2 Samuel 12

Songhai de Gao (SES) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Abadantaa na annabi Nataŋ donto Dawda do. Nataŋ koy a do ka nee a se: «Aru hinka kaŋ goo koyraa follokaa ra, affoo ti almankoyni, affaa ti talka.
1 O Senhor enviou Natã a Davi. Natã foi falar com Davi e lhe disse: — Havia numa cidade dois homens, um rico e outro pobre.
2 Almankoynoo goo nda adabba buuna nda adabba beeri booboyaŋ.
2 O rico tinha ovelhas e gado em grande número,
3 Talkaa sii nda haya kul kala feeji woy-ize foo kaŋ a nʼa day, a gʼa ŋandi, a gʼa biiri nga do, nga nda nga izʼarey. Ŋaahayaa kaŋ a gʼa ŋaa, nga ra a ga feeji-izoo noo, hayaa kaŋ a gʼa haŋ ra a ga feeji-izoo noo. Jeroo ga feeji-izoo ga kani. A mma tee a se sanda ize woy.
3 mas o pobre não tinha coisa nenhuma, a não ser uma cordeirinha que havia comprado. Ele a criou, e ela cresceu em sua casa, junto com os seus filhos. Comia da sua comida e bebia do seu copo. Dormia nos seus braços, e ele a tinha como filha.
4 Naarukaw foo kaa almankoynoo do, a ga baa nga ma yawoo kaŋ kaa nga do yaaray bila nda nga ma too nga adabba buuney wala ibeerey do. A na talkaa feeji woy-izoo dii kʼa tee ŋaayan aroo kaŋ kaa a do se.»
4 Certo dia chegou um viajante à casa do homem rico, e este não quis pegar uma das suas ovelhas ou um dos seus bois para dar de comer ao visitante que havia chegado; em vez disso, pegou a cordeirinha do homem pobre e a preparou para o homem que havia chegado.
5 Woo ga, Dawda hanse ka futu almankoynoo din ga. A nee Nataŋ se: «Ay ga žee nda Abadantaa kaŋ ga huna maaɲoo, boraa kaŋ na woo tee ga hima ka wiiyandi.
5 Então o furor de Davi se acendeu contra aquele homem, e ele disse a Natã: — Tão certo como vive o
6 Haya kaŋ ti feeji woy-izoo, nga cine taaci nda a gʼa bana, zama a yadda ka woo cine tee, a mana hinna.»
6 E pela cordeirinha restituirá quatro vezes, porque fez uma coisa dessas e porque não se compadeceu.
7 Nataŋ nee Dawda se: «Aroo din, ni no. Hayaa ne kaŋ Abadantaa, Izirayel Koyoo nʼa har, a nee: ‹Agay ka ni yon hala ma tee Izirayel se kokoy, agay no ka ni kaa Sawul kaboo ra.
7 Então Natã disse a Davi: — Esse homem é você. Assim diz o
8 Ay na ni noo ni koyoo Sawul hugoo, ay na nga woyey noo ma ne, ay na ni noo Izirayel nda Žuda hugoo borey. Nda woo mana ni wasa, ay ga tonton ma ne.
8 Eu lhe dei a casa de seu senhor e as mulheres de seu senhor em seus braços. Também lhe dei a casa de Israel e de Judá. E, se isto fosse pouco, eu teria acrescentado tais e tais coisas.
9 Macin se nʼna Abadantaa šennoo kaynandi ka goy futu tee a jine? Nʼna Uri, Heti boraa kar ka naŋ Amoŋ borey mʼa wii nda takuba, nʼna nga wandoo taa kʼa tee ni wandoo.
9 Por que, então, você desprezou a palavra do Senhor , fazendo o que era mau aos olhos dele? Com a espada você matou Urias, o heteu. Você tomou por esposa a mulher dele, depois de o matar com a espada dos filhos de Amom.
10 Woo maaganda se sohõ, abada takuba si mooru ni hugoo, zama nʼnʼay kaynandi, nʼna Uri, Heti boraa wandoo taa kʼa tee ni wandoo.›
10 Agora, pois, a espada jamais se afastará da sua casa, porque você me desprezou e tomou a mulher de Urias, o heteu, para ser sua mulher.”
