Gênesis 35
Songhai de Gao (SES) vs ARIB
1 Han foo Irkoy nee Yakuba se: «Tun ni boŋ ga, žigi ka koy Betel, ma goro no din. Ma sargari tonadoo cin no din ni Koyoo maaɲoo ga kaŋ bangay ma ne waatoo kaŋ nʼga zuru ni armaa Eso se.»
1 Depois disse Deus a Jacó: Levanta-te, sobe a Betel e habita ali; e faze ali um altar ao Deus que te apareceu quando fugias da face de Esaú, teu irmão.
2 Yakuba nee nga alaayaney nda nga borey kul se: «Wa koy waaney derandi kaŋ goo war kone, tooru doo sii ne ra, wa war boŋ henanandi ka kaaray, war ma darbay barmay.
2 Então disse Jacó à sua família, e a todos os que com ele estavam: Lançai fora os deuses estranhos que há no meio de vós, e purificai-vos e mudai as vossas vestes.
3 Ir ma tun ka žigi ka koy Betel, no din ra ay ga sargari tonadoo cin ir Koyoo maaɲoo ga kaŋ nʼay zaabi ay binemarayyanoo zaaroo hane, de mo kaŋ cindi ay bande ay naarumaa ra.»
3 Levantemo-nos, e subamos a Betel; ali farei um altar ao Deus que me respondeu no dia da minha angústia, e que foi comigo no caminho por onde andei.
4 I na Yakuba noo koy waaney kul kaŋ cindi i kone nda korbawey kaŋ cindi haŋawey ra. Yakuba nʼi fiji tuuriɲaa beeroo cire kaŋ goo Šekem jeroo ga.
4 Entregaram, pois, a Jacó todos os deuses estranhos, que tinham nas mãos, e as arrecadas que pendiam das suas orelhas; e Jacó os escondeu debaixo do carvalho que está junto a Siquém.
5 Woo banda ga, i koy. Koyrawey kaŋ goo jere ga, Irkoy nʼi hunburandi hala nongu kaŋ ra i mana Yakuba izey gaarandi.
5 Então partiram; e o terror de Deus sobreveio às cidades que lhes estavam ao redor, de modo que não perseguiram os filhos de Jacó.
6 Yakuba nda borey kul kaŋ goo a bande too Luz kaŋ se i ga nee Betel kaŋ goo Kanaŋ gandaa ra.
6 Assim chegou Jacó à Luz, que está na terra de Canaã {esta é Betel}, ele e todo o povo que estava com ele.
7 No din ra a na sargari tonadoo cin, de a na nongoo cee nda El-Betel (maanaa «Betel Koyoo»), zama no din ra Irkoy na nga boŋ cebe a se waatoo kaŋ a ga zuru nga armaa se.
7 Edificou ali um altar, e chamou ao lugar El-Betel; porque ali Deus se lhe tinha manifestado quando fugia da face de seu irmão.
8 Debora faati kaŋ ti Rebeka biirikaa. A suturandi Betel se ganda, tuuri beeroo cire, de i na maaɲoo daŋ «Hẽeney tuuri beeroo».
8 Morreu Débora, a ama de Rebeca, e foi sepultada ao pé de Betel, debaixo do carvalho, ao qual se chamou Alom-Bacute.
9 Waatoo kaŋ Yakuba kaa ka hun Padaŋ-Aram, Irkoy bangay a se koyne, a na albarka daŋ a ra.
9 Apareceu Deus outra vez a Jacó, quando ele voltou de Padã-Arã, e o abençoou.
10 Irkoy nee a se:
10 E disse-lhe Deus: O teu nome é Jacó; não te chamarás mais Jacó, mas Israel será o teu nome. Chamou-lhe Israel.
11 Irkoy nee a se koyne:
11 Disse-lhe mais: Eu sou Deus Todo-Poderoso; frutifica e multiplica-te; uma nação, sim, uma multidão de nações sairá de ti, e reis procederão dos teus lombos;
12 Gandaa kaŋ ay nʼa noo Ibirahima nda Isiyaka se,
12 a terra que dei a Abraão e a Isaque, a ti a darei; também à tua descendência depois de ti a darei.
13 Woo banda ga, Irkoy žigi ka hun nongoo kaŋ ra a šelaŋ a bande ra.
13 E Deus subiu dele, do lugar onde lhe falara.
14 Yakuba na hongandihaya foo kayandi nongoo kaŋ ra Irkoy šelaŋ a se, hongandihayaa tondi nda a nʼa tee kaŋ a na sargari hari-hari doori a boŋ ka jii doori a ga.
