Deuteronômio 9
Songhai de Gao (SES) vs ACF
1 «Haŋajer Izirayel! Hõ nʼga Žurdeŋ isaa deŋ ka huru gandaa ra ka koy dumiyaŋ mayray kaŋ beeri nda ni, i gaabi nda ni, koyra beeriyaŋ kaŋ ceteyaŋ gʼi kuubi kaŋ too hala beenaa ra,
1 Ouve, ó Israel, hoje passarás o Jordão, para entrares a possuir nações maiores e mais fortes do que tu; cidades grandes, e muradas até aos céus;
2 boro beeriyaŋ, i goo nda kayyan, Anak borey kaŋ nʼgʼi bay kaŋ nʼga maa i ga nee: ‹May no ma hin ka kay Anak izey jine?›
2 Um povo grande e alto, filhos de gigantes, que tu conheces, e de que já ouviste. Quem resistiria diante dos filhos dos gigantes?
3 Ma bay hõ kaŋ Abadantaa, ni Koyoo hunday no ma dira ni jine sanda nuune beeri, nga no mʼi halaci, nga no mʼi kaynandi ni jine, nʼgʼi gaaray, nʼga cahã kʼi halaci sanda takaa kaŋ nda Abadantaa nʼa har ma ne.
3 Sabe, pois, hoje que o Senhor teu Deus, que passa adiante de ti, é um fogo consumidor, que os destruirá, e os derrubará de diante de ti; e tu os lançarás fora, e cedo os desfarás, como o Senhor te tem falado.
4 Waati kaŋ Abadantaa, ni Koyoo nʼi gaaray ni jine, masi nee ni boŋ se: ‹Ay šerretaraa se Abadantaa nʼay daŋ gandaa woo ra yʼa mayray.› Manʼti woo no, dumey wey laalaroo se Abadantaa gʼi gaaray ni jine.
4 Quando, pois, o Senhor teu Deus os lançar fora de diante de ti, não fales no teu coração, dizendo: Por causa da minha justiça é que o Senhor me trouxe a esta terra para a possuir; porque pela impiedade destas nações é que o Senhor as lança fora de diante de ti.
5 Manʼti ni šerretaraa wala ni bine hennaa se nʼga huru ka ngi gandawey mayray, amma dumey wey laalaroo se Abadantaa, ni Koyoo gʼi gaaray ni jine, hala Abadantaa ma šennoo too kaŋ a nʼa žee ni baabey Ibirahima, nda Isiyaka, nda Yakuba se.
5 Não é por causa da tua justiça, nem pela retidão do teu coração que entras a possuir a sua terra, mas pela impiedade destas nações o Senhor teu Deus as lança fora, de diante de ti, e para confirmar a palavra que o Senhor jurou a teus pais, Abraão, Isaque e Jacó.
6 Adiši ma bay kaŋ manʼti ni šerretaraa se Abadantaa, ni Koyoo ga ni noo ganda hennaa woo mʼa mayray, zama ni manʼti kala jama hiɲešenda.»
6 Sabe, pois, que não é por causa da tua justiça que o Senhor teu Deus te dá esta boa terra para possuí-la, pois tu és povo obstinado.
7 «Ma hongu, masi dirɲa kaŋ nʼna Abadantaa, ni Koyoo futandi saajoo ra. Za hanoo kaŋ ni fatta Misira gandaa ra hala war too kate ne ra war mana fay nda ka ture Abadantaa ga.
7 Lembra-te, e não te esqueças, de que muito provocaste à ira ao Senhor teu Deus no deserto; desde o dia em que saístes do Egito, até que chegastes a esse lugar, rebeldes fostes contra o Senhor;
8 Horeb tondi hondoo do war na Abadantaa futuroo tunandi. Abadantaa futu war ga hala nongu kaŋ ra a baa ka war halaci.
8 Pois em Horebe provocastes à ira o Senhor, tanto que o Senhor se indignou contra vós para vos destruir.
9 Waatoo kaŋ ay žigi tondi hondoo boŋ ka tondi walhawey zaa, amaanaa kaŋ Abadantaa nʼa daŋ nga nda war game walhawey, ay cindi tondi hondoo boŋ zaari woytaaci (40) nda cijin woytaaci (40), ay mana ŋaayan ŋaa, ay mana hari haŋ.
