Lucas 8

Songhai de Gao (SES) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Alwaati foo banda ga, Isa naaru ka koy koyrawey nda koyra kanbey ra ka Irkoy LaamaaAlhabar Boryaa waazu. Taalibi woy cindi hinkaa (12),
1 Aconteceu, depois disto, que andava Jesus de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus, e os doze iam com ele,
2 nda woy fooyaŋ kaŋ ra a bay ka ganjiyaŋ gaaray kʼi kaa, nda affooyaŋ kaŋ cindi ka wirci kaŋ a nʼi noo baani, goo a bande. Woyey manʼti kala: Maryama kaŋ se i ga nee Magdala boraa kaŋ ra ganji iyye hun,
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 nda Tahiya, Šuza kaŋ ti Herod goykaw beeri foo wandoo, nda Suzan, nda iboobo fooyaŋ kaŋ gʼi alhaadimay nda ngi almanoo.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Suzana e muitas outras, as quais lhe prestavam assistência com os seus bens.
4 Alžama beeri foo marga kaŋyaŋ hun koyrawey ra ka kaa Isa do. A šelaŋ i se nda filla yaasayantaa woo ka nee:
4 Afluindo uma grande multidão e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 «Han foo sayakaw foo koy nga dumiyoo say. Kaŋ a goo ma saya, dumiyoo jere foo kaŋ fondaa bande. Borey nʼa taama-taama, beenaa cirawey nʼa gon.
5 Eis que o semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Jere foo kaŋ tondidoo ra. A zay, amma a kogu, zama a sii nongu ra kaŋ ga tay.
6 Outra caiu sobre a pedra; e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Jere foo kaŋ dumari karjikoyniyaŋ gamey ra. Ngi nda karjey zay cere bande. Karjey nʼi hewguba.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e estes, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Jere foo kaŋ labu hennaa ra. A zay, affoo kul na ize zangu (100) hay.» Fillaa woo banda ga, Isa na jinde jer ka nee: «Boro kaŋ goo nda haŋa ka maa, ma haŋajer!»
8 Outra, afinal, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cento por um. Dizendo isto, clamou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Nga taalibey nʼa hãa nda filla yaasayantaa woo maanaa.
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 A nee: «War, war duu Irkoy Laamaa haya tugantey fahamaa. Amma borey jerey, filla yaasayanteyaŋ nda i ga šelaŋ i se. Nga ra
10 Respondeu-lhes Jesus: A vós outros é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; aos demais, fala-se por parábolas, para que, vendo, não vejam; e, ouvindo, não entendam.
11 «Filla yaasayantaa woo almaganaa ne: dumiyoo manʼti kala Irkoy meešennoo.
11 Este é o sentido da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Wey kaŋ kaŋ fondaa bande manʼti kala borey kaŋ ga haŋajer. Amma Ibilisi kaa ka Šennoo kaa biney ra, hala i masi naanay ka hallasi.
12 A que caiu à beira do caminho são os que a ouviram; vem, a seguir, o diabo e arrebata-lhes do coração a palavra, para não suceder que, crendo, sejam salvos.
13 Wey kaŋ kaŋ tondidogoo boŋ manʼti kala borey kaŋ, nda i maa Šennoo, i gʼa dii nda ɲaali, amma a mana zay biney ra ka linji tee, i si gay naanaa ra. Nda alwaati šenda kaa i ga, i ga naŋ.
13 A que caiu sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Dumari karjikoyney kaŋ ra dumiyoo jere foo kaŋ manʼti kala borey kaŋ maa, amma i naŋ alhuzuney, nda aduɲɲa almanoo, nda bine-ibaayey mʼa hewguba. I si ize tee kaŋ ga nin.
14 A que caiu entre espinhos são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com os cuidados, riquezas e deleites da vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Labu hennaa kaŋ ra jerey sayandi manʼti kala borey kaŋ, nda i maa Šennoo, i gʼa dii nda bine henna kaaray. I ga ize tee haya kul kaŋ ga no.»
15 A que caiu na boa terra são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 «Boro kul si fitilla diinandi ka jinay gum a boŋ wala kʼa daŋ daari cire. A sʼa daŋ kala fitilla gorodogoo ga hala borey kaŋ ga huru ma dii gaayoo.
16 Ninguém, depois de acender uma candeia, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a sobre um velador, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Haya tugante sii no kaŋ si kaa ka fataw, haya sii no kaŋ ga tee sirri ra kaŋ si kaa ka fatawandi.
17 Nada há oculto, que não haja de manifestar-se, nem escondido, que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Wa takaa bay kaŋ nda war ga haŋajer, zama boro kaŋ goo nda a, i gʼa noo koyne. Boro kaŋ sii nda a, ba woo kaŋ a ga hongu nga goo nda a, ga taandi.»