11 Hayaa ne kaŋ Abadantaa nʼa har, a nee: ‹Ay ga bone tunandi ma ne ni hugoo hunday ra, ay ga ni wandey zaa ni jine kʼi noo ni boro maana se a ga marga nda ni wandey zaari kaaray.
11 Assim diz o Senhor : “Eis que farei com que de sua própria casa venha o mal sobre você. Tomarei as suas mulheres à sua própria vista e as darei a outro homem, que se deitará com elas em plena luz do dia.
12 Ni, nʼna ni wanoo tee tuguyan ra, amma agay, ay ga woo tee Izirayel kul jine zaari kaaray.›»
12 Porque você o fez em segredo, mas eu farei isso diante de todo o Israel e em plena luz do dia.”
13 Dawda nee Nataŋ se: «Ay na zunubu tee Abadantaa ga.» Nataŋ nee Dawda se: «Abadantaa ga ni zunuboo kaa, nʼsi buu.
13 Então Davi disse a Natã: — Pequei contra o E Natã respondeu: — Também o
14 Amma zama nʼna Abadantaa tee yaada goyoo woo ra, izʼaroo kaŋ hayandi ga hima ka buu.»
14 Mas, porque com isto você deu motivo a que os inimigos do Senhor blasfemassem, também o filho que lhe nasceu morrerá.
15 Woo banda ga, Nataŋ willi nga do. Abadantaa na izoo kaŋ Batšeba duu a Dawda se kar. Wirci laala na kaŋandi.
15 Então Natã foi para a sua casa. E o
16 Dawda na Irkoy ceeci zankaa se, a meehaw. A koy nga do, a na cijinoo tee a ga kani laboo ra.
16 Davi suplicou a Deus pela criança. Davi jejuava e, entrando em casa, passava a noite deitado no chão.
17 Nga hugoo boro beerey hanse kʼa wiri a ga, a ma tun laboo ra, a mana yadda, de mo a wanji ka ŋaa i bande.
17 Então os anciãos do seu palácio se aproximaram dele, para o levantar do chão; porém ele não quis e não comeu com eles.
18 Jirbi iyyantoo zankaa buu. Dawda borey hunbur kʼa bayrandi kaŋ zankaa buu. I nee: «Nga ne, waatoo kaŋ zankaa ga huna, ir šelaŋ a se, a mana haŋajer ir se, taka foo nda ir ga hin ka nee a se: ‹Zankaa buu›. A ga nga boŋ maray.»
18 No sétimo dia, a criança morreu. E os servos de Davi ficaram com medo de informá-lo de que a criança estava morta, porque diziam: — Quando a criança ainda estava viva, falávamos com ele, mas ele não dava ouvidos à nossa voz. Como, então, vamos dizer a ele que a criança morreu? Poderá fazer alguma loucura!
19 Dawda maate kaŋ nga borey goo ma ŋuunuŋuunu cere game, a faham kaŋ zankaa ka buu. Dawda nee nga borey se: «Zankaa nka buu?» I nee a se: «A buu.»
19 Mas Davi notou que os seus servos cochichavam uns com os outros e entendeu que a criança havia morrido. Então perguntou: — A criança morreu? Eles responderam: — Morreu.
20 Woo banda ga, Dawda tun laboo ra. A ɲumay, a yon, a na bankaaray barmay. A koy Abadantaa hugoo do ka sujudu. Kaŋ a willi nga hugoo do, a nee kaŋ i ma ŋaayan gorandi nga se, a ŋaa.
20 Então Davi se levantou do chão, lavou-se, ungiu-se, trocou de roupa, entrou na Casa do Senhor e adorou. Depois, voltou para o palácio e pediu comida; puseram-na diante dele, e ele comeu.
21 Nga borey nee a se: «Macin ti woo kaŋ nʼgʼa tee? Waatoo kaŋ zankaa ga huna, nʼga meehaw, nʼga hẽe a se, sohõ kaŋ zankaa buu, ni tun, ni ŋaa.»
