Atos 22
Библия пэ влахицко романи шыб (RMYVLAKH) vs ARA
1 — Пхрала и дада! Дэн манди тэ пхэнав лав пала пэстэ.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Кала онэ ашундэ, со вов дэл дума пай евреёнэндири шыб, тунчи всаворэ инке майфартэ заашыле мулком. Вов пхэндя:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 — Мэ иудеё, саво бэяндилем андо Тарсо андэ Киликия, нэ выбарилем андэ кадва форо. Мэ сымас мишто сытярдо Законости амарэ дадэнго кав Гамалиило. Мэ всаворэ водеса прэдино лэ Дэвлэсти, сар и кажно тумэндар адес.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Мэ гонисаравас и маравас жыкай миримос колэн, ко жалас Раестирэ Дромэса, астаравас лэ муршэн и лэ жувлян тай шавас лэн андо баруно.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Допхэнимаря калэсти, со пхэнав, — баро рашай и стидимос пхурэдэрэнго. Мэ прилем лэндар лила кай пхрала андо Дамаско и жылем кордэ, соб тэ лав колэн, ко жалас пав Дром и тэ анав лэн андо Иерусалимо, кай тэ помарэн.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Пав дром, кала мэ поджавас кав Дамаско, варикай андо епашдес, кала мэ на ажутяравас, мэ ашылемпэ андрал баро удуд болыбнастар, пэ саво нащи сас тэ дикхав.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Мэ пэлем пэ пхув и ашундэм гласо, саво пхэнэлас манди: «Савло! Савло! Сости ту гонисарэс Ман?»
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Мэ пушлем: «Ко Ту, Рай?» Вов пхэндя: «Мэ Исусо андав Назарето, Савэс ту гонисарэс».
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Кола, ко сас манца, дикхле удуд, нэ гласо, саво мэ ашундэм, онэ на ашундэ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Мэ пушлем: «Рае, со манди тэ терав?» Ай о Рай пхэндя манди: «Вщи и жа андо Дамаско. Котэ тути пхэнэна вся, со тути трэбуй авэла тэ терэс».
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Удуд, саво мэ дикхавас сас кацаво зорало, со мэ корайлем. Колэсти кола, савэ сас манца, андэ ман палав васт андо Дамаско.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Котэ мандэ авиля дэвлэкуно мануш, савэс акхарэнас Анания. Вов тэрэлас вся, со пхэнэлас Законо, тай всаворэ иудеёря, савэ жувэнас котэ, пативаса обжанаспэ лэса.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Вов тэрдиля паша мандэ тай пхэндя: «Пхрал Савло, мэк отпхэрнавэнпэ тирэ якха!» И андэ кодья ж вряма мэ ашылем тэ дикхав и дикхлем калэс манушэс.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Вов пхэндя манди: «Дэл амарэ дадэнго вытидя тут, кай ту тэ ужанэс Лэстири воля, тэ удикхэс Чячимастирэс и тэ ашунэс гласо андай Лэстирэ ушта.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Ту авэса тэ пхэнэс всаворэнди манушэнди пала вся, со ту дикхлян и ашундян.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ай икхатар, со ту цырдэс вряма! Вщи, акхар Лэско алав, прилэ болдимос тай схалав пэстирэ бэзэха».
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Тунчи мэ рисайлем андо Иерусалимо, и кала мэ мангаваспэ Дэвлэс андо храмо, манди сикадяпэ дикхимос.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Мэ дикхлем Раес, Саво пхэндя манди: «Майсыго выжа андав Иерусалимо, колэсти со катэ на прилэна тиро допхэнимо пала Мандэ».
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ай мэ пхэндэм: «Рай, кала мануша жанэн, со мэ пхиравас андай екх синагога андэ авэр синагога, соб тэ лав и тэ марав колэн, ко патял андэр Тутэ.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 И кала питялас о рат пав Стэфано, саво сас Тиро допхэнимари, мэ тэрдювавас котэ, подритяравас колэн, ко умарэлас лэс, и дикхавас палай лэндири йида».
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Тунчи Вов пхэндя манди: «Жа, Мэ бишалав тут дур кай найиудеёря».
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Жыкай кала лава мануша ашунэнас Павлос, нэ катэ ашыле тэ цыписавэн:
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Онэ цыписавэнас, сшынэнас пэр пэстэ йида и шонас упрэ пош.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Пхурэдэр мия халавдэн припхэндя тэ уандярэн лэ Павлос андо халавдэнго чер. Вов припхэндя тэ марэн лэс чюкнянца тай тэ допушэн, пала со и мануша ваздэнпэ пэр лэстэ.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Нэ кала лэ Павлос припхангле кущикэнца, соб тэ марэн, вов пхэндя шэлэнгости, саво тэрдёлас паша лэстэ:
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Кала шэлэнго када ашундя, вов жыля и допхэндя пхурэдэрэсти мия халавдэн.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Пхурэдэр выжыля кав Павло тай пушля:
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Тунчи пхурэдэр пхэндя:
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Кола, савэ камле лэс тэ допушэн, сыго отжыле лэстар. Пхурэдэр пэрэдарайля, кала ужангля, со вов спхангля лэпунзэнца римостирэс манушэс.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Ай пэ авэр дес пхурэдэр мия халавдэн камэлас чячес тэ ужанэл, андэр со иудеёря ужылисарэнас Павлос, роспхангля и лэпунзэ тай припхэндя, соб тэ стидён барэ рашая тай всаворо Синедрионо. Тунчи вов андярдя Павлос и тховдя англай лэндэ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.