Gênesis 44
Songhai de Gao (SES) vs NTLH
1 Isufi nee aroo se kaŋ ga nga hugoo ga talfi: «Borey wey saakey too nda taasu hala nongu kaŋ ga a si bisa, de ma affoo kul nooroo daŋ nga saakoo miɲoo ga.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Mʼay potoo, nzorfu guuru potoo, nda taasoo nooroo, mʼi daŋ i kul ikaccaa saakoo miɲoo ga.» A na hayaa tee kaŋ Isufi nʼa har a se.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Za moo boo, nga no i na arey din nda ngi farkey naŋ i ma koy.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 I fatta koyraa ra, i mana mooru kaŋ Isufi nee nga hugoo talfikaa se: «Tun ni boŋ ga, hanga arey din, nda ni toorʼey, ma nee i se: ‹Cin se war ga goy hennaa bana nda ifutu?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Manʼti nga ti hayaa kaŋ nda ay koyoo ga haŋ, hayaa kaŋ nda a ga gunandi wala? Woo kaŋ war nʼa tee manʼti kala goy futu!›»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 A toorʼey, a na šenni follokey har i se.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 I nʼa zaabi ka nee: «Macin se ay koyoo ga šenney wey dumey har? Ni tamey ga mooru goyoo woo dumi teeyan!
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Nga ne, nooroo kaŋ ir nʼa gar ir saakey miɲey ga, ir nʼa ka kaa ma ne ka hun Kanaŋ gandaa ra. De taka foo nda ir ga yadda ka zay ni koyoo hugoo ra, a ma tee nzorfu kaaray wala wura!
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Yala boraa kaŋ kone nʼna potoo gar ni tamey ra, ma buu, ir mo ga tee ay koyoo baɲɲey.»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 A nʼi zaabi ka nee: «Ay yadda hayaa kaŋ war nʼa har, amma boraa kaŋ kone a duwandi no ma tee ay baɲɲaa! War borey jerey ga henan.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Affoo kul ga cahã ka nga saakoo zumandi kʼa feeri.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Aroo fisi, a mana šintin nda kala i kul ibeeroo ka koy ben nda i kul ikaccaa. Potoo duwandi Benžameŋ saakoo ra.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 I na ngi darbawey kottu, affoo kul na nga farkaa jeejaa yeeti a ga, i willi koyraa ra.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Žuda nda nga armey koy Isufi hugoo do, i nʼa gar no din, de i gunguma jinoo ra hala ganda.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Isufi nee i se: «Cin ti goyoo kaŋ war nʼa tee? War nka si bay kaŋ ay cine ga wan ka gunandi ka dii hayey kaŋ ga kaa ka tee?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Žuda zaabi ka nee: «Macin no ir ga nee ma ne, ay koyoo? Macin no ir gʼa har, taka foo nda ir gʼir boŋ henanandi? Irkoy na ni tamey laybey fatawandi. Sohõ ir ga tee ma ne baɲɲa, ir nda boraa kaŋ kone potoo duwandi.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Isufi zaabi ka nee: «Ay ga mooru woo teeyan! Boraa kaŋ kone potoo duwandi no ma tee ya ne baɲɲa, war, wa žigi ka koy war baabaa do nda baani.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Žuda man Isufi do ka nee: «Ay koyoo, alhormo tee ya ne! Ni tamoo ma hin ka šelaŋ ma ne, ay koyoo, masi futu ni tamoo ga, zama nʼga sawa nda Firawuuna.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Ay koyoo, ni nka ni tamey hãa ka nee: ‹War baabaa ga huna wala? War goo nda arma foo koyne wala?›
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Ir na ni zaabi, ir koyoo ka nee: ‹Ir baabaa ga huna, a žen. Ir goo nda arma foo kaŋ a duu a nga žeenayyanoo ra. Zankaa din armaa faati, nga hinne ka cindi ɲaŋoo se, baaboo ga hanse ka bagʼa.›
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Waatoo din ni nee ni tamey se: ‹Wʼa doori kate ya ne, ay ga baa ya dii a.›
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Ir na ni zaabi, ay koyoo ka nee: ‹Zankaa si hin ka hun baaboo do. Nda a hun baaboo do, kul baaboo ga buu.›
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Amma ni nee ni tamey se: ‹Nda war kaynoo mana doo war bande, war si hin ka dii agay koyne.›
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Waatoo kaŋ ir žigi ka koy ni tamoo, ir baabaa do, ir na ni, ay koyoo šenney har a se.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Jirbiyaŋ banda ga, ir baabaa nee ir se: ‹Wa yee ka koy ŋaayan day ir se.›
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Ir nʼa zaabi ka nee: ‹Ir si hin ka doo. Nda ir kaynoo ga hanga ir bande, ir ga doo, zama ir si hin ka dii aroo nda manʼti ir kaynoo mma bara ir bande.›
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Ay baabaa, ni tamoo nee ir se: ‹War ga bay kaŋ ay wandoo mana duu ya ne kala izʼaru hinka.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Affaa hun ay kone, de ay nee: “Šikka sii kaŋ ganjihooga nʼa wii!” De mo ya na dii a hala nongoo kaŋ ra ay goo.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Nda war na woo mo taa ay kone, de albasi duu a, war gʼay žeenayyanoo zumandi nda hottay alaahara.›
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Sohõ, nda ay koy ni tamoo, ay baabaa do bila aru soogaa kaŋ ga nga hundoo hanse ka denji,
30 — ausente —
31 nda a dii kaŋ zankaa sii ir bande, kul a ga buu! De ni tamey gʼir baabaa, ni tamoo zumandi nga žeenayyanoo ra nda binehẽeni alaahara.
31 — ausente —
32 Zama agay, ni tamoo nka nga boŋ tolme zankaa dogoo ra ay baabaa se, ay nee a se: ‹Nda ay manʼa ka yee kate ma ne, ay zunuboo ga cindi waati kul, ay baabaa.›
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Sohõ ay koyoo, ay gʼa wiri ni ga, ni tamoo ma tee ma ne baɲɲa aru soogaa dogoo ra, nga hunday ma žigi ka koy nga armey bande.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Taka foo nda ay ga hin ka žigi ka koy ay baabaa do nda zankaa sii ay bande? Yala ya si dii bonaa kaŋ gʼay baabaa kar!»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.