18 Vede, pois, como ouvis; porque ao que tiver, se lhe dará; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Isa armey nda nga ɲaa kaa, amma i mana hin ka too a do alžamaa booboyanoo se.
19 Vieram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se por causa da concorrência de povo.
20 Boroyaŋ nee a se: «Ni ɲaa nda ni armey goo ma kay taray, i ga baa ngi ma dii ni.»
20 E lhe comunicaram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te.
21 Isa na borey zaabi ka nee: «Ay ɲaa nda agʼarmey manʼti kala borey kaŋ ga haŋajer Irkoy meešennoo se, de i gʼa ka goy.»
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam.
22 Han foo Isa nda nga taalibey huru harihii foo ra. A nee i se: «Ir ma deŋ ka koy haroo boŋ faa ga.» I koy.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, entrou ele num barco em companhia dos seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra margem do lago; e partiram.
23 Kaŋ taalibey goo ma hun, Isa jirbi. Hew beeri foo zunbu haroo boŋ. Hiyoo too nda hari hala a mma baa ka mun.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, correndo eles o perigo de soçobrar.
24 I man a kʼa tunandi ka nee a se: «Alfagaa, Alfagaa, ir ga halaci!» A tun, a zahã hewoo nda bondawey ga, i kay, de nongoo tee sõy.
24 Chegando-se a ele, despertaram-no dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo! Despertando-se Jesus, repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou, e veio a bonança.
25 Woo banda ga, Isa nee i se: «Man war naanaa?» I hunbur, boŋey haw, de i ga cere hãa ka nee: «May ti boraa woo kaŋ ga ba hewoo nda haroo yaamar, de i ga hayaa tee kaŋ a nʼa har?»
25 Então, lhes disse: Onde está a vossa fé? Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: Quem é este que até aos ventos e às ondas repreende, e lhe obedecem?
26 Isa nda nga taalibey too Geraza koyraa borey laamaa ra kaŋ goo Galile tenje.
26 Então, rumaram para a terra dos gerasenos, fronteira da Galileia.
27 Waatoo kaŋ Isa zunbu guraa ga, koyraa aru foo nʼa kubay kaŋ ra ganjiyaŋ goo. Za gayyan a si yee ka bankaaray daŋ. A si goro hugu ra, saarawey ra a ga goro.
27 Logo ao desembarcar, veio da cidade ao seu encontro um homem possesso de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos sepulcros.
28 Kaŋ a dii Isa, a na jinde jer ka kaati ka sujudu jinoo ra ka nee: «Macin ka agay nda ni marga, Isa, Irkoy Jerantaa Izʼaroo? Ay gʼa ŋaaray ni ga, masʼay zarabi.»
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo em alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Isa nka ganjoo yaamar kaŋ a ma hun aroo ra. Cee booboyaŋ ganjoo gʼa dii. Borey gʼa haw nda guuru karfuyaŋ, i ga gaalayaŋ daŋ cewey ra, amma a gʼi dunbu. Ganjoo gʼa ka koy saajey ra.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se apoderara dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e grilhões, tudo despedaçava e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Isa nʼa hãa ka nee: «Macin ti ni maaɲoo?» A nee: «Ay maaɲoo ti Alžama.» A na woo har, zama ganji booboyaŋ ka huru a ra.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião, porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ganjey na Isa suurandi a masi ngi sanba guusu futaa ra.
31 Rogavam-lhe que não os mandasse sair para o abismo.
32 A gar kaŋ nbirŋa booboyaŋ goo ma kur tondi hondoo boŋ. De ganjey na Isa suurandi a ma naŋ ngi ma huru nbirŋawey wey ra. A nʼa tee i se.
32 Ora, andava ali, pastando no monte, uma grande manada de porcos; rogaram-lhe que lhes permitisse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Ganjey hun aroo ra ka huru nbirŋawey ra. Nbirŋawey hun tondi hondoo jesoo ga beene ka haroo gaarandi, i yoole.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Wey kaŋ gʼi kur dii hayaa kaŋ tee, i zuru. I koy alhabaroo filla koyraa nda saajoo borey se.
34 Os porqueiros, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Borey koy dii hayaa kaŋ tee. I too nongoo kaŋ ra Isa goo. I na aroo gar kaŋ ra ganjey hun, a ga goro Isa cewey cire. Darbay goo jindoo ra, lakkaloo ga timme daku. Borey kaŋ dii a hunbur.
35 Então, saiu o povo para ver o que se passara, e foram ter com Jesus. De fato, acharam o homem de quem saíram os demônios, vestido, em perfeito juízo, assentado aos pés de Jesus; e ficaram dominados de terror.
36 Borey kaŋ dii hayaa kaŋ Isa nʼa tee, no ma filla borey kaŋ kokor ka kaa se, takaa kaŋ nda Isa na aroo hallasi ganjey ra.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como fora salvo o endemoninhado.
