1 Samuel 25

Songhai de Gao (SES) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Samiyel faati. Izirayel kul marga kʼa hẽe, i nʼa sutura nga do Rama. Waatoo din no Dawda doo Paraŋ saajoo ra.
1 E faleceu Samuel, e todo o Israel se ajuntou, e o prantearam, e o sepultaram na sua casa, em Ramá. E Davi se levantou e desceu ao deserto de Parã.
2 Aru foo goo Mawoŋ kaŋ ga goy Karmel. Boro beeri no, a goo nda feeji zenber hinza (3.000) nda hancin zenber foo (1.000). Woo gar a goo Karmel ka nga feejey kosu.
2 E havia um homem em Maom, que tinha as suas possessões no Carmelo; e era este homem muito poderoso, e tinha três mil ovelhas e mil cabras; e estava tosquiando as suas ovelhas no Carmelo.
3 Aroo woo maaɲoo ti Nabal, wandoo maaɲoo ti Abigayel. Woy lakkalkoyni no, a ga boori mo, amma kurɲoo binoo si boori, nga teegoyey ga laala. Kaleb alkabiilaa boro no.
3 E era o nome deste homem Nabal, e o nome de sua mulher Abigail; e era a mulher de bom entendimento e formosa; porém o homem era duro, e maligno nas obras, e era da casa de Calebe.
4 Saajoo ra Dawda maa kaŋ Nabal goo ma nga feejey kosu.
4 E ouviu Davi no deserto que Nabal tosquiava as suas ovelhas,
5 A na aru sooga woy (10) sanba a do, a nee aru soogey se: «Wa žigi ka koy Karmel. War ma koy Nabal do, ay maaɲoo ga war mʼa foo ya ne.
5 E enviou Davi dez moços, e disse aos moços: Subi ao Carmelo, e, indo a Nabal, perguntai-lhe, em meu nome, como está.
6 War ma nee a se: ‹Kay yeeši, alaafiya ma kaa ni, nda ni hugoo, nda haya kul kaŋ ti ni wane ga.
6 E assim direis àquele próspero: Paz tenhas, e que a tua casa tenha paz, e tudo o que tens tenha paz!
7 Ay maa kaŋ alman kosukawyaŋ bara ni do. Ka gar ni kurkey goo ir bande. Ir mana haya laala kul tee i se, haya kul mana dere i se waatoo kul kaŋ i nʼa tee Karmel.
7 Agora, pois, tenho ouvido que tens tosquiadores. Ora, os pastores que tens estiveram conosco; agravo nenhum lhes fizemos, nem coisa alguma lhes faltou todos os dias que estiveram no Carmelo.
8 Ni borey hãa, ngi hunday gʼa har ma ne. Woo ga, alhormo tee ay borey se, zama ir mana kaa kala jingar zaari. Ir gʼa wiri ni ga, mʼir kaŋ ti ni tamey nda Dawda ni izʼaroo noo woo kaŋ goo ni kaboo ra.›»
8 Pergunta-o aos teus moços, e eles to dirão. Estes moços, pois, achem graça em teus olhos, porque viemos em boa ocasião. Dá, pois, a teus servos e a Davi, teu filho, o que achares à mão.
9 Waatoo kaŋ Dawda borey too kate, i nʼa har Nabal se nda takaa din da Dawda maaɲoo ga. Woo banda ga, i batu.
9 Chegando, pois, os moços de Davi, e falando a Nabal todas aquelas palavras em nome de Davi, se calaram.
10 Nabal tuuru Dawda dontokey se ka nee: «May ti Dawda, may ti Yišay izʼaroo? Hõ tam booboyaŋ goo no kaŋ ga zuru ngi koyey ga.
10 E Nabal respondeu aos criados de Davi, e disse: Quem é Davi, e quem é o filho de Jessé? Muitos servos há hoje, que fogem ao seu senhor.
11 Ay takulaa, nda ay haroo, nda ay hamoo kaŋ ay nʼi soolu ay kosukey se, ngi no ay gʼi noo boroyaŋ se kaŋ ay si ba ngi hundogoo bay wala?»
11 Tomaria eu, pois, o meu pão, e a minha água, e a carne das minhas reses que degolei para os meus tosquiadores, e o daria a homens que eu não sei donde vêm?
12 Dawda aru soogey na ngi fondaa zaa ka willi. Kaŋ i too, i na hayaa kul har Dawda se.
12 Então os moços de Davi puseram-se a caminho e voltaram, e chegando, lhe anunciaram tudo conforme a todas estas palavras.
