2 Coríntios 7
Pathien Lekhabu Inthieng Chongtung Thar (SCH) vs VC
1 Ku ruol moroitak ngei, hi chonginkhâmngei murdi hih ei ta ranga sin ani. Masikin takpum le ratha min nim thei ngâi neinunngei renga inkêm ei ta, male Pathien rin puma omin inthiengna mikhipphar ei ti u.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Nin mulungrîlngeia mun mi pêk roi. Tute chunga saloi tho mak mea; tute siet mak mea, tute chunga khom inlâpna rok uol mak me.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mahi theiloi nangni minchangna ranga ki ti ni maka; motona ke lei ti anghan, mi nin moroi sabak sikin munkhatin ei om tit ani, ei ringle, ei thile.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nangni ki riet minthâr sabaka; nangni ko song tatak ani! Kin intaknangei murdia khom mohôknân ka la sip tita; râisânnân ki sipmat ani.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Macedonia kin tung suole khom inngamna reng dôn mak me. Muntina intaknangei aoma, midangngei leh inkhalin kin oma, kin mulungrîlngeia chinangei kin dôna.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Aniatachu Pathien mulungrîl inngûi minhar ngâipu han Titus a hong sikin mi mohôk minhara.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 A hong sika han kin râiaminsân vai nimaka, ama'n kho angin mo nin mohôk minharna chang khom mi min rieta. Ama'n ni mu rang nin nuom tie ngei khom mi rila, nin mulung nin min ruongtie ngei le mi thop ranga nin inthok tie ngei; mi ril sikin atûn hin chu ka râiasân uol ani zoi.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ke lekhamuthuon han nangni minngûi khom senla, ki miziek hah insîr khâi mu-ung. Chomolte chu nin inngûi ti ku mu lehan kên sîr ani.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Aniatachu atûn chu ka râiasân zoi nangni ki minngûi sika niloiin, nin inngûina han nin lampuingei nangni min thûl pe sikin. Ha inngûina hah Pathien'n a mang ani, male masikin nin chunga tho minchâi mak me.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Inngûina, Pathien'n a mang han mulungrîl inthûlna nangni pêkin sanminringna amintung ngâi sikin mahan insîrna om mak! Hannirese munisi inngûina mamangin chu thina amintung ngâi.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 En ta u, nin inngûinân Pathien sintho hih: ningsietna nangni min dôn tie ngei, nin theiloinaboi tie minlang ranga nin ngâklal tie ngei! Ma anga adikna tienga taksinangei, ma anga inningnangei, ma anga nuomnangei, ma anga inpêknangei, ma anga asaloi tho ngei dûkmintong ranga nin inthok tie ngei! Ma ngei roi han nangninanâkin minchâina reng dôn mak chei ti nin minlang ani.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Masikin, ma lekhamuthuon hah miziek khom ronga, atho minchâipu sika nimaka aninônchu tho minchâina tuongpu sika khom nimak. Manêkin idôr mo kin ta ranga nin inpêkna inthûktie, Pathien mitmua nangni min mu rangin ki miziek ani.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Masika han kêng mohôkin kin om.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 A kôm nangni ko song ngâia, male nangnin mâimôkinshakin mi dar mak chei. Nin kôm chongtak kin misîr bang ngâi, male ma anghan Titus kôm nangni ko songna han adik tiin ânlang zoi.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Male a rilnangei jôm rangin nin rêngin nin inthokngei, chi le innîk puma ama nin lei phâm ngâi hah a riettit sikin nin ta rangin a lungkhamna ânsôn uol zoi.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Nin chunga kên ngamphar thei sikin idôra râisân mo ki ni zoi!
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.