2 Crônicas 20

Songhai de Gao (SES) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Woo banda ga, Mowab borey nda Amoŋ borey nda Mawoŋ borey kaŋ kara i ga kaa ka Žozafat tangam.
1 Algum tempo depois, os exércitos dos moabitas e dos amonitas, junto com os meunitas, invadiram o país de Judá.
2 Boroyaŋ kaa ka nee Žozafat se: «Alžama beeri goo ma kaa ni ga ka hun teekoo boŋ faa ga za Siiri gandaa ra, de mo i goo Hasasoŋ-Tamar, maanaa En-Gedi.»
2 Alguns homens vieram e disseram a Josafá: — Um exército enorme do país de Edom veio do outro lado do mar Morto para atacar o senhor. Eles já conquistaram a cidade de Hazazão-Tamar. (Hazazão-Tamar e Fonte de Gedi são o mesmo lugar.)
3 Žozafat hunbur, a kayandi nga ma Abadantaa ceeci. A daŋ kaŋ Žuda gandaa kul ma meehaw.
3 Josafá ficou com medo e orou a Deus, o Senhor , pedindo socorro. Depois deu ordem para que todo o povo de Judá jejuasse.
4 Žuda borey marga ka Abadantaa faabaroo ceeci, borey hun Žuda koyrawey kul ra ka kaa ka Abadantaa ceeci.
4 Todos se reuniram para pedir socorro ao Senhor ; de todas as cidades do país o povo veio a Jerusalém.
5 Žozafat kay Žuda borey margaroo nda Žerizalem borey margaroo game Abadantaa hugoo ra, batuma taagaa jine.
5 A gente de Judá e de Jerusalém se reuniu no pátio novo do Templo, e Josafá se pôs de pé no meio deles
6 A nee: «Abadantaa, ir baabey Koyoo, manʼti ni ti Irkoy kaŋ goo beenaa ra, manʼti ni no ni hinoo goo gandawey laamawey kul boŋ wala? Gaabi nda hini sii kala ni kaboo ra, boro kul si hin ka kay ni jine.
6 e orou assim: — Ó
7 Manʼti ni ti ir Koyoo kaŋ na gandaa woo borey gaaray Izirayel, ni jamaa jine, ka gandaa woo noo hala abada ni ceroo Ibirahima hayroo se?
7 Tu és o nosso Deus; expulsaste os moradores desta terra de diante do teu povo de Israel e deste a terra deles para sempre a nós, os descendentes de Abraão, teu amigo.
8 I goro a ra, i na nongu henanante cin a ra ma ne ni maaɲoo ga ka nee:
8 O teu povo tem morado nesta terra, e aqui construímos um Templo em tua honra. Nós dissemos assim:
9 ‹Nda haya futu duu ir, a ma tee takuba, wala ciiti, wala sorfa, wala heray, ir kay hugoo woo jine, ni jine, zama ni maaɲoo goo hugoo woo ga. Ir binemaraa ra ir ga kaati ka ni cee, nʼga haŋajer ir se, nʼgʼir hallasi.›
9 “Se alguma desgraça cair sobre nós como castigo, seja guerra, ou doenças, ou falta de alimentos, então nos ajuntaremos em frente deste Templo, onde tu moras, e no nosso sofrimento clamaremos a ti pedindo socorro, e tu atenderás o nosso pedido.”
10 Sohõ guna, Amoŋ borey, nda Mowab borey, nda borey kaŋ goo Seyir gandaa tondi hondey ra, kaŋyaŋ ra mana yadda Izirayel ma huru waatoo kaŋ a kaa ka hun Misira gandaa ra, i bere nda nongu tana ka bisa, i manʼi halaci.
10 — Agora os amonitas e os moabitas, junto com os edomitas, invadiram o nosso país. Quando os nossos antepassados estavam vindo do Egito, tu não os deixaste invadir as terras daqueles povos. Por isso, os nossos antepassados se desviaram delas e não destruíram aqueles povos.
11 Amma ngi, hayaa kaŋ nda i gʼir bana hõ manʼti kala kʼir gaaray kʼir kaa laboo ga kaŋ nʼnʼa noo ir se.
11 Mas agora eles nos pagam assim: estão nos atacando para nos expulsar da terra que nos deste para sempre.
12 Ir Koyoo, nʼsi ni ciitoo kaŋandi i boŋ wala? Zama ir sii nda gaabi jamaa beeroo woo jine kaŋ ga kaa ir ga, ir si bay haya kaŋ no ir mʼa tee. Ir moɲey sii kala ni ga.»
12 Ó nosso Deus, castiga essa gente, pois não somos bastante fortes para resistir a esse enorme exército que está avançando contra nós. Não sabemos o que fazer e olhamos para ti, pedindo socorro!
13 Žuda borey kul ga kay Abadantaa jine, ngi nda ngi alaayaney, nda ngi wandey, nda ngi izey.
13 Todos os homens de Judá estavam ali de pé em frente do Templo, junto com as suas mulheres e os seus filhos e até as crianças de colo.