13 Dawda nee nga borey se: «Boro foo kul ma nga takubaa haw centoo ga.» Boro foo kul na nga takubaa haw centoo ga. Dawda mo na nga takubaa haw centoo ga. Boro zangu taaci (400) cine hanga a bande ka koy tangam. Boro zangu hinka (200) cindi jinawey do.
13 Por isso disse Davi aos seus homens: Cada um cinja a sua espada. E cada um cingiu a sua espada, e cingiu também Davi a sua; e subiram após Davi uns quatrocentos homens, e duzentos ficaram com a bagagem.
14 Nabal sooga goykey affoo nee Nabal wandoo Abigayel se: «Guna, Dawda na dontokawyaŋ sanba ka hun saajoo ra ka kaa kʼir koyoo foo, amma ir koyoo nʼi kubay, kubay laala.
14 Porém um dentre os moços o anunciou a Abigail, mulher de Nabal, dizendo: Eis que Davi enviou mensageiros desde o deserto a saudar o nosso amo; porém ele os destratou.
15 Ka gar borey wey hanse ka boori ir se, ir mana alhuzun, haya kul mana dere ir se waatoo kul kaŋ ir goo cere bande fondaa ra, waatoo kaŋ ir goo hawsaa ra.
15 Todavia, aqueles homens têm-nos sido muito bons, e nunca fomos agravados por eles, e nada nos faltou em todos os dias que convivemos com eles quando estavam no campo.
16 I nʼir lakkal haya kul masi duu ir cijin nda zaari, waatoo kul kaŋ ir goo i bande ka alman buunaa kur.
16 De muro em redor nos serviram, assim de dia como de noite, todos os dias que andamos com eles apascentando as ovelhas.
17 Ni no ma guna sohõ haya kaŋ nʼga hima kʼa tee, nda manʼti woo, šikka sii ir koyoo nda nga hugoo kul ga bone. Nga woo, boro yaamu no, boro si hin ka šelaŋ a se.»
17 Considera, pois, agora, e vê o que hás de fazer, porque o mal já está de todo determinado contra o nosso amo e contra toda a sua casa, e ele é um homem vil, que não há quem lhe possa falar.
18 Abigayel cahã ka takula zangu hinka (200) zaa, nda alaneb hari mooro hunbar hinka, nda feeji guu kaŋ hansandi, nda attam haagante saaku guu, nda alaneb-ize koga gabante zangu (100), nda jeejay-ize koga gabante zangu hinka (200), a nʼi daŋ farkayaŋ boŋ.
18 Então Abigail se apressou, e tomou duzentos pães, e dois odres de vinho, e cinco ovelhas guisadas, e cinco medidas de trigo tostado, e cem cachos de passas, e duzentas pastas de figos passados, e os pôs sobre jumentos.
19 A nee nga tamey se: «Wa koy ay jine, guna, ay goo war bandawey ga.» A mana haya kul har Nabal, nga kurɲoo se.
19 E disse aos seus moços: Ide adiante de mim, eis que vos seguirei de perto. O que, porém, não declarou a seu marido Nabal.
20 A žigi farka boŋ, a zunbu ka koy nda tondi hondoo caraa, ka sawa nda Dawda nda nga borey zunbu a tenje, i nʼa kubay.
20 E sucedeu que, andando ela montada num jumento, desceu pelo encoberto do monte, e eis que Davi e os seus homens lhe vinham ao encontro, e ela encontrou-se com eles.
21 Dawda nee nga boŋ se: «Ay nʼay boŋ tooɲe ka aroo woo almanoo kul lakkal saajoo ra, haya kul mana hun nga almanoo ra. Ihennaa kaŋ ay nʼa tee a se, a nʼa bana nda ifutu.
21 E disse Davi: Na verdade que em vão tenho guardado tudo quanto este tem no deserto, e nada lhe faltou de tudo quanto tem, e ele me pagou mal por bem.
22 Irkoy ma goy goy ay ga, agay Dawda, nda ne nda suba ay na aru foo naŋ Nabal borey ra.»
22 Assim faça Deus aos inimigos de Davi, e outro tanto, se eu deixar até amanhã de tudo o que tem, até mesmo um menino.
23 Waatoo kaŋ Abigayel dii Dawda, a cahã ka zunbu farkaa boŋ, a na nga ndumoo sinji laboo ra, a gunguma Dawda jinoo ra.
23 Vendo, pois, Abigail a Davi, apressou-se, e desceu do jumento, e prostrou-se sobre o seu rosto diante de Davi, e se inclinou à terra.