14 Então Jacó erigiu uma coluna no lugar onde Deus lhe falara, uma coluna de pedra; e sobre ela derramou uma libação e deitou-lhe também azeite;
15 Yakuba na nongoo kaŋ ra Irkoy šelaŋ a bande maaɲoo daŋ Betel (maanaa «Irkoy hugoo»).
15 e Jacó chamou Betel ao lugar onde Deus lhe falara.
16 Yakuba nda nga borey hun Betel. Diray cindi ngi nda koyraa game kaŋ se i ga nee Efrata, waatoo kaŋ Rašel ga duu nga boŋ, a hanse ka fara hala a ga zumandi.
16 Depois partiram de Betel; e, faltando ainda um trecho pequeno para chegar a Efrata, Raquel começou a sentir dores de parto, e custou-lhe o dar à luz.
17 Hayyanoo taamaroo ra, hayandikaa nee a se: «Bine tee, zama izʼaru no ni yee ka duu.»
17 Quando ela estava nas dores do parto, disse-lhe a parteira: Não temas, pois ainda terás este filho.
18 Waatoo kaŋ hundoo ga baa ka hun, zama hundi gurzugaa ra a goo, a na zankaa maaɲoo daŋ Ben-Oni (maanaa «agʼalmasiiba izoo»), amma baaboo nʼa cee nda Benžameŋ (maanaa «ay kabe gumaa izoo»).
18 Então Raquel, ao sair-lhe a alma {porque morreu}, chamou ao filho Benôni; mas seu pai chamou-lhe Benjamim.
19 Rašel faati, a suturandi Efrata fondaa ra. Efrata da ti Betelehem.
19 Assim morreu Raquel, e foi sepultada no caminho de Efrata {esta é Bete-Leém}.
20 Yakuba na tondi foo kayandi kʼa tee hongandihaya saaraa boŋ. Rašel saaraa hongandihayaa no kaŋ ga bara hala hõ zaaroo.
20 E Jacó erigiu uma coluna sobre a sua sepultura; esta é a coluna da sepultura de Raquel até o dia de hoje.
21 Woo banda ga, Izirayel gana, a na nga hukkumoo cin nongu foo kaŋ se i ga nee Migdal-Eder dumaa ga.
21 Então partiu Israel, e armou a sua tenda além de Migdal-Eder.
22 Izirayel goraa ra, nongoo din ra, Rubeŋ koy marga nda Bilha kaŋ ti nga baabaa wahayoo. Izirayel maarʼa.
22 Quando Israel habitava naquela terra, foi Rúben e deitou-se com Bila, concubina de seu pai; e Israel o soube. Eram doze os filhos de Jacó:
23 Leya izʼarey ti: Yakuba ize jinaa kaŋ ti Rubeŋ, nga banda ga, Simewoŋ, nda Lewi, nda Žuda, nda Isakar, nda Zabuloŋ.
23 Os filhos de Léia: Rúben o primogênito de Jacó, depois Simeão, Levi, Judá, Issacar e Zebulom;
24 Rašel izʼarey ti: Isufi nda Benžameŋ.
24 os filhos de Raquel: José e Benjamim;
25 Bilha, Rašel koŋŋaa, izʼarey ti: Dan nda Neftali.
25 os filhos de Bila, serva de Raquel: Dã e Naftali;
26 Zilpa, Leya koŋŋaa, izʼarey ti: Gad nda Ašer. Wey ti Yakuba izʼarey kaŋ a duu ey Padaŋ-Aram.
26 os filhos de Zilpa, serva de Léia: Gade e Aser. Estes são os filhos de Jacó, que lhe nasceram em Padã-Arã.
27 Yakuba koy nga baabaa Isiyaka do Mamre kaŋ goo Kiryat-Arba kaŋ se i ga nee Hebroŋ kaŋ ra Ibirahima nda Isiyaka goro ka waati tee.
27 Jacó veio a seu pai Isaque, a Manre, a Quiriate-Arba {esta é Hebrom}, onde peregrinaram Abraão e Isaque.
28 Isiyaka duu jiiri zangu nda woyyaaha (180) aloomur.
28 Foram os dias de Isaque cento e oitenta anos;
29 Isiyaka hundoo hun, a faati. A duu aloomur kuku, a koy nga hayragey gar alaahara. Nga izʼarey Eso nda Yakuba nʼa sutura.
29 e, exalando o espírito, morreu e foi congregado ao seu povo, velho e cheio de dias; e Esaú e Jacó, seus filhos, o sepultaram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 35, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.