Números 11
rifa (RIFA) vs ACF
1 إِمْسَارْ ؤُمِي إِذْوڒْ ڒْڭنْسْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُبَارُّو إِتّْشثْشَانْ، ثُوغَا مَانْ أَيَا ذ ڒحْرِيقْ إِ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي. ڒَْامِي إِسْڒَا سِيذِي أَيَا، يَارْغَا وغْضَابْ نّسْ ؤُ ثِيمسِّي ن سِيذِي ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُشَا ثشَّا ڒضْرُوفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.
1 E aconteceu que, queixou-se o povo falando o que era mal aos ouvidos do SENHOR; e ouvindo o SENHOR a sua ira se acendeu; e o fogo do SENHOR ardeu entre eles e consumiu os que estavam na última parte do arraial.
2 خنِّي إِڒَاغَا-د ڒْڭنْسْ خْ مُوسَا ؤُشَا مُوسَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي ؤُشَا ثخْسِي ثْمسِّي.
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 ؤُشَا إِڒَاغَا أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي ’ثَابْعِيرَا‘، مِينْزِي ثِيمسِّي ن سِيذِي ثُوغَا ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.
3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 أَبَارُّو إِمْخدْجَاضنْ ن إِبَارَّانِييّنْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ذوْڒنْ شُورّنْ س ؤُمژْرِي ؤُ بْذَانْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل عَاوذْ أَذْ شتّْشَانْ، نَّانْ: ”وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشِينْ أَيْسُومْ؟
4 E o vulgo, que estava no meio deles, veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 نْعقّڒْ عَاذْ خْ إِسڒْمَانْ نِّي نشَّا ذِي مِيصْرَا بَاطڒْ ؤُ خْ ڒخْيَارْ ذ دّلَّاعْ ذ ڒبْصڒْ يُوژْغنْ ذ ڒبْصڒْ ذ ثِيشَّارْثْ.
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça; e dos pepinos, e dos melões, e dos porros, e das cebolas, e dos alhos.
6 ڒخُّو ڒعْمُورْ نّغْ ؤُژْغنْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ وَالُو مْغِيرْ ’مَانَّا‘-يَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ!“
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 ثُوغَا ’مَانَّا‘ إِتّمْشَابهْ ذِي زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا شُّوفْ نّسْ أَمشْنَاوْ شُّوفْ ن ؤُسرْغَاغْ أَشمْڒَاڒْ قَّارنْ أَسْ ’بذُولَا‘.
7 E era o maná como semente de coentro, e a sua cor como a cor de bdélio.
8 ڒْڭنْسْ إِفّغْ، إِمّْسبْضَا ؤُشَا يْرُونْ ت ؤُشَا حَارْينْ ت سَاذُو ثْسِيرْثْ نِيغْ دّْزنْ ت س وزْذُوزْ ؤُشَا خنِّي سّنْڭّْونْ ت ذِي أَرْوَا ؤُشَا ڭِّينْ زَّايسْ ثِيفْضِيرِينْ. ثُوغَا أَڒذِّي نّسْ أَمْ مِينْ إِنْڭّْوَانْ س زّشْثْ.
8 Espalhava-se o povo e o colhia, e em moinhos o moía, ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 خْمِي د-إِهكّْوَا نّْذَا خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، خنِّي ثْهكّْوَا-د خَاسْ ’مَانَّا‘ عَاوذْ.
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, o maná descia sobre ele.
10 ؤُشَا إِسْڒَا مُوسَا أَقَا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ، ڒَادْجْ أَوَارْنِي إِنّغْنِي، كُوڒْ إِجّْ غَارْ وَاذَافْ ن ؤُقِيضُونْ نّسْ. يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي أَطَّاسْ، ؤُشَا ثُوغَا مَانْ أَيَا ؤُڒَا ذ ثُوعفّْنَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مُوسَا.
10 Então Moisés ouviu chorar o povo pelas suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu, e pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 إِنَّا مُوسَا إِ سِيذِي: ”مَايمِّي ثڭِّيذْ ڒْغَارْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ؤُ مَايمِّي وَارْ ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُمِي خَافِي د-ثسَّارْسذْ دّْقڒْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟
11 E disse Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, visto que puseste sobre mim o cargo de todo este povo?
12 مَا نشّْ ذيْسغْ بَالَاكْ س مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ نِيغْ نشّْ إِ-ث-إِ-د يُورْونْ، مَاحنْذْ ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثِينِيذْ: ’أَوْيِي ث ذڭْ وشْيُونْ نّشْ!‘، أَمْ ونِّي إِسُّوطُّوضنْ يَاربُّو أَسيْمِي، غَارْ ثمُّورْثْ مِينْ خفْ ثجُّودْجذْ شكْ إِ ڒجْذُوذْ نّسْ.
12 Concebi eu porventura todo este povo? Dei-o eu à luz? para que me dissesses: leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança que mama, à terra que juraste a seus pais?
13 زِي مَانِيسْ ذ أَسنْ-د غَا يَاوْيغْ أَيْسُومْ إِ غَا وْشغْ ذ مَاشَّا إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ مِينْزِي نِيثْنِي سْغُويُّونْ-د غَارِي، قَّارنْ: ’أوْشْ أَنغْ أَيْسُومْ إِ غَا نشّْ!‘
13 De onde teria eu carne para dar a todo este povo? Porquanto contra mim choram, dizendo: Dá-nos carne a comer;
14 نشّْ وحّْذِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَرْبُوغْ ڒْڭنْسْ-أَ مَارَّا، أَقَا مَانْ أَيَا إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ.
14 Eu só não posso levar a todo este povo, porque muito pesado é para mim.
15 مَاڒَا ذَايِي ثڭِّيذْ أَمُّو، نشّْ تّْزَاوَاڭغْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ حْسنْ، مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خنِّي نشّْ وَارْ ژَترّغْ ڒغْبنْ إِنُو عَاذْ كْثَارْ!“
15 E se assim fazes comigo, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos, e não me deixes ver o meu mal.
16 خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”سْمُونْ أَيِي-د سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي ثسّْنذْ شكْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ذ إِمحْضَاينْ. أَوْيِي ثنْ-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ؤُمْسَاڭَارْ ؤُشَا أجّْ إِثنْ أَذْ ذِينْ بدّنْ زَّاثكْ.
16 E disse o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da congregação, e ali estejam contigo.
17 خنِّي نشّْ أَذْ هْوِيغْ ؤُشَا أَذْ كِيكْ سِّيوْڒغْ. أَذْ كْسِيغْ زِي أَرُّوحْ إِ خَاكْ إِدْجَانْ ؤُشَا أَذْ خَاسنْ ث سَّارْسغْ. أَمُّو إِ كِيكْ غَا أَرْبُونْ دّْقڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، مَاحنْذْ وَارْ ث ثَاربُّوذْ شَا وحّْذكْ.
17 Então eu descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo, para que tu não a leves sozinho.
18 أَذْ ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ’سْقدّْسمْ إِخفْ نْومْ إِ ثِيوشَّا، خنِّي أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، مِينْزِي أَقَا ثْرُومْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي، ثنَّامْ: وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشنْ أَذْ نشّْ أَيْسُومْ؟ ثُوغَا-نغْ مْلِيحْ ذِي مِيصْرَا! س ؤُيَا إِ ذ أَومْ غَا إِوْشْ سِيذِي أَيْسُومْ أَذْ ثشّمْ.
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? Pois íamos bem no Egito; por isso o Senhor vos dará carne, e comereis;
19 وَارْ ث ثتّتّمْ إِجّْ ن وَاسّْ وَاهَا ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ، نِيغْ خمْسَا ن وُوسَّانْ، نِيغْعشْرَا ن وُوسَّانْ، نِيغْ عِيشْرِينْ ن وُوسَّانْ،
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 مَاشَا مَارَّا ؤُسَّانْ ن ؤُيُورْ أَڒْ ذ أَومْ د-إِفّغْ زڭْ ونْزَارنْ نْومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ ثْعِيفّمْ، ؤُمِي ثنْضَارمْ سِيذِي ونِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْومْ، ؤُشَا ثْرُومْ زَّاثْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، ثنَّامْ: مَايمِّي عَاذْ د-نفّغْ زِي مِيصْرَا؟‘ “
20 Mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que vos enfastieis dela; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 ؤُشَا مُوسَا إِنَّا: ”ڒْڭنْسْ-يَا، ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ إِ دْجِيغْ، أَقَا-ث ذِي ستَّا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ ؤُشَا شكْ ثقَّارذْ: ’أَذْ أَسنْ وْشغْ أَيْسُومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ شّنْ إِجّْ ن ؤُيُورْ أَمنْ إِكْمڒْ!‘
21 E disse Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo, no meio do qual estou; e tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 مَاڒَا غَارْصنْ أَسنْ إِ مَارَّا وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟ نِيغْ مَاڒَا سّْمُوننْ أَسنْ مَارَّا إِسڒْمَانْ ن ڒبْحَارْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟“
22 Degolar-se-ão para eles ovelhas e vacas que lhes bastem? Ou ajuntar-se-ão para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”مَا خنِّي يبْرِي ؤُفُوسْ ن سِيذِي؟ ڒخُّو خنِّي، أَذْ ثْژَارذْ مَا أَذْ إِقْفڒْ أَوَاڒْ نّسْ نِيغْ لَّا!“
23 Porém, o Senhor disse a Moisés: Teria sido encurtada a mão do Senhor? Agora verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 إِفّغْ-د مُوسَا ؤُشَا إِنَّا أَوَاڒنْ ن سِيذِي إِ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْمُونْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِ-ثنْ أَمْ د-نّْضنْ إِ ؤُقِيضُونْ.
24 E saiu Moisés, e falou as palavras do Senhor ao povo, e ajuntou setenta homens dos anciãos do povo e os pôs ao redor da tenda.
25 خنِّي إِهْوَا-د سِيذِي ذڭْ ؤُسيْنُو ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِكْسِي زِي أَرُّوحْ نِّي ثُوغَا خَاسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ، خْ إِمْغَارنْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي ثُوغَا خَاسنْ أَرُّوحْ، بْذَانْ أَذْ نبَّانْ، مَاشَا أَوَارْنِي إِ ؤُيَا وَارْ إِقِّيمْ عَاذْ.
25 Então o Senhor desceu na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito, que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas depois nunca mais.
26 ؤُشَا قِّيمنْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، إِجّنْ قَّارنْ أَسْ إِلْذَاذْ ؤُ ونّغْنِي قَّارنْ أَسْ مِيذَاذْ ؤُشَا أَرُّوحْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث خَاسنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَقَا أَثنْ زڭْ إِنِّي يُورَانْ، مَاشَا وَارْ د-فِّيغنْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا ثُوغَا تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.
26 Porém no arraial ficaram dois homens; o nome de um era Eldade, e do outro Medade; e repousou sobre eles o espírito (porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram à tenda), e profetizavam no arraial.
27 يُوزّڒْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِخبَّارْ مَانْ أَيَا إِ مُوسَا، إِنَّا: ”إِلْذَاذْ ذ مِيذَاذْ تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.“
27 Então correu um moço e anunciou a Moisés e disse: Eldade e Medade profetizam no arraial.
28 يَارَّا-د يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، إِجّنْ زڭْ إِبْڒِيغنْ إِتّْفَارْزنْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، مُوسَا، حَارّمْ إِ-ثنْ!“
28 E Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus jovens escolhidos, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe-lho.
29 إِنَّا أَسْ مُوسَا: ”مَا شكْ ثشْضَارذْ ذِي طّْوعْ إِنُو؟ مْڒِي مَارَّا ڒْڭنْسْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث مَارَّا ذ إِنَابِييّنْ، إِڒِي إِڭَّا خَاسنْ سِيذِي أَرُّوحْ نّسْ!“
29 Porém, Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quem dera que todo o povo do Senhor fosse profeta, e que o Senhor pusesse o seu espírito sobre ele!
30 إِذْوڒْ-د مُوسَا غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، نتَّا ذ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل.
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 خنِّي يُوسَا-د إِجّْ ن ؤُسمِّيضْ، إِسّكَّارْ إِ-ث سِيذِي، إِنْذهْ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ زِي ڒبْحَارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ثنْثْ خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ ن إِجّْ ن وَاسّْ غَارْ إِجّْ ن ثْمَا ذ ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ غَارْ ثْمَا نّغْنِي، ذڭْ ونّضْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، أَڒْ عْڒَاينْ ثْنَاينْ ن إِغَادْجنْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.
31 Então soprou um vento do Senhor e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial quase caminho de um dia, de um lado e de outro lado, ao redor do arraial; quase dois côvados sobre a terra.
32 إِكَّارْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا أَسّْ نِّي إِكْمڒْ ذ دْجِيڒثْ نِّي ثكْمڒْ ذ مَارَّا أَسّْ إِ ث-إِ-د إِضْفَارنْ يْرُونْ نِيثْنِي إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘. ونِّي غَارسْ ذْرُوسْ، إِكْسِيعشْرَا إِحُومِيرنْ. بزّْعنْ ثنْثْ قِيبَاتْشْ نْسنْ خْ ثِيرُو إِ إِنّْضنْ إِ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.
32 Então o povo se levantou todo aquele dia e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e colheram as codornizes; o que menos tinha, colhera dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 مِينْثْرَا أَيْسُومْ عَاذْ جَارْ ثغْمَاسْ نْسنْ، قْبڒْ مَا أَذْ ث فّْژنْ، يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا سِيذِي إِوْثَا ڒْڭنْسْ س إِشْثْ ن ثشْثِي ثمْغَارْ أَطَّاسْ.
33 Quando a carne estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, se acendeu a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor o povo com uma praga mui grande.
34 إِسمَّا مُوسَا أَمْشَانْ نِّي ’قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ‘، مِينْزِي ذِينِّي إِ نضْڒنْ ڒْڭنْسْ إِ ثُوغَا إِمّژْرنْ أَمُّو.
34 Por isso o nome daquele lugar se chamou Quibrote-Ataavá, porquanto ali enterraram o povo que teve o desejo.
35 زِي قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ إِفْسِي ڒْڭنْسْ إِقِيضَانْ نّسْ، ؤُيُورنْ غَارْ حَاضَايْرُوثْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِي حَاضَايْرُوثْ.
35 De Quibrote-Ataavá caminhou o povo para Hazerote, e pararam em Hazerote.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Números 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.