24 A kaŋ cewey cire, a nee: «Ay na laybu tee, ay koyoo. Ay gʼa wiri ni ga, ma agay, ni tamoo naŋ ya šelaŋ, haŋajer ni tamoo šenney se.
24 E lançou-se a seus pés, e disse: Ah, senhor meu, minha seja a transgressão; deixa, pois, falar a tua serva aos teus ouvidos, e ouve as palavras da tua serva.
25 Ay gʼa wiri ni ga, ay koyoo, masi hanga Nabal bande, boro yaamu no, a nka tuuru nga maaɲoo se, maaɲoo manʼti kala Nabal (maanaa ‹saama›), saama no. Agay, ni tamoo, ya na bay ka dii ay koyoo aru soogey kaŋ nʼnʼi sanba.
25 Meu senhor, agora não faça este homem vil, a saber, Nabal, impressão no seu coração, porque tal é ele qual é o seu nome. Nabal é o seu nome, e a loucura está com ele, e eu, tua serva, não vi os moços de meu senhor, que enviaste.
26 Sohõ ay koyoo, ay ga žee nda Abadantaa kaŋ ga huna maaɲoo nda ni maaɲoo, Abadantaa ka ni ganji ma kuri mun, ka ni boŋ faasa. Ay koyoo, yala ni iberey nda borey kaŋ ga ceeci kʼi ifutu tee ma ne, ma tee sanda Nabal.
26 Agora, pois, meu senhor, vive o SENHOR, e vive a tua alma, que o SENHOR te impediu de vires com sangue, e de que a tua mão te salvasse; e, agora, tais quais Nabal sejam os teus inimigos e os que procuram mal contra o meu senhor.
27 Gomnoo kaŋ agay, ni tamoo kate a ma ne ma zamnandi soogey se kaŋ goo ni bande.
27 E agora este é o presente que trouxe a tua serva a meu senhor; seja dado aos moços que seguem ao meu senhor.
28 Ay gʼa wiri ni ga, ma agay, ni tamoo layboo yaafa. Abadantaa ga albarka daŋ ni hugoo borey ra kʼi gorandi waati kul kokoytaraa ra, zama Abadantaa wongey ra ni goo. Yala haya futu kul masi garandi ni do ni hunaroo kul ra.
28 Perdoa, pois, à tua serva esta transgressão, porque certamente fará o SENHOR casa firme a meu senhor, porque meu senhor guerreia as guerras do SENHOR, e não se tem achado mal em ti por todos os teus dias,
29 Nda boro tun ka ni gurzugay, ka ceeci ka ni hundoo kaa, Abadantaa, ni Koyoo ga ni hundoo marga henna. Amma a ga ni iberey hunaroo warra sanda takaa kaŋ nda fizza ga tondi warra.
29 E, levantando-se algum homem para te perseguir, e para procurar a tua morte, contudo a vida de meu senhor será atada no feixe dos que vivem com o SENHOR teu Deus; porém a vida de teus inimigos ele arrojará ao longe, como do meio do côncavo de uma funda.
30 Waati kaŋ Abadantaa ga gomnoo kul tee ma ne kaŋ a na nga allaahidoo zaa ma ne ka ni tee Izirayel boŋkoynoo,
30 E há de ser que, usando o SENHOR com o meu senhor conforme a todo o bem que já tem falado de ti, e te houver estabelecido príncipe sobre Israel,
31 woo ra ni binoo si ni zarabi ka nee ma ne kaŋ nʼna boro wii yaada ka ni dukuroo kaa. Nda Abadantaa na gomni tee ma ne, masi dirɲa agay, ni tamoo.»
31 Então, meu senhor, não te será por tropeço, nem por pesar no coração, o sangue que sem causa derramaste, nem tampouco por ter se vingado o meu senhor a si mesmo; e quando o SENHOR fizer bem a meu senhor, lembra-te então da tua serva.
32 Dawda nee Abigayel se: «Albarka ma bara Abadantaa se, Izirayel Koyoo kaŋ na ni sanba mʼay kubay hõ!
32 Então Davi disse a Abigail: Bendito o Senhor Deus de Israel, que hoje te enviou ao meu encontro.
33 Albarka ma huru ni lakkaloo ra, albarka ma huru ni ra kaŋ nʼay ganji hõ ya boro wii yaada, yʼay dukuroo kaa.
33 E bendito o teu conselho, e bendita tu, que hoje me impediste de derramar sangue, e de vingar-me pela minha própria mão.