37 Woo banda ga, Geraza koyraa nda nga laamaa borey kul nʼa wiri Isa ga, a ma mooru ngi, zama i hanse ka hunbur. Isa huru harihiyoo ra ka willi.
37 Todo o povo da circunvizinhança dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande medo. E Jesus, tomando de novo o barco, voltou.
38 Aroo kaŋ ra ganjey hun nʼa ŋaaray a ga, a ma naŋ nga ma cindi nga bande. Amma Isa mana yadda, a nee a se:
38 O homem de quem tinham saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 «Willi ni hugoo do, ma hayaa kul filla i se kaŋ Irkoy nʼa tee ma ne.» A koy, de a na hayaa filla koyraa kul ra kaŋ Isa nʼa tee nga se.
39 Volta para casa e conta aos teus tudo o que Deus fez por ti. Então, foi ele anunciando por toda a cidade todas as coisas que Jesus lhe tinha feito.
40 Waatoo kaŋ Isa willi, alžamaa kul kaŋ goo mʼa batu nʼa kubay.
40 Ao regressar Jesus, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Nga ne, aru foo kaa a do kaŋ maaɲoo ti Žayrus, margahugoo boŋkoynoo no. A sujudu Isa cewey cire, a nʼa ŋaaray a ma kaa nga hugoo do.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, lhe suplicou que chegasse até a sua casa.
42 Hayaa kaŋ se, ize woy folloku bara a se kaŋ goo nda haya kaŋ ga too jiiri woy cindi hinka (12), a ga baa ka buu. Kaŋ Isa ga koy a do, alžama gʼa šiita.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava à morte. Enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Woo gar kaŋ woy foo goo jamaa ra kaŋ nga jiiri woy cindi hinka (12) a ga kuri mandi. [Alman kul kaŋ goo a se, a nʼa noo lotokorey se,] amma affoo kul mongu kʼa noo baani.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia, e a quem ninguém tinha podido curar [e que gastara com os médicos todos os seus haveres],
44 A man Isa nda banda here ka tuku nga bankaaraa miɲoo ga. Dogoo din da kuri mandiroo kay.
44 veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste, e logo se lhe estancou a hemorragia.
45 Isa nee: «May no ka tuku ay ga?» Boro foo kul ga nee kaŋ manʼti nga no. Piyer nee: «Alfagaa, alžamaa ga ni kuubi ka ni bere, i ga ni šiita.»
45 Mas Jesus disse: Quem me tocou? Como todos negassem, Pedro [com seus companheiros] disse: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem [e dizes: Quem me tocou?].
46 Amma Isa nee: «Boro tuku ay do, zama ay maate kaŋ gaabi foo fatta ay ra.»
46 Contudo, Jesus insistiu: Alguém me tocou, porque senti que de mim saiu poder.
47 Woyoo dii kaŋ Isa bay nga ga, a jijiri nda hunburay ka kaa ka sujudu Isa se ka hayaa har jamaa kul jine kaŋ se nga tuku a do, nda takaa kaŋ nda nga duu baani dogoo din da.
47 Vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante dele, declarou, à vista de todo o povo, a causa por que lhe havia tocado e como imediatamente fora curada.
48 Isa nee woyoo se: «Ay izoo, ni naanaa na ni hallasi. Koy nda baani.»
48 Então, lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 A goo ma šelaŋ kaŋ boro hun margahugoo boŋkoynoo windoo do ka nee: «Ni ize woyoo faati. Masi alfagaa zaa ka kay koyne.»
49 Falava ele ainda, quando veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: Tua filha já está morta, não incomodes mais o Mestre.
50 Isa maa, a zaabi ka nee a se: «Masi hunbur, naanay hinne, de a ga hallasi.»
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse: Não temas, crê somente, e ela será salva.
51 Waatoo kaŋ Isa too Žayrus hugoo do, a mana naŋ boro kul ma huru nga bande nda manʼti Piyer, nda Yehiya, nda Žak, nda zankaa ɲaŋoo nda baaboo.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém permitiu que entrasse com ele, senão Pedro, João, Tiago e bem assim o pai e a mãe da menina.
52 Borey kul ga hẽe, i ga yooyo bukaa boŋ. Isa nee i se: «War masi hẽe, a mana buu, a mma jirbi.»
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Borey nʼa kašikaši, zama i ga bay kaŋ a buu.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Amma Isa nʼa dii nda kaboo ka nga jindoo jer ka nee: «Woy-izoo, tun ni boŋ ga.»
54 Entretanto, ele, tomando-a pela mão, disse-lhe, em voz alta: Menina, levanta-te!
55 Lakkaloo yee kate a ga, dogoo din da a tun. Isa nʼi yaamar i mʼa noo ŋaayan.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e ele mandou que lhe dessem de comer.
56 Zankaa hayragey boŋey haw, amma Isa nʼi yaamar i masi hayaa kaŋ tee deede boro kul se.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.