14 Abadantaa Hundoo zunbu Yahaziyel ga margaroo game, baaboo manʼti kala Zakariya, Zakariya baabaa ti Benaya, Benaya baabaa ti Yeyiyel, Yeyiyel baabaa ti Mataniya. Lewi boro no kaŋ si hun kala Asaf hayroo ra.
14 De repente, o Espírito de Deus desceu sobre um levita que estava ali no meio do povo. Chamava-se Jaaziel e era descendente de Asafe. Jaaziel era filho de Zacarias, neto de Benaías, bisneto de Jeiel e trineto de Matanias.
15 Yahaziyel nee: «Žuda borey kul, nda Žerizalem borey, nda ni, kokoyoo Žozafat, war ma haŋajer. Hayaa ne kaŋ Abadantaa nʼa har, Abadantaa nee: ‹War masi hunbur, war masi jijiri alžamaa beeroo woo jine, zama manʼti war wongoo no, Abadantaa wongoo no.
15 Jaaziel disse: — Povo de Judá, moradores de Jerusalém e rei Josafá, prestem atenção! Escutem isto que o
16 Suba war ma zunbu ka koy i tangam, i goo ma žigi ka kaa nda Tisit žigidogoo, war gʼi gar gooroo miɲoo ga, Yeruwel saajoo tenje.
16 Amanhã vocês os atacarão quando eles vierem pela subida de Zis. Vocês se encontrarão com eles no fim do vale que dá para o deserto de Jeruel.
17 Manʼti war no ma wongu, wa lanba no din. Žuda borey nda Žerizalem borey, wa kay war cewey ga, war ma dii takaa kaŋ nda Abadantaa ga war kaa kabe ra. War masi hunbur, war masi jijiri. Suba war ma koy i tangam, Abadantaa goo war bande.›»
17 Quando os encontrarem, vocês não precisarão lutar. Fiquem parados ali e verão como o Senhor Deus salvará vocês. Povo de Judá e moradores de Jerusalém, não se assustem, nem fiquem com medo; marchem contra os inimigos amanhã, pois eu, o Senhor , estarei com vocês.”
18 Žozafat na nga ndumoo sinji laboo ra, de Žuda borey kul, nda Žerizalem borey kul kaŋ Abadantaa jine ka sujudu a se.
18 Então o rei Josafá se ajoelhou e encostou o rosto no chão; e todo o povo de Judá e os moradores de Jerusalém também se ajoelharam na presença de Deus, o Senhor , e o adoraram.
19 Lewi borey kaŋ mana hun kala Kehat borey izʼarey ra nda Kora borey izʼarey ra tun ka hanse ka jinde jer ka Abadantaa, Izirayel Koyoo saabu.
19 Aí os levitas que eram descendentes de Coate e de Corá começaram a louvar o Senhor , o Deus de Israel, em voz bem alta.
20 I tun subbaahi biya ka koy Tekowa saajoo ra. Waatoo kaŋ i ga koy, Žozafat tun ka kay, a nee: «Wa haŋajer ya ne, Žuda borey nda Žerizalem borey, wa war naanaa daŋ Abadantaa, war Koyoo ra, de war ga kay. Wa war naanaa daŋ nga annabey ra, de war ga zaame.»
20 Na manhã seguinte, todos se levantaram cedo e foram para o deserto de Tecoa. Ao saírem, Josafá ficou de pé e disse: — Povo de Judá e moradores de Jerusalém, escutem! Confiem no
21 Woo banda ga, a goro ka šelaŋ nga nda jamaa, a na doonikawyaŋ kayandi Abadantaa se kaŋ gʼa saabu nga daržaa henanyanoo se, i ga fatta wongu-izey jine, i ga nee: «Wa Abadantaa saabu, nga borohennataraa si ben abada.»
21 Depois de consultar o povo, Josafá ordenou que alguns cantores vestissem roupas sagradas e marchassem à frente do exército, louvando a Deus e cantando assim: “Louvem a Deus, o porque o seu amor dura para sempre.”
22 Waatoo kaŋ borey šintin ka kaati nda ɲaali nda dooniyaŋ, Abadantaa na zanbaguusu tee Amoŋ borey se, nda Mowab borey, nda borey kaŋ goo Seyir tondi hondey ra kaŋ kaa ka Žuda tangam, Abadantaa nʼi kar.
22 Logo que começaram a cantar, o Senhor Deus causou confusão entre os moabitas, os amonitas e os edomitas, e eles foram derrotados.
23 Amoŋ borey, nda Mowab borey na Seyir tondi hondey borey tangam kʼi halaci sõy kʼi benandi. Waatoo kaŋ i benandi nda Seyir gandaa borey, i bere cere ga ka cere wii.
23 Os amonitas e os moabitas atacaram os edomitas e os destruíram completamente; depois os amonitas lutaram contra os moabitas, e os dois lados também acabaram se destruindo.
24 Waatoo kaŋ Žuda borey too nongoo ra kaŋ ra boro ga hin ka dii saajoo, i na ngi iberey jamaa heroo guna, i si dii haya kul kala bukaw kaŋ goo ganda, ba boro foo mana cindi.
