-koyoo nʼay kar.»
21 Saí cheia, e o ­SENHOR me trouxe de volta para casa vazia: por que então me chamais de Noemi, vendo que o ­SENHOR testifica contra mim, e o Todo-Poderoso tem me afligido?
22 Takaa woo nda Nawomi kaa ka hun Mowab hawsaa ra. Nga nda nga nzura woyoo Rutti kaŋ ti Mowab boro. I mana kaa Betelehem kala oržoo hegaa waati.
22 Então Noemi retornou, e com ela Rute, a moabita, sua nora, as quais retornaram da terra de Moabe; e vieram para Belém, no início da colheita da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.