Números 11

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ إِمْسَارْ ؤُمِي إِذْوڒْ ڒْڭنْسْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُبَارُّو إِتّْشثْشَانْ، ثُوغَا مَانْ أَيَا ذ ڒحْرِيقْ إِ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي. ڒَْامِي إِسْڒَا سِيذِي أَيَا، يَارْغَا وغْضَابْ نّسْ ؤُ ثِيمسِّي ن سِيذِي ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُشَا ثشَّا ڒضْرُوفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

¹ O povo pôs-se a murmurar amargamente aos ouvidos do Senhor. O Senhor, ouvindo isso, irou-se: o fogo do Senhor acendeu-se entre eles e devorou a extremidade do acampamento.

² خنِّي إِڒَاغَا-د ڒْڭنْسْ خْ مُوسَا ؤُشَا مُوسَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي ؤُشَا ثخْسِي ثْمسِّي.

² O povo clamou a Moisés; Moisés orou ao Senhor e o fogo extinguiu-se.

³ ؤُشَا إِڒَاغَا أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي ’ثَابْعِيرَا‘، مِينْزِي ثِيمسِّي ن سِيذِي ثُوغَا ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.

³ Deu-se àquele lugar o nome de Tabeera, porque o fogo do Senhor se tinha acendido no meio deles.

⁴ أَبَارُّو إِمْخدْجَاضنْ ن إِبَارَّانِييّنْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ذوْڒنْ شُورّنْ س ؤُمژْرِي ؤُ بْذَانْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل عَاوذْ أَذْ شتّْشَانْ، نَّانْ: ”وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشِينْ أَيْسُومْ؟

⁴ A população que estava no meio de Israel foi atacada por um desejo desordenado; e mesmo os israelitas recomeçaram a gemer: "Quem nos dará carne para comer?, diziam eles.

⁵ نْعقّڒْ عَاذْ خْ إِسڒْمَانْ نِّي نشَّا ذِي مِيصْرَا بَاطڒْ ؤُ خْ ڒخْيَارْ ذ دّلَّاعْ ذ ڒبْصڒْ يُوژْغنْ ذ ڒبْصڒْ ذ ثِيشَّارْثْ.

⁵ Lembramo-nos dos peixes que comíamos de graça no Egito, os pepinos, os melões, os alhos bravos, as cebolas e os alhos.

⁶ ڒخُّو ڒعْمُورْ نّغْ ؤُژْغنْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ وَالُو مْغِيرْ ’مَانَّا‘-يَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ!“

⁶ Agora nossa alma está seca. Não há mais nada, e só vemos maná diante de nossos olhos."

⁷ ثُوغَا ’مَانَّا‘ إِتّمْشَابهْ ذِي زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا شُّوفْ نّسْ أَمشْنَاوْ شُّوفْ ن ؤُسرْغَاغْ أَشمْڒَاڒْ قَّارنْ أَسْ ’بذُولَا‘.

⁷ O maná assemelhava-se ao grão de coentro e parecia-se com o bdélio.

⁸ ڒْڭنْسْ إِفّغْ، إِمّْسبْضَا ؤُشَا يْرُونْ ت ؤُشَا حَارْينْ ت سَاذُو ثْسِيرْثْ نِيغْ دّْزنْ ت س وزْذُوزْ ؤُشَا خنِّي سّنْڭّْونْ ت ذِي أَرْوَا ؤُشَا ڭِّينْ زَّايسْ ثِيفْضِيرِينْ. ثُوغَا أَڒذِّي نّسْ أَمْ مِينْ إِنْڭّْوَانْ س زّشْثْ.

⁸ O povo dispersava-se para colhê-lo; moía-o com a mó ou esmagava-o num pilão, cozia-o numa panela e fazia bolos com ele, os quais tinham o sabor de um bolo amassado com óleo.

⁹ خْمِي د-إِهكّْوَا نّْذَا خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، خنِّي ثْهكّْوَا-د خَاسْ ’مَانَّا‘ عَاوذْ.

⁹ Enquanto de noite caía o orvalho no campo, caía também com ele o maná.

¹⁰ ؤُشَا إِسْڒَا مُوسَا أَقَا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ، ڒَادْجْ أَوَارْنِي إِنّغْنِي، كُوڒْ إِجّْ غَارْ وَاذَافْ ن ؤُقِيضُونْ نّسْ. يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي أَطَّاسْ، ؤُشَا ثُوغَا مَانْ أَيَا ؤُڒَا ذ ثُوعفّْنَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مُوسَا.

