Juízes 19
Songhai de Gao (SES) vs VC
1 Alwaatey wey ra kokoy sii Izirayel ra. Lewi aru foo kaŋ taabuši Efrayim tondi hondey koroo ra na wahay kaŋ hun Betelehem kaŋ goo Žuda zaa ka goro nda a.
1 Naquele tempo, como não havia rei em Israel, aconteceu que um levita, vindo fixar-se no fundo das montanhas de Efraim, tomou ali por concubina uma jovem. de Belém de Judá.
2 Wahayoo futu a ga, woo banda ga, woyoo nʼa naŋ ka koy nga baabaa do Betelehem kaŋ goo Žuda, a na waati tee no din, handu taaci.
2 Esta foi-lhe infiel, deixou-o e foi para junto de seu pai em Belém de Judá, onde ficou quatro meses.
3 Han foo kurɲoo tun ka koy dii a ka šelaŋ binoo se kʼa willi kate. Nga tamoo nda nga farka hinka goo a bande. Woyoo nʼa daŋ nga baabaa hugoo ra, kaŋ woy soogaa baabaa dii a, a nʼa kubay nda ɲaali.
3 Seu marido foi ter com ela para falar-lhe ao coração e reconduzi-la à sua casa, levando consigo um servo e dois jumentos. Ela o introduziu em casa de seu pai. Quando o pai da mulher o viu, saiu a recebê-lo alegremente.
4 Nga nzuraa kaŋ ti woy soogaa baabaa nʼa dii, a goro a do jirbi hinza. I ŋaa, i haŋ, i na cijiney kul tee no din.
4 Retido pelo sogro, pai da jovem, ficou o levita com ele durante três dias; comeram, beberam e passaram a noite.
5 Jirbi taacantoo, i biya ka tun. Waatoo kaŋ Lewi boraa ga baa ka koy, woy soogaa baabaa nee nga nzuraa se: «Ŋaa jina, ma duu albarka, woo banda ga, war ma koy.»
5 Na manhã do quarto dia, quando se levantaram e se dispunham a partir, o pai da jovem disse ao genro: Restaura primeiro as tuas forças com um pouco de pão, e depois disto partireis.
6 I goro, i ŋaa, i haŋ ngi boro hinkaa kul. Woy soogaa baabaa nee kurɲoo se: «Ay gʼa wiri ni ga, ma cijinoo tee koyne, ma ɲaali.»
6 Sentaram-se ambos, comeram e beberam. em seguida o pai da jovem disse ao genro: Peço-te que passes aqui ainda esta noite, e alegre-se o teu coração.
7 Kurɲoo tun nga ma koy, amma nzuraa šendandi a ga hala a na cijinoo tee no din.
7 A instâncias do sogro, o homem que já se tinha levantado para partir, tornou a recostar-se e passou ali ainda aquela noite.
8 Jirbi guwantoo, a biya ka tun nga ma koy. Woy soogaa baabaa nee koyne: «Ay gʼa wiri ni ga, ma duu albarka, war ma cindi ne hala waynaa ma yay.» Ngi boro hinkaa kul ŋaa.
8 Chegada a manhã, preparando-se ele para se pôr a caminho, disse-lhe o pai da jovem: Peço-te que restaures as tuas forças. Deixai a vossa partida para o declinar do dia. E comeram ambos juntos.
9 Woo banda ga, kurɲoo tun nga ma koy nga, nda nga wahayoo, nda nga tamoo. Amma nzuraa, woy soogaa baabaa nee a se: «Zaaroo ben, waynaa kaŋ, ay gʼa wiri war ga, war ma kani, zaaroo ben, wa kani ne, ni binoo ma ɲaali. Suba war ga biya ka tun ka fondaa zaa, nʼga koy ni do.»
9 Levantou-ser então o homem e dispunha-se a partir com a sua concubina e o seu servo. O sogro, porém, pai da jovem, disse-lhe de novo: Olha que o dia declina e a noite se aproxima. Passai a noite aqui. Sim, o dia se vai acabando, passa aqui a noite tranqüilamente. Amanhã vos levantareis cedo e partireis, a fim de voltardes para a vossa casa.
10 Amma aroo wanji ka kani, a tun ka koy. A too hala Žebuz tenje kaŋ ti Žerizalem nda farka soolante hinkaa nda nga wahayoo.
