2 Samuel 12
Songhai de Gao (SES) vs VC
1 Abadantaa na annabi Nataŋ donto Dawda do. Nataŋ koy a do ka nee a se: «Aru hinka kaŋ goo koyraa follokaa ra, affoo ti almankoyni, affaa ti talka.
1 O Senhor mandou a Davi o profeta Natã; este entrou em sua casa e disse-lhe: Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.
2 Almankoynoo goo nda adabba buuna nda adabba beeri booboyaŋ.
2 O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;
3 Talkaa sii nda haya kul kala feeji woy-ize foo kaŋ a nʼa day, a gʼa ŋandi, a gʼa biiri nga do, nga nda nga izʼarey. Ŋaahayaa kaŋ a gʼa ŋaa, nga ra a ga feeji-izoo noo, hayaa kaŋ a gʼa haŋ ra a ga feeji-izoo noo. Jeroo ga feeji-izoo ga kani. A mma tee a se sanda ize woy.
3 o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.
4 Naarukaw foo kaa almankoynoo do, a ga baa nga ma yawoo kaŋ kaa nga do yaaray bila nda nga ma too nga adabba buuney wala ibeerey do. A na talkaa feeji woy-izoo dii kʼa tee ŋaayan aroo kaŋ kaa a do se.»
4 Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho, e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede.
5 Woo ga, Dawda hanse ka futu almankoynoo din ga. A nee Nataŋ se: «Ay ga žee nda Abadantaa kaŋ ga huna maaɲoo, boraa kaŋ na woo tee ga hima ka wiiyandi.
5 Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.
6 Haya kaŋ ti feeji woy-izoo, nga cine taaci nda a gʼa bana, zama a yadda ka woo cine tee, a mana hinna.»
6 Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão.
7 Nataŋ nee Dawda se: «Aroo din, ni no. Hayaa ne kaŋ Abadantaa, Izirayel Koyoo nʼa har, a nee: ‹Agay ka ni yon hala ma tee Izirayel se kokoy, agay no ka ni kaa Sawul kaboo ra.
7 Natã disse então a Davi: Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor Deus de Israel: ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,
8 Ay na ni noo ni koyoo Sawul hugoo, ay na nga woyey noo ma ne, ay na ni noo Izirayel nda Žuda hugoo borey. Nda woo mana ni wasa, ay ga tonton ma ne.
8 dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e, se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.
9 Macin se nʼna Abadantaa šennoo kaynandi ka goy futu tee a jine? Nʼna Uri, Heti boraa kar ka naŋ Amoŋ borey mʼa wii nda takuba, nʼna nga wandoo taa kʼa tee ni wandoo.
9 Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa, e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.
10 Woo maaganda se sohõ, abada takuba si mooru ni hugoo, zama nʼnʼay kaynandi, nʼna Uri, Heti boraa wandoo taa kʼa tee ni wandoo.›
10 Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.
11 Hayaa ne kaŋ Abadantaa nʼa har, a nee: ‹Ay ga bone tunandi ma ne ni hugoo hunday ra, ay ga ni wandey zaa ni jine kʼi noo ni boro maana se a ga marga nda ni wandey zaari kaaray.
11 Eis o que diz o Senhor: vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e dá-las-ei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!
12 Ni, nʼna ni wanoo tee tuguyan ra, amma agay, ay ga woo tee Izirayel kul jine zaari kaaray.›»
12 Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol.
13 Dawda nee Nataŋ se: «Ay na zunubu tee Abadantaa ga.» Nataŋ nee Dawda se: «Abadantaa ga ni zunuboo kaa, nʼsi buu.
13 Davi disse a Natã: Pequei contra o Senhor. Natã respondeu-lhe: O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.
14 Amma zama nʼna Abadantaa tee yaada goyoo woo ra, izʼaroo kaŋ hayandi ga hima ka buu.»
14 Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu.
15 Woo banda ga, Nataŋ willi nga do. Abadantaa na izoo kaŋ Batšeba duu a Dawda se kar. Wirci laala na kaŋandi.
15 E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi, e ele adoeceu gravemente.
16 Dawda na Irkoy ceeci zankaa se, a meehaw. A koy nga do, a na cijinoo tee a ga kani laboo ra.
16 Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.
17 Nga hugoo boro beerey hanse kʼa wiri a ga, a ma tun laboo ra, a mana yadda, de mo a wanji ka ŋaa i bande.
17 Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.