¹⁰ Ouviu Moisés o povo que chorava, agrupado por famílias, cada uma à entrada de sua tenda. A cólera do Senhor acendeu-se com violência. Moisés entristeceu-se.

¹¹ إِنَّا مُوسَا إِ سِيذِي: ”مَايمِّي ثڭِّيذْ ڒْغَارْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ؤُ مَايمِّي وَارْ ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُمِي خَافِي د-ثسَّارْسذْ دّْقڒْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟

¹¹ E disse ao Senhor: "Por que afligis vosso servo? Por que não acho eu favor a vossos olhos, vós que me impusestes a carga de todo esse povo?

¹² مَا نشّْ ذيْسغْ بَالَاكْ س مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ نِيغْ نشّْ إِ-ث-إِ-د يُورْونْ، مَاحنْذْ ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثِينِيذْ: ’أَوْيِي ث ذڭْ وشْيُونْ نّشْ!‘، أَمْ ونِّي إِسُّوطُّوضنْ يَاربُّو أَسيْمِي، غَارْ ثمُّورْثْ مِينْ خفْ ثجُّودْجذْ شكْ إِ ڒجْذُوذْ نّسْ.

¹² Porventura fui eu que concebi esse povo? Ou acaso fui eu que o dei à luz, para me dizerdes: leva-o em teu seio como a ama costuma levar o bebê, para a terra que, com juramento, prometi aos seus pais?

¹³ زِي مَانِيسْ ذ أَسنْ-د غَا يَاوْيغْ أَيْسُومْ إِ غَا وْشغْ ذ مَاشَّا إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ مِينْزِي نِيثْنِي سْغُويُّونْ-د غَارِي، قَّارنْ: ’أوْشْ أَنغْ أَيْسُومْ إِ غَا نشّْ!‘

¹³ Onde encontrarei carne para dar a todo esse povo que vem chorar perto de mim, dizendo: dá-nos carne para comer?

¹⁴ نشّْ وحّْذِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَرْبُوغْ ڒْڭنْسْ-أَ مَارَّا، أَقَا مَانْ أَيَا إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ.

¹⁴ Eu sozinho não posso suportar todo esse povo; ele é pesado demais para mim.

¹⁵ مَاڒَا ذَايِي ثڭِّيذْ أَمُّو، نشّْ تّْزَاوَاڭغْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ حْسنْ، مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خنِّي نشّْ وَارْ ژَترّغْ ڒغْبنْ إِنُو عَاذْ كْثَارْ!“

¹⁵ Em lugar de tratar-me assim, rogo-vos que antes me façais morrer, se achei agrado a vossos olhos, a fim de que eu não veja a minha infelicidade!

¹⁶ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”سْمُونْ أَيِي-د سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي ثسّْنذْ شكْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ذ إِمحْضَاينْ. أَوْيِي ثنْ-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ؤُمْسَاڭَارْ ؤُشَا أجّْ إِثنْ أَذْ ذِينْ بدّنْ زَّاثكْ.

¹⁶ O Senhor respondeu a Moisés: "Junta-me setenta homens entre os anciãos de Israel, que sabes serem os anciãos do povo e tenham autoridade sobre ele. Conduze-os à tenda de reunião, onde estarão contigo.

¹⁷ خنِّي نشّْ أَذْ هْوِيغْ ؤُشَا أَذْ كِيكْ سِّيوْڒغْ. أَذْ كْسِيغْ زِي أَرُّوحْ إِ خَاكْ إِدْجَانْ ؤُشَا أَذْ خَاسنْ ث سَّارْسغْ. أَمُّو إِ كِيكْ غَا أَرْبُونْ دّْقڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، مَاحنْذْ وَارْ ث ثَاربُّوذْ شَا وحّْذكْ.

¹⁷ Então descerei e ali falarei contigo. Tomarei do espírito que está em ti e o derramarei sobre eles, para que possam levar contigo a carga do povo e não estejas mais sozinho.

¹⁸ أَذْ ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ’سْقدّْسمْ إِخفْ نْومْ إِ ثِيوشَّا، خنِّي أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، مِينْزِي أَقَا ثْرُومْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي، ثنَّامْ: وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشنْ أَذْ نشّْ أَيْسُومْ؟ ثُوغَا-نغْ مْلِيحْ ذِي مِيصْرَا! س ؤُيَا إِ ذ أَومْ غَا إِوْشْ سِيذِي أَيْسُومْ أَذْ ثشّمْ.

¹⁸ Dirás ao povo: santificai-vos para amanhã, e tereis carne para comer, pois chorasses aos ouvidos do Eterno, dizendo: Quem nos dará carne para comer? Estávamos tão bem no Egito!... O Senhor vos dará carne, e comereis.

¹⁹ وَارْ ث ثتّتّمْ إِجّْ ن وَاسّْ وَاهَا ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ، نِيغْ خمْسَا ن وُوسَّانْ، نِيغْعشْرَا ن وُوسَّانْ، نِيغْ عِيشْرِينْ ن وُوسَّانْ،

¹⁹ E comereis não só um dia, nem dois, nem cinco, nem dez, nem vinte,

²⁰ مَاشَا مَارَّا ؤُسَّانْ ن ؤُيُورْ أَڒْ ذ أَومْ د-إِفّغْ زڭْ ونْزَارنْ نْومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ ثْعِيفّمْ، ؤُمِي ثنْضَارمْ سِيذِي ونِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْومْ، ؤُشَا ثْرُومْ زَّاثْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، ثنَّامْ: مَايمِّي عَاذْ د-نفّغْ زِي مِيصْرَا؟‘ “

²⁰ mas durante um mês inteiro, até que ela vos saia pelas narinas e vos cause nojo: porque rejeitasses o Senhor que está no meio de vós e dissestes-lhe chorando: por que saímos nós do Egito?"

²¹ ؤُشَا مُوسَا إِنَّا: ”ڒْڭنْسْ-يَا، ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ إِ دْجِيغْ، أَقَا-ث ذِي ستَّا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ ؤُشَا شكْ ثقَّارذْ: ’أَذْ أَسنْ وْشغْ أَيْسُومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ شّنْ إِجّْ ن ؤُيُورْ أَمنْ إِكْمڒْ!‘

²¹ Moisés disse: "Este povo, no meio do qual estou, conta seiscentos mil homens de pé, e dizeis que lhes dareis carne para que comam um mês inteiro!

²² مَاڒَا غَارْصنْ أَسنْ إِ مَارَّا وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟ نِيغْ مَاڒَا سّْمُوننْ أَسنْ مَارَّا إِسڒْمَانْ ن ڒبْحَارْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟“

²² Porventura matar-se-á tanta quantidade de ovelhas e bois até que tenham bastante? Ou juntar-se-ão todos os peixes do mar para fartá-los?"

²³ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”مَا خنِّي يبْرِي ؤُفُوسْ ن سِيذِي؟ ڒخُّو خنِّي، أَذْ ثْژَارذْ مَا أَذْ إِقْفڒْ أَوَاڒْ نّسْ نِيغْ لَّا!“

²³ O Senhor respondeu a Moisés: "Acaso será impotente a mão do Senhor? Verás sem demora se se fará ou não o que eu te disse."

²⁴ إِفّغْ-د مُوسَا ؤُشَا إِنَّا أَوَاڒنْ ن سِيذِي إِ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْمُونْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِ-ثنْ أَمْ د-نّْضنْ إِ ؤُقِيضُونْ.

²⁴ Moisés saiu e referiu ao povo as palavras do Senhor. Reuniu setenta homens dos anciãos do povo e os colocou em volta da tenda.

²⁵ خنِّي إِهْوَا-د سِيذِي ذڭْ ؤُسيْنُو ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِكْسِي زِي أَرُّوحْ نِّي ثُوغَا خَاسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ، خْ إِمْغَارنْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي ثُوغَا خَاسنْ أَرُّوحْ، بْذَانْ أَذْ نبَّانْ، مَاشَا أَوَارْنِي إِ ؤُيَا وَارْ إِقِّيمْ عَاذْ.

²⁵ O Senhor desceu na nuvem e falou a Moisés; tomou uma parte do espírito que o animava e a pôs sobre os setenta anciãos. Apenas repousara o espírito sobre eles, começaram a profetizar; mas não continuaram.

²⁶ ؤُشَا قِّيمنْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، إِجّنْ قَّارنْ أَسْ إِلْذَاذْ ؤُ ونّغْنِي قَّارنْ أَسْ مِيذَاذْ ؤُشَا أَرُّوحْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث خَاسنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَقَا أَثنْ زڭْ إِنِّي يُورَانْ، مَاشَا وَارْ د-فِّيغنْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا ثُوغَا تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

²⁶ Dois homens tinham ficado no acampamento: um chamava-se Eldad e o outro, Medad, e o espírito repousou também sobre eles, pois tinham sido alistados, mas não tinham ido à tenda; e profetizaram no acampamento.

²⁷ يُوزّڒْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِخبَّارْ مَانْ أَيَا إِ مُوسَا، إِنَّا: ”إِلْذَاذْ ذ مِيذَاذْ تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.“

²⁷ Um jovem correu a dar notícias a Moisés: "Eldad e Medad, disse ele, profetizam no acampamento."

²⁸ يَارَّا-د يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، إِجّنْ زڭْ إِبْڒِيغنْ إِتّْفَارْزنْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، مُوسَا، حَارّمْ إِ-ثنْ!“

²⁸ Então Josué, filho de Nun, servo de Moisés desde a sua juventude, tomou a palavra: "Moisés, disse ele, meu senhor, impede-os."

²⁹ إِنَّا أَسْ مُوسَا: ”مَا شكْ ثشْضَارذْ ذِي طّْوعْ إِنُو؟ مْڒِي مَارَّا ڒْڭنْسْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث مَارَّا ذ إِنَابِييّنْ، إِڒِي إِڭَّا خَاسنْ سِيذِي أَرُّوحْ نّسْ!“

²⁹ Moisés, porém, respondeu: "Por que és tão zeloso por mim? Prouvera a Deus que todo o povo do Senhor profetizasse, e que o Senhor lhe desse o seu espírito!"

³⁰ إِذْوڒْ-د مُوسَا غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، نتَّا ذ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل.

³⁰ E Moisés retirou-se do acampamento com os anciãos de Israel.

³¹ خنِّي يُوسَا-د إِجّْ ن ؤُسمِّيضْ، إِسّكَّارْ إِ-ث سِيذِي، إِنْذهْ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ زِي ڒبْحَارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ثنْثْ خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ ن إِجّْ ن وَاسّْ غَارْ إِجّْ ن ثْمَا ذ ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ غَارْ ثْمَا نّغْنِي، ذڭْ ونّضْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، أَڒْ عْڒَاينْ ثْنَاينْ ن إِغَادْجنْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.

³¹ Um vento mandado pelo Senhor, vindo das bandas do mar, trouxe consigo codornizes, e derramou-as sobre o acampamento, numa extensão de cerca de um dia de caminho para ambos os lados em volta do acampamento; e cobriam o solo, cerca de dois côvados de alto sobre a superfície da terra.

³² إِكَّارْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا أَسّْ نِّي إِكْمڒْ ذ دْجِيڒثْ نِّي ثكْمڒْ ذ مَارَّا أَسّْ إِ ث-إِ-د إِضْفَارنْ يْرُونْ نِيثْنِي إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘. ونِّي غَارسْ ذْرُوسْ، إِكْسِيعشْرَا إِحُومِيرنْ. بزّْعنْ ثنْثْ قِيبَاتْشْ نْسنْ خْ ثِيرُو إِ إِنّْضنْ إِ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

³² Levantou-se então o povo, e ajuntou durante todo aquele dia, toda a noite e todo o dia seguinte tantas codornizes, que aquele que menos ajuntou conseguiu encher dez homeres. E estenderam-nas, para si mesmos, em toda a volta do acampamento.

³³ مِينْثْرَا أَيْسُومْ عَاذْ جَارْ ثغْمَاسْ نْسنْ، قْبڒْ مَا أَذْ ث فّْژنْ، يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا سِيذِي إِوْثَا ڒْڭنْسْ س إِشْثْ ن ثشْثِي ثمْغَارْ أَطَّاسْ.

³³ Ainda a carne estava nos seus dentes, e ainda não estava mastigada, quando a cólera do Senhor se inflamou contra o povo e o Senhor feriu o povo com um grande flagelo.

³⁴ إِسمَّا مُوسَا أَمْشَانْ نِّي ’قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ‘، مِينْزِي ذِينِّي إِ نضْڒنْ ڒْڭنْسْ إِ ثُوغَا إِمّژْرنْ أَمُّو.

³⁴ Chamou-se àquele lugar Quibrot-Hataava, porque ali sepultou-se o povo que se deixara dominar pelo desordenado.

³⁵ زِي قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ إِفْسِي ڒْڭنْسْ إِقِيضَانْ نّسْ، ؤُيُورنْ غَارْ حَاضَايْرُوثْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِي حَاضَايْرُوثْ.

³⁵ De Quibrot-Hataava, partiu o povo para Haserot, onde se deteve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Números 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Números 11 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →