Gênesis 42
Songhai de Gao (SES) vs ACF
1 Yakuba dii kaŋ alkama goo Misira gandaa ra, a nee nga izʼarey se: «Macin se war ga goro ka cere guna?»
1 Vendo então Jacó que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 A nee koyne: «Wa guna, ay maa kaŋ alkama neerante goo Misira. Wa doo no din ka day ir se, ir masi koy buu.»
2 Disse mais: Eis que tenho ouvido que há mantimentos no Egito; descei para lá, e comprai-nos dali, para que vivamos e não morramos.
3 Isufi armey boro woy (10) doo Misira ka koy taasu day.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Yakuba mana Benžameŋ kaŋ ti Isufi armaa, sanba i bande, zama a ga hunbur albasi ma duu a.
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, porque dizia: Para que lhe não suceda, porventura, algum desastre.
5 Izirayel izʼarey koy alkama day, i sawa nda borey jerey kaŋ koy day, zama heraa goo Kanaŋ gandaa ra.
5 Assim, entre os que iam lá foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Isufi no ma gandaa kul laama. Nga no ma taasoo neere gandaa borey kul se. Isufi armey kaa, de i gunguma jinoo ra ka ngi ndumey sinji laboo ra.
6 José, pois, era o governador daquela terra; ele vendia a todo o povo da terra; e os irmãos de José chegaram e inclinaram-se a ele, com o rosto em terra.
7 Kaŋ Isufi dii nga armey, kul a nʼi bay, amma a na nga boŋ tee i se ceewaani. A šendandi i ga, a nee i se: «Man ra war hun?» I nʼa zaabi ka nee: «Kanaŋ gandaa ra ir hun, ka kaa ka taasu day.»
7 E José, vendo os seus irmãos, conheceu-os; porém mostrou-se estranho para com eles, e falou-lhes asperamente, e disse-lhes: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 Isufi na nga armey bay, amma ngi, i manʼa bay.
8 José, pois, conheceu os seus irmãos; mas eles não o conheceram.
9 Isufi hongu handirey kaŋ nga nʼi tee nga armey ga. A nee i se: «Monnokawyaŋ ti war! Gandaa kanje faabey no war kaa kʼi laasaabu, woo se war kaa!»
9 Então José lembrou-se dos sonhos que havia tido deles e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 I nʼa zaabi ka nee: «Kalaa, kalaa! Ir koyoo, ni tamey nka kaa ka taasu day.
10 E eles lhe disseram: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Ir kul ti baaba foo, boro šerranteyaŋ ti ir, ni tamey mana bay ka tee monnokawyaŋ.»
11 Todos nós somos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 A nee i se: «Abada, war nka kaa ka gandaa kanje faabey laasaabu.»
12 E ele lhes disse: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 I nʼa zaabi ka nee: «Ni tamey manʼti kala arma boro woy cindi hinka (12) kaŋ kul ti baaba folloku Kanaŋ gandaa ra. Ir kul ikaccaa goo ir baabaa jeroo ga, affoo mo goo no kaŋ mana cindi.»
13 E eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; e eis que o mais novo está com nosso pai hoje; mas um já não existe.
14 Isufi nee i se: «Woo da ti hayaa kaŋ ay nʼa har war se, monnokawyaŋ ti war.
14 Então lhes disse José: Isso é o que vos tenho dito, sois espias;
15 War ga siyandi, ay ga žee nda Firawuuna hunaroo kaŋ war si hun ne ra nda war kul ikaccaa mana kaa ne.
15 Nisto sereis provados; pela vida de Faraó, não saireis daqui senão quando vosso irmão mais novo vier aqui.
16 Wa war affoo sanba, a ma koy war armaa ceeci, de cindey ga tee kasa-ize hala ya dii wala war šenney ga laadir. Nda manʼti nga sii a ra, ay ga žee nda Firawuuna hunaroo kaŋ monnokawyaŋ ti war!»
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, e vossas palavras sejam provadas, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Woo banda ga, a nʼi dii kasaa ra jirbi hinza.
17 E pô-los juntos, em prisão, três dias.
18 Jirbi hinzantoo hane Isufi nee i se: «Wa hayaa tee kaŋ ay gʼa har hala war ma duu ka huna. Boro ti agay kaŋ ga hunbur Irkoy!
18 E ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 Nda war, boro šerranteyaŋ ti war, war affoo ma cindi kasaa ra, cindey ma koy nda alkama hugey borey se kʼi ŋandi.
19 Se sois homens de retidão, que fique um de vossos irmãos preso na casa de vossa prisão; e vós ide, levai mantimento para a fome de vossa casa,
20 De a ma kate ya ne war kaynoo hala ya war šenney sii, nga ra war si duu ka buu.» Woo kaŋ a nʼa har i nʼa tee.
20 E trazei-me o vosso irmão mais novo, e serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 I nee cere se: «Nda cimi, ir armaa alhakoo goo ir ga, zama ir dii nga binemarayyanoo waatoo kaŋ a gʼir suurandi, amma ir mana yadda! Woo ti hayaa kaŋ se bonaa woo kaŋ ir boŋ.»