10 O levita, porém, não consentiu. Partiu e chegou a Jebus, que é Jerusalém, com a sua concubina e seus dois jumentos selados.
11 Waatoo kaŋ i man Žebuz, waynaa kaŋ, tamoo nee nga koyoo se: «Ay gʼa wiri ni ga, ir ma kuubi ka koy Žebuz borey koyraa woo ra, ir ma cijinoo tee no din.»
11 Quando chegaram, o dia ia declinando, e o criado disse a seu amo: Vem tomemos o caminho da cidade dos jebuseus para ali passarmos a noite.
12 Nga koyoo nee a se: «Ir si kuubi ka koy koyra waani ra kaŋ ra Izirayel boro sii. Ir ma bisa ka koy hala Gibeya.»
12 Não, respondeu-lhe o amo, não entraremos numa cidade estrangeira, onde não há israelitas. Iremos até Gabaa.
13 A nee koyne nga tamoo se: «Ir ma koy ka man Gibeya wala Rama, ir ma cijinoo tee nongu hinkaa woo affoo ra.»
13 Vamos, ajuntou ele, procuremos atingir um desses lugares, e nos alojaremos em Gabaa ou em Rama.
14 I bisa ka koy ngi fondaa ra, waynaa goo ma kaŋ kaŋ i man Gibeya kaŋ ti Benžameŋ alkabiilaa wane.
14 Prosseguiram, pois, o seu caminho, e o sol se punha, quando se encontravam perto de Gabaa de Benjamim.
15 I kuubi ka koy cijinoo tee Gibeya. I huru, i kay koyraa farroo ra. Amma boro kul manʼi zumandi nga do hala i ma kani.
15 Dirigiram-se para lá, a fim de passarem a noite. Tendo entrado na cidade, parou o levita na praça, e ninguém lhe ofereceu hospitalidade.
16 Nga ne, cijinoo ra, aru žeena foo kaŋ ga hun nga faarey do, aroo manʼti kala Efrayim tondi hondey boro, taabuši no Gibeya, ka gar nongoo din borey manʼti kala Benžameŋ boroyaŋ.
16 Nisto apareceu um homem idoso que voltava do seu trabalho no campo, ao anoitecer. Era também da montanha de Efraim e habitava como forasteiro em Gabaa, cujos habitantes eram benjaminitas.
17 Aru žeenaa na boŋoo jer, a ga dii naarukaa koyraa farroo ra. A nee: «Man ra nʼga koy? Man ra ni hun?»
17 O velho, levantando os olhos, viu o levita na praça da cidade: Aonde vais?, disse-lhe ele, e de onde vens?
18 A nee a se: «Ay mana hun kala Betelehem kaŋ goo Žuda, ay sii ma koy kala Efrayim tondi hondey koroo ra kaŋ wane nda agay. Ya na koy kala Betelehem kaŋ goo Žuda. Ay goo ma naaru ka koy ay hugoo do, amma fondaa ra boro kul manʼay yawzunbay.
18 Nós partimos, respondeu o levita, de Belém de Judá e vamos até ao fundo da montanha de Efraim, onde nasci. Acabo de deixar Belém de Judá para voltar à minha casa, mas ninguém me quer acolher,
19 Ka gar subu koga nda fita goo ir kone ir farkey se, ay goo nda ŋaayan nda alaneb hari mooro agay, nda ni koŋŋaa, nda tamoo kaŋ goo ni tamey bande se. Ir si too haya kul ga.»
19 embora tenhamos palha e feno para os nossos jumentos, pão e vinho para mim, tua serva e o jovem, teu servo; nada nos falta.
20 Aru žeenaa nee: «Baani kubay! Ay ga huga nda haya kul kaŋ ga nʼga too. Nʼsi cijinoo tee farroo ra.»
20 O velho respondeu: A paz seja contigo. Dar-te-ei tudo o que for necessário; somente não passarás a noite na praça.
21 A nʼi ka koy nga do, a na farkey noo fita. Naarukey na ngi cewey ɲumay, i ŋaa, i haŋ.
21 Fê-lo entrar em sua casa, e deu de comer aos jumentos. Os viajantes lavaram os pés, e foi-lhes servida a refeição.
22 Waatoo kaŋ i goo binekaanay ra, koyraa aruyaŋ, aru yaamuyaŋ na hugoo kuubi kʼa bere ka ganboo kar-kar ka nee aru žeenaa kaŋ ti hugoo koyoo se: «Boraa fattandi kaŋ huru ni do hala ir ma kani nda a.»