21 O seus servos lhe disseram: — Que é isto que o senhor fez? Pela criança viva o senhor jejuou e chorou, mas, depois que ela morreu, se levantou e se pôs a comer!
22 A nee: «Waatoo kaŋ zankaa ga huna, ay ga meehaw, ay ga hẽe, zama ya mma nee ay boŋ se: ‹May no ma bay wala Abadantaa si hinna ay ga, zankaa ma huna?›
22 Davi respondeu: — Enquanto a criança ainda estava viva, jejuei e chorei, porque dizia: “Talvez o
23 Sohõ kaŋ a buu, macin se ay ga meehaw koyne? Ya mma hin ka kate a koyne wala? Agay no ma koy a gar, nga, a si yee kate.»
23 Mas agora que ela morreu, por que jejuar? Poderei eu trazê-la de volta? Eu irei até ela, mas ela não voltará para mim.
24 Dawda na nga wandoo Batšeba binoo yaynandi, a koy a do, a marga nda a. A na izʼaru daŋ aduɲɲa ra kaŋ a na maaɲoo daŋ Sulaymaana. Abadantaa baa Sulaymaana.
24 Então Davi consolou Bate-Seba, sua mulher. Teve relações com ela, e ela teve um filho, a quem Davi deu o nome de Salomão; e o Senhor o amou.
25 Irkoy na annabi Nataŋ donto a ma zankaa maaɲoo daŋ Yedidiya (maanaa «Abadantaa baakaa») takaa kaŋ nda Abadantaa ga baa Sulaymaana maaganda se.
25 Davi o entregou nas mãos do profeta Natã, e este lhe chamou Jedidias, por causa do Senhor .
26 Žowab na Raba, Amoŋ borey koyraa tangam, a na kokoyoo koyraa dii.
26 Enquanto isso, Joabe atacou Rabá, dos filhos de Amom, e tomou a cidade real.
27 Žowab na dontokawyaŋ sanba Dawda do ka nee: «Ay na Raba tangam, ay na koyraa nongoo kaŋ ra hari goo mo dii.
27 Então Joabe mandou mensageiros a Davi, dizendo: — Lutei contra Rabá e tomei a cidade das águas.
28 Sohõ ni jamaa jeroo marga, ma koyraa wanga kʼa daŋ game kʼa dii, nda manʼti woo, nda ay nʼa dii, ay maaɲoo no ma jer ka harandi.»
28 Reúna agora o resto do exército e cerque a cidade para tomá-la; do contrário, se eu a tomar, ela poderia ser chamada pelo meu nome.
29 Dawda na jamaa kul marga ka koy Raba wongu, a nʼa tangam kʼa dii.
29 Então Davi reuniu todo o povo, marchou para Rabá, lutou contra ela, e a tomou.
30 A na Amoŋ borey kokoyoo kokoy fuulaa kaŋ teendi nda wura kaa boŋoo ra, nga tiŋaa bisa kilo waranza (30), tondi hiiri hay šenda goo a ga. I nʼa daŋ Dawda boŋoo ra. A duu alganiima beeri koyraa ra.
30 Tirou a coroa da cabeça do seu rei. O peso da coroa era de trinta e quatro quilos de ouro, e havia nela pedras preciosas. Essa coroa foi posta na cabeça de Davi. E da cidade ele levou muitos despojos.
31 Haya kaŋ ti jamaa kaŋ goo koyraa ra, a nʼi kaataray. A koy i daŋ waazibi goyyaŋ ra, tuuri dunbuyan, nda tondi hoyyan, nda tuuri zafayan, nda feraw karyan. A na takaa follokaa tee Amoŋ borey koyrawey kul se. Woo banda ga, Dawda nda nga jamaa kul willi Žerizalem.
31 Também trouxe o povo que havia nela, e os fez trabalhar com serras, picaretas, machados de ferro e em fornos de tijolos. Davi fez o mesmo com todas as cidades dos filhos de Amom. Depois voltou com todo o exército para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.