18 Jirbi iyyantoo zankaa buu. Dawda borey hunbur kʼa bayrandi kaŋ zankaa buu. I nee: «Nga ne, waatoo kaŋ zankaa ga huna, ir šelaŋ a se, a mana haŋajer ir se, taka foo nda ir ga hin ka nee a se: ‹Zankaa buu›. A ga nga boŋ maray.»
18 Ao sétimo dia, morreu o menino, e os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça.
19 Dawda maate kaŋ nga borey goo ma ŋuunuŋuunu cere game, a faham kaŋ zankaa ka buu. Dawda nee nga borey se: «Zankaa nka buu?» I nee a se: «A buu.»
19 Davi notou que seus servos cochichavam entre si, e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: Morreu o menino? Sim, responderam-lhe.
20 Woo banda ga, Dawda tun laboo ra. A ɲumay, a yon, a na bankaaray barmay. A koy Abadantaa hugoo do ka sujudu. Kaŋ a willi nga hugoo do, a nee kaŋ i ma ŋaayan gorandi nga se, a ŋaa.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição, e comeu.
21 Nga borey nee a se: «Macin ti woo kaŋ nʼgʼa tee? Waatoo kaŋ zankaa ga huna, nʼga meehaw, nʼga hẽe a se, sohõ kaŋ zankaa buu, ni tun, ni ŋaa.»
21 Seus servos disseram-lhe: Que fazes? Quando a criança ainda vivia, jejuavas e choravas; agora, que morreu, tu te levantas e comes.
22 A nee: «Waatoo kaŋ zankaa ga huna, ay ga meehaw, ay ga hẽe, zama ya mma nee ay boŋ se: ‹May no ma bay wala Abadantaa si hinna ay ga, zankaa ma huna?›
22 Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia, respondeu ele, porque dizia comigo: Quem sabe, talvez o Senhor terá pena de mim e o menino ficará bom?
23 Sohõ kaŋ a buu, macin se ay ga meehaw koyne? Ya mma hin ka kate a koyne wala? Agay no ma koy a gar, nga, a si yee kate.»
23 Mas agora, que morreu, para que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!
24 Dawda na nga wandoo Batšeba binoo yaynandi, a koy a do, a marga nda a. A na izʼaru daŋ aduɲɲa ra kaŋ a na maaɲoo daŋ Sulaymaana. Abadantaa baa Sulaymaana.
24 Davi consolou Betsabé, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,
25 Irkoy na annabi Nataŋ donto a ma zankaa maaɲoo daŋ Yedidiya (maanaa «Abadantaa baakaa») takaa kaŋ nda Abadantaa ga baa Sulaymaana maaganda se.
25 e revelou isto a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.
26 Žowab na Raba, Amoŋ borey koyraa tangam, a na kokoyoo koyraa dii.
26 Joab, que sitiava Raba dos amonitas, apoderou-se da cidade das Águas.
27 Žowab na dontokawyaŋ sanba Dawda do ka nee: «Ay na Raba tangam, ay na koyraa nongoo kaŋ ra hari goo mo dii.
27 E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: Assaltei Raba e ocupei a cidade das Águas.
28 Sohõ ni jamaa jeroo marga, ma koyraa wanga kʼa daŋ game kʼa dii, nda manʼti woo, nda ay nʼa dii, ay maaɲoo no ma jer ka harandi.»
28 Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome.
29 Dawda na jamaa kul marga ka koy Raba wongu, a nʼa tangam kʼa dii.
29 Reuniu Davi todo o exército e foi contra Raba, assaltando-a e tomando-a.
30 A na Amoŋ borey kokoyoo kokoy fuulaa kaŋ teendi nda wura kaa boŋoo ra, nga tiŋaa bisa kilo waranza (30), tondi hiiri hay šenda goo a ga. I nʼa daŋ Dawda boŋoo ra. A duu alganiima beeri koyraa ra.
30 Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro, e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. O rei levou da cidade grande quantidade de despojos.
31 Haya kaŋ ti jamaa kaŋ goo koyraa ra, a nʼi kaataray. A koy i daŋ waazibi goyyaŋ ra, tuuri dunbuyan, nda tondi hoyyan, nda tuuri zafayan, nda feraw karyan. A na takaa follokaa tee Amoŋ borey koyrawey kul se. Woo banda ga, Dawda nda nga jamaa kul willi Žerizalem.
31 Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.