9 Subindo eu ao monte a receber as tábuas de pedra, as tábuas da aliança que o Senhor fizera convosco, então fiquei no monte quarenta dias e quarenta noites; pão não comi, e água não bebi;
10 Abadantaa nʼay noo tondi walha hinkaa kaŋ Irkoy kabe-izoo kʼi hantum kaŋyaŋ ga šenney kul goo kaŋ Abadantaa nʼi har war se tondi hondoo boŋ, nuunaa game, jamaa margaroo hane.
10 E o Senhor me deu as duas tábuas de pedra, escritas com o dedo de Deus; e nelas estava escrito conforme a todas aquelas palavras que o Senhor tinha falado convosco no monte, do meio do fogo, no dia da assembléia.
11 Zaari woytaacaa (40) nda cijin woytaacaa (40) benantaa ga no Abadantaa nʼay noo tondi walha hinkaa, amaanaa walhawey.
11 Sucedeu, pois, que ao fim dos quarenta dias e quarenta noites, o Senhor me deu as duas tábuas de pedra, as tábuas da aliança.
12 Abadantaa nee ya ne: ‹Tun, ma cahã ka zunbu ka hun ne, zama ni jamaa kaŋ nʼnʼa fattandi Misira na ifutu tee! I cahã ka fondaa naŋ kaŋ nda ay nʼi yaamar. I na guuru mennandi kʼa tee tooru ngi boŋ se.›
12 E o Senhor me disse: Levanta-te, desce depressa daqui, porque o teu povo, que tiraste do Egito, já se tem corrompido; cedo se desviaram do caminho que eu lhes tinha ordenado; fizeram para si uma imagem de fundição.
13 Abadantaa šelaŋ ya ne ka nee: ‹Ay dii jamaa woo, dumi no kaŋ hiɲoo ga šendi.
13 Falou-me ainda o Senhor, dizendo: Atentei para este povo, e eis que ele é povo obstinado;
14 Naŋ yʼi halaci, ya maaɲey tuusu kʼi kaa aduɲɲa ra! Ay ga ni tee ganda kaŋ ga gaabi a ga boobo nda ey.›
14 Deixa-me que os destrua, e apague o seu nome de debaixo dos céus; e te faça a ti nação mais poderosa e mais numerosa do que esta.
15 Ay kuubi ka hun tondi hondoo boŋ, amaanaa walha hinkaa goo ay kabe hinkaa ra, nuune goo ma dii hondoo boŋ.
15 Então virei-me, e desci do monte; o qual ardia em fogo e as duas tábuas da aliança estavam em ambas as minhas mãos.
16 Nga ne, ay dii kaŋ war na zunubu tee Abadantaa, war Koyoo ga, ka guuru mennandi kʼa tee yagaw. War cahã ka fondaa naŋ kaŋ nda Abadantaa na war yaamar.
16 E olhei, e eis que havíeis pecado contra o Senhor vosso Deus; vós tínheis feito um bezerro de fundição; cedo vos desviastes do caminho que o Senhor vos ordenara.
17 Woo ga, ay na walha hinkaa dii kʼi warra nda ay kabe hinkaa, ay nʼi kayri war jine.»
17 Então peguei das duas tábuas, e as arrojei das minhas mãos, e as quebrei diante dos vossos olhos.
18 «Ay kaŋ Abadantaa jine sanda cee jinaa, zaari woytaaci (40) nda cijin woytaaci (40), ay mana ŋaayan ŋaa, ay mana hari haŋ zunubey kul kaŋ war nʼi tee maaganda se, war na goy futu tee Abadantaa jine kaŋ nʼa futandi.
18 E me lancei perante o Senhor, como antes, quarenta dias, e quarenta noites; não comi pão e não bebi água, por causa de todo o vosso pecado que havíeis cometido, fazendo mal aos olhos do Senhor, para o provocar à ira.
19 Ay hunbur futuroo nda dukuroo kaŋ Abadantaa nʼa tee war se hala nongu kaŋ ra a baa nga ma war halaci. Amma hiino mo Abadantaa na haŋajer ya ne.
19 Porque temi por causa da ira e do furor, com que o Senhor tanto estava irado contra vós para vos destruir; porém ainda por esta vez o Senhor me ouviu.
20 Abadantaa hanse ka futu Haruna mo ga hala nongu kaŋ ra a baa nga mʼa halaci, alwaatoo din, ay ŋaaray Haruna mo se.
20 Também o Senhor se irou muito contra Arão para o destruir; mas também orei por Arão ao mesmo tempo.
21 Yagaa kaŋ war nʼa tee kaŋ ti goy zunubantaa, ay nʼa dii kʼa ton nuune ra, ay nʼa kayri, kʼa dur hala a tee hamni, ay na hamnoo warra haroo ra kaŋ ga doo ka hun tondi hondoo ra.
21 Porém eu tomei o vosso pecado, o bezerro que tínheis feito, e o queimei a fogo, e o pisei, moendo-o bem, até que se desfez em pó; e o seu pó lancei no ribeiro que descia do monte.
22 Tabera, nda Masa, nda Kiworot-Hataawa koyrawey ra war na Abadantaa futandi.
22 Também em Taberá, e em Massá, e em Quibrote-Hataavá provocastes muito a ira do Senhor.
23 De mo waatoo kaŋ Abadantaa na war donto ka hun Kadeš-Barneya ka nee: ‹Wa žigi ka koy gandaa mayray kaŋ ay nʼa noo war se›, war ture Abadantaa, war Koyoo yaamaroo ga, war mana naanay a, war mana haŋajer a se.
23 Quando também o Senhor vos enviou de Cades-Barnéia, dizendo: Subi, e possuí a terra, que vos tenho dado: rebeldes fostes ao mandado do Senhor vosso Deus, e não o crestes, e não obedecestes à sua voz.
24 Turanteyaŋ ti war Abadantaa ga za hanoo kaŋ ay na war bay.
24 Rebeldes fostes contra o Senhor desde o dia em que vos conheci.
25 Ay kaŋ Abadantaa jine zaari woytaaci (40) nda cijin woytaaci (40), ay kaŋ a jine, zama a nee nga ga war halaci.
25 E prostrei-me perante o Senhor; aqueles quarenta dias e quarenta noites estive prostrado, porquanto o Senhor dissera que vos queria destruir.
26 Ay na Abadantaa ŋaaray, ay nee: ‹Ay Koyoo, Abadantaa, masi ni jamaa halaci, ni tuboo kaŋ nʼnʼa feeri kʼa fattandi nda ni jeeraa nda ni kabe gaabantaa Misira.
26 E orei ao SENHOR, dizendo: Senhor DEUS, não destruas o teu povo e a tua herança, que resgataste com a tua grandeza, que tiraste do Egito com mão forte.
27 Hongu ni tamey Ibirahima, nda Isiyaka, nda Yakuba. Masi hanga jamaa woo hiɲešendaa, nda nga laalaroo, nda nga zunuboo bande.
27 Lembra-te dos teus servos, Abraão, Isaque, e Jacó. Não atentes para a dureza deste povo, nem para a sua impiedade, nem para o seu pecado;
28 Gandaa kaŋ ra nʼnʼir fattandi borey masi koy nee: “Abadantaa nka si hin kʼi daŋ gandaa ra kaŋ a nee nga gʼa noo i se, wala a mma konna ey, nga se a nʼi ka fatta ka koy i wii saajoo ra.”
28 Para que o povo da terra donde nos tiraste não diga: Porquanto o Senhor não os pôde introduzir na terra de que lhes tinha falado, e porque os odiava, os tirou para matá-los no deserto;
29 Ngi manʼti kala ni jamaa, ni tuboo kaŋ nʼnʼa fattandi nda ni hini beeroo nda ni kabe gaabantaa.›»
29 Todavia são eles o teu povo e a tua herança, que tiraste com a tua grande força e com o teu braço estendido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.