34 Ay ga žee nda Abadantaa, Izirayel Koyoo kaŋ ga huna maaɲoo kaŋ nʼay ganji ya ifutu tee ma ne, nda manʼti kaŋ ni cahã ka kaa kʼay kubay, ne nda alfazar ba aru foo si cindi Nabal borey ra.»
34 Porque, na verdade, vive o Senhor Deus de Israel, que me impediu de que te fizesse mal, que se tu não te apressaras, e não me vieras ao encontro, não ficaria a Nabal até a luz da manhã nem mesmo um menino.
35 Dawda na hayaa taa kaŋ Abigayel kate a se, a nee a se: «Žigi ka koy ni do nda baani. Guna, ay na haŋajer ni šennoo se, ay yadda woo kaŋ nʼnʼa har.»
35 Então Davi tomou da sua mão o que tinha trazido, e lhe disse: Sobe em paz à tua casa; vês aqui que tenho dado ouvidos à tua voz, e tenho aceitado a tua face.
36 Abigayel too kate Nabal do, a gar hoyandi beeri tee a do kaŋ ga hima nda kokoy hoyandi. Nabal binoo ga hanse ka kan, a hanse ka suu. Abigayel mana haya kul har a se šenni kaccu ra wala ibeeri ra hala moo boo.
36 E, vindo Abigail a Nabal, eis que tinha em sua casa um banquete, como banquete de rei; e o coração de Nabal estava alegre nele, e ele já muito embriagado, pelo que ela não lhe deu a entender coisa alguma, pequena nem grande, até à luz da manhã.
37 Subbaahoo ra, suuyanoo ben Nabal ga, wandoo na hayaa deede a se kaŋ tee. Ni mma nee haya ka binoo hay, Nabal gaahamoo buu.
37 Sucedeu, pois, que pela manhã, estando Nabal já livre do vinho, sua mulher lhe deu a entender aquelas coisas; e se amorteceu o seu coração, e ficou ele como pedra.
38 Jirbi woy (10) cine banda ga, Abadantaa na Nabal kar, a buu.
38 E aconteceu que, passados quase dez dias, feriu o Senhor a Nabal, e este morreu.
39 Dawda maa kaŋ Nabal buu, a nee: «Albarka ma bara Abadantaa se kaŋ faasa ya ne tooɲaa kaŋ Nabal nʼa tee ya ne ra, kaŋ na agay, nga tamoo moorandi ifutu! Abadantaa na Nabal goy futaa kaŋandi a boŋ.» Dawda sanba ka Abigayel wiri hiijay.
39 E, ouvindo Davi que Nabal morrera, disse: Bendito seja o Senhor, que julgou a causa de minha afronta recebida da mão de Nabal, e deteve a seu servo do mal, fazendo o Senhor tornar o mal de Nabal sobre a sua cabeça. E mandou Davi falar a Abigail, para tomá-la por sua mulher.
40 Dawda borey too kate Abigayel do Karmel, i šelaŋ a bande ka nee: «Dawda kʼir sanba ni do ir ma ni zaa nga se wande.»
40 Vindo, pois, os criados de Davi a Abigail, no Carmelo, lhe falaram, dizendo: Davi nos tem mandado a ti, para te tomar por sua mulher.
41 A tun, a gunguma, a na nga ndumoo sinji laboo ra, a nee: «Nga ne, ni tamoo ti agay, ay ga tee koŋŋa kaŋ ga ni tamey cewey ɲumay, ay koyoo.»
41 Então ela se levantou, e se inclinou com o rosto em terra, e disse: Eis que a tua serva servirá de criada para lavar os pés dos criados de meu senhor.
42 Abigayel cahã ka tun, a žigi farka boŋ, woy soogo guu hanga a bande, a hanga Dawda dontokey. A tee Dawda wandoo.
42 E Abigail se apressou, e se levantou, e montou num jumento com as suas cinco moças que seguiam as suas pisadas; e ela seguiu os mensageiros de Davi, e foi sua mulher.
43 Woo gar Dawda na Ahinowam, Žizireyel boraa sanbu wande. Ngi boro hinkaa kul tee Dawda se wande.
43 Também tomou Davi a Ainoã de Jizreel; e ambas foram suas mulheres.
44 Amma haya kaŋ ti Dawda wandoo Mikal, Sawul ize woyoo, Sawul nʼa noo Layiš izʼaroo, Palti, Galim koyraa boraa se.
44 Porque Saul tinha dado sua filha Mical, mulher de Davi, a Palti, filho de Laís, o qual era de Galim.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.