24 Quando o exército de Judá chegou a um lugar alto no deserto, eles viram o chão coberto de mortos; ninguém tinha escapado com vida.
25 Žozafat nda nga jamaa kaa ka alganiimaa zaa, i na haya booboyaŋ, nda bukawyaŋ, nda jinay alkadaranteyaŋ gar. Za i ga zaa hala nongu kaŋ ra i mana hin kʼa kul ka koy. I na jirbi hinza tee i ga alganiimaa zaa, zama a ga boobo.
25 Aí Josafá e os seus soldados avançaram e começaram a pegar tudo o que havia no acampamento inimigo. Encontraram muitos animais de carga, armas, roupas e objetos de valor. Levaram três dias pegando as coisas, mas havia tanto, que não puderam levar tudo.
26 Jirbi taacantoo hane, i na cere marga Beraka gooroo ra, i na albarka daŋ Abadantaa se, woo se hala hõ zaaroo i ga nee nongoo din se Beraka gooroo (maanaa «Albarka daŋyanoo gooroo»).
26 No quarto dia, todos se reuniram no vale de Beraca e louvaram o Senhor . É por isso que aquele lugar se chama vale de Beraca até hoje .
27 Žuda nda Žerizalem arey kul kaŋ Žozafat goo i jine willi Žerizalem nda ɲaali, zama Abadantaa nkʼi ɲaalandi ngi iberey ga.
27 Depois os soldados de Judá e de Jerusalém, com Josafá à frente, voltaram alegres para Jerusalém. Estavam contentes porque o Senhor Deus lhes tinha dado a vitória na luta contra os seus inimigos.
28 I huru Žerizalem nda tubalyaŋ, nda kuntijiyaŋ, nda laati beeriyaŋ ka koy hala Abadantaa hugoo ra.
28 Quando chegaram a Jerusalém, foram até o Templo, ao som de música de harpas , liras e trombetas.
29 Irkoy hunburaa zunbu gandawey laamawey kul ga waatoo kaŋ i maa kaŋ Abadantaa na Izirayel iberey kar.
29 Quando os outros povos souberam que o Senhor havia derrotado os inimigos de Israel, ficaram todos com medo.
30 Žozafat kokoytaraa duu lakkalkanay, nga Koyoo nʼa noo hunanzamay nongoo kul here.
30 Assim o reinado de Josafá continuou tranquilo, pois Deus lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 Žozafat tee Žuda gandaa se kokoy, jiiri waranza cindi guu (35) bara a se waatoo kaŋ a ga huru kokoytaraa ra. A na jiiri waranka cindi guu (25) tee kokoytaraa ra, a si goro kala Žerizalem. Ɲaŋoo maaɲoo ti Azuba. Šili ize woy no.
31 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei de Judá. Ele governou em Jerusalém vinte e cinco anos. A sua mãe se chamava Azuba e era filha de Sili.
32 A na nga baabaa Asa fondaa gana haya kul ra, a mana šiiri nongu kul here, haya kaŋ ga henan no a nʼa tee Abadantaa jine.
32 Como Asa, o seu pai, havia feito antes dele, Josafá fez o que o Senhor Deus considera certo.
33 Amma woo kul, tooru ganadogey mana hun no. Jamaa biney mana hawa Abadantaa, ngi hayragey Koyoo ga.
33 Mas os lugares pagãos de adoração não foram destruídos, pois o povo ainda não tinha resolvido adorar somente o Deus dos seus antepassados.
34 Žozafat teegoyey cindey, ngi šintinoo nda ngi benantaa hantumandi Hanani izʼaroo Žehu fillaa ra kaŋ goo Izirayel kokoyey citaaboo ra.
34 Todas as outras coisas que Josafá fez, desde o começo até o fim do seu reinado, estão escritas na História de Jeú, filho de Hanani , que faz parte da História dos Reis de Israel .
35 Woo banda ga, Žuda kokoyoo Žozafat tee affoo Izirayel kokoyoo bande kaŋ ti Akaziya kaŋ ga boro laala goy tee.
35 Mais tarde, o rei Josafá se tornou aliado de Acazias, rei de Israel, que vivia uma vida cheia de maldade.
36 A tee a bande affoo ka harihii beeriyaŋ tee kaŋ ga koy Tarsis koyraa ra, i mana harihiyey wey tee kala Esiyoŋ-Geber.
36 Eles fizeram um acordo para construírem navios que fossem até a Espanha; os navios foram construídos em Eziom-Geber.
37 Amma Dodowa izʼaroo, Eliyezer kaŋ si hun kala Mareša šelaŋ Žozafat se nda annabitaray, a nee: «Zama ni tee affoo Akaziya bande, Abadantaa ga ni goyey hasara.» Harihiyey kayri, i mana hin ka koy Tarsis.
37 Mas Eliézer, filho de Dodavá, profetizou contra Josafá o seguinte: — O Os navios se quebraram e não puderam ir até a Espanha.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.