Lucas 14

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ڒَامِي يُوذفْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن إِجّْ زڭْ إِمقّْرَاننْ ن إِفَارِيسِييّنْ حِيمَا أَذْ إِشّْ أَغْرُومْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ، ثُوغَا حطَّانْ ث.

¹ Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.

² ؤُ خْزَارْ، إِبدّْ ذِينْ قِيبَاتْشْ نّسْ إِجّْ ن بْنَاذمْ إِهْڒشْ س ثُوفّثْ ن وَامَانْ ن أَرِّيمثْ نّسْ.

² Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.

³ إِطّفْ يَاسُوع ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا إِ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ ذ إِفَارِيسِييّنْ، إِنَّا: ”مَا إِحدْجڒْ ؤُسْڭنْفِي ذِي سّبْثْ؟“

³ E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?

⁴ نِيثْنِي سْقَارنْ وَاهَا. خنِّي إِطّفْ إِ-ث، إِسّْڭنْفَا إِ-ث ؤُشَا إِجَّا إِ-ث أَذْ إِرَاحْ.

⁴ Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.

⁵ خنِّي يَارَّا-د خَاسنْ إِنَّا: ”مَانْ ونْ زَّايْومْ، مَاڒَا مِّيسْ نِيغْ أَفُونَاسْ نّسْ إِوْضَا أَسْ ذڭْ وَانُو، وَارْ ث-إِ-د-إِسُّوفُّوغْ زَّايسْ ذغْيَا ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ؟“

⁵ Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?

⁶ وَارْ ؤُفِينْ س مِينْ زِي خَاسْ د غَا يَارّنْ.

⁶ A isto nada puderam responder.

⁷ إِعَاوذْ إِجّْ ن ؤُمذْيَا إِ إِنوْجِيونْ أَمْ ذ أَسنْ إِحكَّارْ إِخْضَارنْ إِمُوشَانْ إِمزْوُورَا. إِنَّا أَسنْ:

⁷ Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:

⁸ ”مَاڒَا إِعَارْضْ حذْ إِ شكْ غَارْ إِجّْ ن وُورَارْ خنِّي وَارْ تّْغِيمِي ذڭْ ومْشَانْ أَمزْوَارُو، حِيمَا وَارْ إِتّْوَاعَارْضْ ونّغْنِي يُوعْڒَانْ خَاكْ، مَاحنْذْ أَذْ إِقِّيمْ ذِينْ،

⁸ Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;

⁹ ؤُشَا خنِّي أَذْ د-يَاسْ ونِّي خَاكْ إِعَارْضنْ، أَذْ أَشْ يِينِي: ’أڭّْ أَمْشَانْ إِ ورْيَازْ-أَ!‘، ؤُشَا خنِّي أَذْ ثْسضْحِيذْ، أَذْ ثكَّارذْ حِيمَا أَذْ ثكْسِيذْ أَمْشَانْ أَنڭَّارُو.

⁹ e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.

¹⁰ مَاڒَا شكْ ثتّْوَاعَارْضذْ، رُوحْ، قِّيمْ ذڭْ ومْشَانْ أَنڭَّارُو، حِيمَا، خْمِي د غَا يَاذفْ ونِّي خَاكْ إِعَارْضنْ، أَذْ ثَاغْ أَذْ أَشْ يِينِي: ’أَ أَمدُّوكّڒْ، ڭعّذْ، قِّيمْ!‘ خنِّي أَذْ أَشْ يِيڒِي شَّانْ زَّاثْ إِ يِينِّي أَكِيذكْ إِقِّيمنْ.

¹⁰ Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.

¹¹ مِينْزِي مَارَّا وِي غَا إِسُّوعْڒَانْ إِخفْ نّسْ أَذْ إِتّْوَاسّْوَاضعْ ؤُ وِي غَا إِسّْوَاضْعنْ إِخفْ نّسْ أَذْ إِتّْوَاسُّوعْڒَا.“

¹¹ Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.

¹² إِنَّا عَاوذْ إِ ونِّي ث إِعَارْضنْ: ”مَاڒَا شكْ ثڭِّيذْ إِجّْ ن ؤُمشْڒِي نِيغْ أَمنْسِي، وَارْ عَارّضْ إِمدُّوكَّاڒْ نّشْ نِيغْ أَيْثْمَاشْ، ؤُڒَا ذ ڒَادْجْ نّشْ نِيغْ جِّيرَانْ نّشْ إِ غَارْ إِدْجَا وَاڭْڒَا، نِيغْ أَقَا أَذْ شكْ عَارْضنْ ؤُڒَا ذ نِيثْنِي ؤُشَا أَذْ غَاركْ يِيڒِي ڒخْڒَاصْ.

¹² Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.

¹³ مَاڒَا ثْعَارْضذْ خْ إِوْذَانْ، خنِّي عَارْضْ خْ إِمزْڒَاضْ ذ إِقِييْذَارنْ ذ إِنعْضَابنْ ذ إِذَارْغَاڒنْ.

¹³ Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;

¹⁴ خنِّي أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَمسْعُوذْ ؤُمِي وَارْ غَارْسنْ س مِينْزِي شكْ إِ غَا خدْجْصنْ، مِينْزِي أَذْ ثطّْفذْ ڒخْرَاصْ نّشْ ذِي ثْنُوكْرَا ن إِمْسڭَّاذنْ.“

¹⁴ e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.

¹⁵ ؤُمِي إِسْڒَا أَيَا إِجّنْ زڭْ إِنِّي ذِينْ إِقِّيمنْ غَارْ طَّابْڒَا، إِنَّا أَسْ وَانِيثَا: ”سّعْذْ ن ونِّي إِ غَا إِشّنْ أَغْرُومْ ذِي ثْڭلْذِيثْ ن أَربِّي!“

¹⁵ Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.

¹⁶ يَاسُوع إِنَّا أَسْ: ”إِجّْ ن ورْيَازْ إِڭَّا إِشْثْ ن زَّارْذثْ ثمْغَارْ ؤُشَا إِعَارْضْ أَطَّاسْ ن إِوْذَانْ.

¹⁶ Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.

¹⁷ إِسّكّْ أَمْسخَّارْ نّسْ ذِي ثْسَاعّثْ ن زَّارْذثْ، حِيمَا أَذْ إِنِي إِ إِنوْجِيونْ: ’خْزَارْ، كُوڒْشِي أَقَا إِوْجذْ إِ كنِّيوْ. أَرَاحمْ-د!‘

¹⁷ E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.

¹⁸ خنِّي إِبْذَا كُوڒْ إِجّنْ زَّايْسنْ أَذْ إِڭّْ سِّيبّثْ. إِنَّا أَسْ ؤُمزْوَارْ: ’سْغِيغْ إِجّْ ن إِيَّارْ، أَقَا إِتّْخصَّا أَيِي أَذْ رَاحغْ أَذْ ث ژَترغْ. تَّارغْ أَشْ أَذْ أَيِي ثْسَامْحذْ!‘

¹⁸ Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.

¹⁹ ونّغْنِي إِنَّا: ’سْغِيغْ خمْسَا ن ثْيُويَا ن إِينْذُوزنْ، أَقَا أَذْ رَاحغْ أَذْ ثنْ جَارّْبغْ، تَّارغْ أَشْ أَذْ أَيِي ثْسَامْحذْ!‘

¹⁹ Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.

²⁰ ؤُ ونّغْنِي إِنَّا: ’أَقَا مَامّشْ مڒْشغْ ثَامْغَارْثْ، خْ ؤُينِّي وَارْ زمَّارغْ أَذْ د-أَسغْ!‘

²⁰ Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.

²¹ إِذْوڒْ-د ؤُمْسخَّارْ نِّي ؤُشَا إِخبَّارْ سِيذِي نّسْ س مَانْ أَيَا. خنِّي إِخيّقْ بَابْ ن ثَادَّارْثْ، إِنَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ’رُوحْ ذغْيَا غَارْ وَازَّاينْ ذ زّْنَاقِي ن ثنْذِينْثْ، ؤُشَا نْذهْ-د إِمزْڒَاضْ ذ إِقِييْذَارنْ ذ إِنعْضَابنْ ذ إِذَارْغَاڒنْ!‘

²¹ Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.

²² إِنَّا ؤُمْسخَّارْ: ’أَ سِيذِي، أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُومُورذْ، ؤُشَا أَقَا ذِينْ عَاذْ أَمْشَانْ.‘

²² Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.