21 Então disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados acerca de nosso irmão, pois vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava; nós porém não ouvimos, por isso vem sobre nós esta angústia.
22 Rubeŋ šelaŋ ka nee i se: «Ay mana nee war se war masi haya laala tee zankaa se wala? Amma war mana haŋajer ya ne. Sohõ ir ga hundoo alhakoo bana.»
22 E Rúben respondeu-lhes, dizendo: Não vo-lo dizia eu: Não pequeis contra o menino; mas não ouvistes; e vedes aqui, o seu sangue também é requerido.
23 I si bay wala Isufi ga maa ngi se, zama mandikaw no a nʼa daŋ ngi gamey ra.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Isufi hibi i ga ka koy hẽe. A yee kate ka šelaŋ i se. Nga banda ga, a na Simewoŋ zaa i ra kʼa daabu jiney ra.
24 E retirou-se deles e chorou. Depois tornou a eles, e falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e amarrou-o perante os seus olhos.
25 Isufi daŋ kaŋ i ma ngi saakey too i se nda alkama, de i ma affoo kul nooroo daŋ nga saakoo ra, i mʼi noo šilfanda. Woo kaŋ a nʼa har i nʼa tee.
25 E ordenou José, que enchessem os seus sacos de trigo, e que lhes restituíssem o seu dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem comida para o caminho; e fizeram-lhes assim.
26 I na alkama jeeje ngi farkey ga, de i koy.
26 E carregaram o seu trigo sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Nongoo kaŋ ra i na cijinoo tee, ngi affoo na nga saakoo feeri ka nga farkaa noo ŋaayan, de a dii kaŋ nooroo goo saakoo miɲoo ga.
27 E, abrindo um deles o seu saco, para dar pasto ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro; porque eis que estava na boca do seu saco.
28 A nee nga armey se: «Ay nooroo yee ay ga, nga ne ay saakoo ra.» Biney dunbu, de i ga jijiri ka nee cere se: «Cin ti woo kaŋ Irkoy nʼa tee ir se?»
28 E disse a seus irmãos: Devolveram o meu dinheiro, e ei-lo também aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração, e pasmavam, dizendo um ao outro: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 I koy ngi baabaa Yakuba do, Kanaŋ gandaa ra, de i na haya kul filla a se kaŋ tee ngi ga.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã; e contaram-lhe tudo o que lhes aconteceu, dizendo:
30 I nee a se: «Boraa kaŋ ti gandaa din boŋkoynoo šendandi ir ga. A nʼir dii nda boroyaŋ kaŋ kaa ka gandaa monno.
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Ir nee a se: ‹Boro šerranteyaŋ ti ir, ir manʼti monnokawyaŋ.
31 Mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Ir manʼti kala arma woy cindi hinka (12) kaŋ kul ti baaba folloku. Ir affaa mana cindi, ir kul ikaccaa goo ir baabaa do Kanaŋ gandaa ra.›»
32 Somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não mais existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Boŋkoynoo nee ir se: «Takaa ne kaŋ nda ay ga bay wala boro šerranteyaŋ ti war. Wa war armey affoo naŋ ay kaboo ra, wa haya zaa kaŋ nda war ga war hugey borey ŋandi.
33 E aquele homem, o senhor da terra, nos disse: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão; deixai comigo um de vossos irmãos, e tomai para a fome de vossas casas, e parti,
34 Wa koy, de war ma kate ya ne war kaynoo. Woo ra ay ga bay kaŋ manʼti monnokawyaŋ ti war, boro šerranteyaŋ ti war. Ay ga war armaa yeeti war ga, de waatoo din war ga hin ka koy nongu kaŋ kan war se gandaa ra.»
34 E trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos darei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Waatoo kaŋ i ga taasey kaa saakey ra, nga ne, affoo kul nga nooroo hawaroo goo nga saakoo ra. Kaŋ ngi nda ngi baabaa dii nooru hawarey, kul i hunbur.
35 E aconteceu que, despejando eles os seus sacos, eis que cada um tinha o pacote com seu dinheiro no seu saco; e viram os pacotes com seu dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Yakuba nee i se: «War gʼay izey kaa ay cire! Isufi mana cindi, Simewoŋ dere, sohõ war ga baa war ma Benžameŋ dii! Hayaa kul si kaŋ kala agay boŋ.»
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe e Simeão não está aqui; agora levareis a Benjamim. Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Rubeŋ nee nga baabaa se: «A noo ya ne, ay gʼa ka yee kate ni do. Nda ay mana yee kate nda Benžameŋ, mʼay izʼaru hinkaa wii.»
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu não tornar a trazê-lo para ti; entrega-o em minha mão, e tornarei a trazê-lo.
38 Amma a nee: «Ay izʼaroo si doo war bande, nga armaa nka buu, nga foo ka cindi. Nda albasi duu a diraa ra, binehẽeni nda war gʼay žeenayyanoo zumandi alaahara.»
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.