Jonas 1
Songhai de Gao (SES) vs NAA
1 Abadantaa na šenni har Amitay izʼaroo Yunusa se ka nee:
1 A palavra do Senhor veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 «Tun ni boŋ ga, ma koy koyra beeroo ra kaŋ se i ga nee Niniwe, mʼay meešennoo ka too i do! Zama haya kaŋ se koyraa din borey laalayanoo hoo.»
2 — Levante-se, vá à grande cidade de Nínive e pregue contra ela, porque a sua maldade subiu até a minha presença.
3 Amma Yunusa tun ka zuru ka koy koyra mooro foo ra kaŋ maaɲoo ti Tarsis hala Abadantaa masi dii nga. A jin ka too koyra foo ra kaŋ se i ga nee Žafa, no din ra a na harihii beeri foo gar kaŋ ga koy Tarsis. A na hii hayoo bana ka naaru hala Tarsis. Nga lakkaloo ra nga mma dere Abadantaa ga.
3 Jonas se levantou, mas para fugir da presença do Senhor , para Társis. Desceu a Jope, e encontrou um navio que ia para Társis. Pagou a passagem e embarcou no navio, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor .
4 Amma nga naarumaa ra Abadantaa na hew beeri foo tunandi teekoo boŋ kaŋyaŋ hanse ka harihiyoo zinji-zinji hala ni mma nee a mma fay ka hun cere ga,
4 Mas o Senhor lançou sobre o mar um forte vento, e levantou-se uma tempestade tão violenta, que parecia que o navio estava a ponto de se despedaçar.
5 woo maaganda se harihiyoo dirandikey hanse ka hunbur. De affoo kul šintin ka nga koyoo kaŋ a gʼa gana ŋaaray. I yee ka jinawey kul fur haroo ra, hala hiyoo ma felaw. Woo kul kaa ka gar Yunusa zunbu harihiyoo koroo ra ka hunanzam. Hunanzamoo ra jirbi komante nʼa zaa.
5 Então os marinheiros ficaram com medo e clamavam cada um ao seu deus. Lançaram no mar a carga que estava no navio, para que ele ficasse mais leve. Jonas, porém, havia descido ao porão do navio; ali havia se deitado, e dormia profundamente.
6 Harihiyoo jineboraa nʼa gar jirboo ra. A nʼa tunandi kʼa hãa ka nee:
6 O capitão do navio se aproximou de Jonas e lhe disse: — O que está acontecendo com você? Agarrado no sono? Levante-se, invoque o seu deus! Talvez assim esse deus se lembre de nós, para que não pereçamos.
7 Woo banda ga, hiyoo dirandikey nee cere se:
7 Os marinheiros diziam uns aos outros: — Vamos lançar sortes para descobrir quem é o culpado desse mal que caiu sobre nós. Lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Waatoo din hiyoo dirandikey nee a se:
8 Então lhe disseram: — Agora nos diga: Quem é o culpado por este mal que nos aconteceu? Qual é a sua ocupação? De onde você vem? Qual a sua terra? E de que povo você é?
9 Yunusa nʼi zaabi ka nee:
9 Jonas respondeu: — Eu sou hebreu e temo o
10 Woo banda ga, Yunusa bayrandi hiyoo dirandikey se kaŋ nga mma goo ma zuru Abadantaa ga. Kaŋ i maa šennoo woo, ngi biney dunbu, de i nʼa hãa ka nee:
10 Então os homens ficaram com muito medo e lhe perguntaram: — O que é isso que você fez? Pois aqueles homens sabiam que Jonas estava fugindo da presença do
11 Waatoo din kaŋ i goo ma šelaŋ a se kul gar kaŋ teekoo goo ma zarga ka tonton. De i yee kʼa hãa ka nee: «Cin no ir mʼa tee ma ne hala teekoo ma yay?»
11 Então lhe perguntaram: — O que devemos fazer com você, para que o mar se acalme? Disseram isto porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Yunusa nʼi zaabi ka nee:
12 Jonas respondeu: — Peguem-me e me lancem no mar; então o mar ficará calmo. Porque eu sei que, por minha causa, esta grande tempestade caiu sobre vocês.
13 Hiyoo dirandikey na taka kul tee hala ngi ma duu ka duu fondo ka koy guraa ga, amma i mongu, zama teekoo mma koy de a ga boosu.
13 Em vez disso, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso contra eles.
14 Woo banda ga, i na Abadantaa ŋaaray ka nee:
14 Então clamaram ao Senhor e disseram: — Ah!
15 Ŋaarayroo banda ga, i na Yunusa zaa kʼa warra teekoo ra, dogoo din da ra teekoo laalayanoo ben.
15 Em seguida, os marinheiros pegaram Jonas e o lançaram no mar; e a fúria do mar se acalmou.
16 Hiyoo dirandikey hanse ka hunbur Abadantaa, za i dii hayaa kaŋ a nʼa tee, woo se i na sargari kaa, i yee ka meefur zaa Abadantaa maaɲoo ga.
16 Então esses homens temeram muito o Senhor ; ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 — ausente —
17 O Senhor ordenou que um grande peixe engolisse Jonas. E Jonas esteve três dias e três noites no ventre do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.