22 Enquanto restauravam as forças, vieram os habitantes da cidade, gente péssima, e, cercando a casa do velho, bateram violentamente à porta: Faze sair, gritaram eles ao velho, dono da casa, faze sair o homem que entrou em tua casa para que nós o conheçamos!
23 Hugoo koyoo fatta kate i do, a nee i se: «Kalaa, agʼarmey, ay gʼa wiri war ga, war masi goy laala tee, zama boraa woo mana huru kala ay do. War masi haawoo woo cine tee.
23 O velho saiu e foi ter com eles, dizendo: Não queirais, irmãos, cometer semelhante maldade, pois esse homem é hóspede de minha casa. Não pratiqueis tal infâmia.
24 Wa haŋajer, agay ize woyoo kaŋ si aru bay nda aroo woo wahayoo goo ne. Ay gʼa wiri war ga, war ma naŋ yʼi fattandi war se, war mʼi hasara ka haya tee i se kaŋ kan war se. Amma war masi haawi beeroo woo tee boraa woo se.»
24 Eis aqui a minha filha virgem, e a concubina desse homem. Eu vo-las trarei, e vós podereis violá-las e fazer delas o que quiserdes; somente vos peço que não cometais contra esse homem uma ação tão infame.
25 Waatoo kaŋ arey mana haŋajer hugoo koyoo se, naarukaa na nga wahayoo dii kʼa kaataray i se taray. I marga nda woyoo, i nʼa žilla cijinoo kul hala subbaahoo ra. Waatoo kaŋ moo ga baa ka boo, i na woyoo naŋ.
25 Eles, porém, não o quiseram ouvir. Então o levita, vendo isso, trouxe-lhes sua concubina; eles a conheceram e abusaram dela durante a noite até pela manhã, e despediram-na ao amanhecer.
26 Subbaahoo ga baa ka too, wahayoo koy kaŋ aroo kaŋ do nga koyoo goo hugoo miɲoo ga hala gandaa kaaray.
26 Ao romper do dia, veio a mulher e caiu à porta da casa onde estava, o marido e ali ficou até que o dia clareasse.
27 Subbaahoo ra, kurɲoo tun, a na hugoo miɲoo feeri ka nga fondaa zaa. Nga ne, woyoo, nga wahayoo ne ma daaru hugoo miɲoo ga, kabey goo hugoo jindoo ra.
27 Chegada a manhã, levantou-se o marido e, ao abrir a porta para continuar o seu caminho, eis que sua concubina jazia diante da porta, com as mãos estendidas sobre a soleira.
28 A nee nga woyoo se: «Tun, ir ma koy.» Amma zaabi sii no. Kurɲoo na bukaa fur nga farkaa boŋ ka fondaa zaa ka koy nga do.
28 Levanta-te, disse-lhe ele, vamo-nos. Mas a mulher não lhe respondeu... tomou-a então, pô-la sobre o jumento e tomou o caminho de volta para a sua casa.
29 Waatoo kaŋ aroo too nga hugoo do, a na huryaw zaa, a na nga woyoo dii, a nʼa dunbu-dunbu, nongu ka koy nongu, dunbu woy cindi hinka (12), a nʼi sanba Izirayel laboo kul ra.
29 Chegando à sua casa, tomou um cutelo, dividiu o cadáver de sua concubina, membro por membro, em doze partes, e enviou-as por todo o território de Israel.
30 Borey kul kaŋ dii woo nee: «Abada woo cine mana bay ka tee, a mana bay ka diyandi za Izirayel borey žigi ka hun Misira gandaa ra hala hõ.» I nee koyne: «Wa miile hayaa woo ga, wa cere guna, war ma hayaa har kaŋ war dii a.»
30 Todos os que testemunharam aquilo, disseram: Jamais se fez ou se viu tal coisa, desde que Israel subiu do Egito até este dia. Ponderai bem isto, deliberei e pronunciai-vos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.