²³ إِنَّا بَابْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ’فّغْ غَارْ إِبْرِيذنْ ذ زّْنَاقِي ؤُشَا حْصَارْ إِ-ثنْ أَذْ أَذْفنْ أَڒْ غَا ثشُّورْ ثَادَّارْثْ إِنُو،

²³ Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.

²⁴ مِينْزِي نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ، بلِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ يرْيَازنْ إِنِّي ثُوغَا إِتّْوَاعَارْضنْ، أَذْ يِيڒِي غَارْ زَّارْذثْ إِنُو‘ “

²⁴ Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.

²⁵ أَمْ ثُوغَا إِجّْ ن ؤُبَارُّو ذ أَمقّْرَانْ ن ڒْغَاشِي إِڭُّورْ أَكِيذسْ، إِنّقْڒبْ-د، إِنَّا أَسنْ:

²⁵ Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:

²⁶ ”مَاڒَا يُوسَا-د حذْ غَارِي ؤُشَا وَارْ إِشَارّهْ بَابَاسْ نِيغْ يمَّاسْ، أَيْثْمَاسْ نِيغْ سُويثْمَاسْ، ثَامْغَارْثْ نّسْ نِيغْ ثَارْوَا نّسْ، ؤُ عَاذْ ؤُڒَا ذ إِخفْ نّسْ، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمحْضَارْ إِنُو.

²⁶ Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.

²⁷ ونِّي وَارْ إِكْسِينْ صَّالِيبْ نّسْ، أَذْ أَيِي د-إِضْفَارْ، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمحْضَارْ إِنُو.

²⁷ Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.

²⁸ ؤُ مَانْ ونْ زَّايْومْ إِ إِخْسنْ أَذْ إِبْنَا إِشْثْ ن صُّومْعثْ، وَارْ إِتّْغِيمِي أَمزْوَارْ حِيمَا أَذْ إِڭّْ ڒحْسَابْ، مَا غَارسْ مِينْ إِخصّنْ إِ ؤُكمّڒْ،

²⁸ Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?

²⁹ حِيمَا، مَاڒَا إِسَّارْسْ ذْسَاسْ، خنِّي وَارْ إِزمَّارْ أَذْ أَسْ إِكمّڒْ، وَارْ خَاسْ ضحّْشنْ مَارَّا إِنِّي ث إِژْرِينْ،

²⁹ Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,

³⁰ أَذْ إِنِينْ: ’أَرْيَازْ-أَ إِبْذَا ڒبْنِي ؤُشَا وَارْ إِزمَّارْ أَذْ ث إِكمّڒْ.‘

³⁰ dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.

³¹ نِيغْ مَانْ أَجدْجِيذْ، مَاڒَا إِفّغْ غَارْ ؤُمنْغِي ضِيدّْ ن إِجّْ ن ؤُجدْجِيذْ نّغْنِي، وَارْ إِتّمْشَاوَارْ أَمزْوَارْ مَا إِزمَّارْ أَذْ إِمْقُودَّا سعشْرَا-أَڒَافْ أَكْ-ذ ونِّي غَارسْ إِ د غَا يَاسنْ س عِيشْرِينْ-أَڒفْ؟

³¹ Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?

³² مَاڒَا وَارْ إِدْجِي أَمنِّي، خنِّي أَذْ د-إِسّكّْ إِرقَّاسنْ أَمْ إِدْجَا ؤُجدْجِيذْ نِّي عَاذْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ، حِيمَا أَذْ زَّايسْ إِتَّارْ أَصْڒَاحْ.

³² No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.

³³ س ؤُينِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْومْ ونِّي وَارْ إِتّجِّي مَارَّا أَڭْڒَا نّسْ، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمحْضَارْ إِنُو.“

³³ Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.

³⁴ ”ثَامدْجَاحْثْ ثحْڒَا، مَاشَا مَاڒَا ثخْسَارْ ثْمدْجَاحْثْ أَڒذِّي نّسْ، س مِينْ زِي ت إِ غَا إِعذْڒنْ؟

³⁴ Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?

³⁵ وَارْ ثْصدْجحْ شَا إِ ثمُّورْثْ ؤُڒَا إِ ثْزُوبَاتْشْ، خنِّي أَذْ ت نْضَارنْ. ونِّي غَارْ إِدْجَا إِمزُّوغنْ إِ ؤُسدْجِي، أجّْ إِ-ث أَذْ إِسڒْ.“

³⁵ Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Lucas 14 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →