2 Reis 7

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ خنِّي إِنَّا إِلِيشَاعْ: ”سْڒمْ إِ وَاوَاڒْ ن سِيذِي! أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ أَذْ ثسْوَا إِجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَامَارْيَا مْغِيرْ إِجّْ ن شِيقْلُو ؤُ أَذْ مّنْزنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي إِ يِيجّْ ن شِيقْلُو وَاهَا!“

¹ Eliseu respondeu: “Ouçam esta mensagem do S enhor ! Assim diz o S enhor : ‘Amanhã a esta hora, na porta de Samaria, seis litros de farinha fina custarão apenas doze gramas de prata, e doze litros de cevada também custarão apenas doze gramas de prata’”.

² إِجّْ ن ؤُنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ، ونِّي خْ ؤُغِيڒْ نّسْ إِعمّذْ ؤُجدْجِيذْ، يَارَّا-د خْ ورْيَازْ ن أَربِّي: ”خْزَارْ، وَاخَّا مَاڒَا سِيذِي إِڭَّا ڒكْوَازَا ذڭْ ؤُجنَّا، مَا إِزمَّارْ أَيَا أَذْ إِمْسَارْ؟“ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”خْزَارْ، أَذْ ث ثْژَارذْ س ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاشَا وَارْ زَّايسْ ثتّتّذْ.“

² O oficial que auxiliava o rei disse ao homem de Deus: “Ainda que o S enhor abrisse as janelas do céu, isso não poderia acontecer!”. Eliseu, porém, respondeu: “Você verá com os próprios olhos, mas não comerá coisa alguma!”.

³ ثُوغَا ذِينْ أَربْعَا ن يرْيَازنْ زَّاثْ إِ وَاذَافْ ن ثوَّارْثْ. نَّانْ إِجّْ إِ ونّغْنِي: ”مَايمِّي غَا نقِّيمْ ذَا أَڒْ غَا نمّثْ؟

³ Havia quatro homens com lepra sentados junto à porta da cidade. “Por que ficarmos sentados aqui, esperando a morte?”, perguntaram uns aos outros.

⁴ مَاڒَا أَذْ نِينِي: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نَاذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ!‘، خنِّي إِدْجَا ڒَاژْ ذِي ثنْذِينْثْ ؤُ نشِّينْ أَذْ ذَايسْ نمّثْ. ؤُ مَاڒَا نقِّيمْ نشِّينْ ذَا، أَذْ نمّثْ عَاوذْ. خنِّي ڒخُّو، أجّْ أَنغْ أَذْ نفّغْ أَذْ نوْضَا ذڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ. مَاڒَا نِيثْنِي جِّينْ أَنغْ ندَّارْ، أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ، ؤُ مَاڒَا نِيثْنِي نْغِينْ أَنغْ، خنِّي أَذْ نمّثْ.“

⁴ “Morreremos de fome se ficarmos aqui, mas também morreremos de fome se entrarmos na cidade, pois não há alimento lá. Vamos sair e nos render ao exército sírio. Se eles nos deixarem viver, melhor. Mas, se nos matarem, de qualquer maneira teríamos morrido.”

⁵ نِيثْنِي كَّارنْ ذِي ثْبَامْبَاسْثْ، حِيمَا أَذْ ؤُيُورنْ غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ. مَاشَا ؤُمِي ؤُذْفنْ نِيثْنِي غَارْ طَّارْفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، وَارْ ذِينْ ثُوغِي ؤُڒَا ذ إِجّنْ.

⁵ Ao anoitecer, partiram para o acampamento dos sírios. Quando chegaram às extremidades do acampamento, viram que não havia ninguém ali.

⁶ مَاغَارْ سِيذِي إِجَّا ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ أَذْ إِسڒْ إِ يِيجّْ ن ؤُجَارِّي ن إِكَارُّوثنْ ذ إِجّْ ن دّْرِيزْ ن إِيْسَانْ ذ دْجْغَارغْ ن إِجّْ ن ڒْعسْكَارْ ذ أَمقّْرَانْ، أَڒَامِي نِيثْنِي نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل إِشْرَا ذ إِحَارّشْ-د خَانغْ إِجدْجِيذنْ ن إِحِيتِّييّنْ ذ إِجدْجِيذنْ ن إِمِيصْرِييّنْ.“

⁶ Pois o Senhor havia feito o exército sírio ouvir o ruído de carros de guerra e o galope de cavalos e os sons de um grande exército que se aproximava. Disseram uns aos outros: “O rei de Israel contratou mercenários hititas e egípcios para nos atacarem!”.

⁷ كَّارنْ ؤُشَا أَروْڒنْ ذِي ثْبَامْبَاسْثْ ؤُشَا جِّينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذ ييْسَانْ نْسنْ ذ يغْيَاڒْ نْسنْ ؤُڒَا ذ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ أَمْ مَامّشْ ثنْ ثُوغَا، ؤُشَا أَروْڒنْ مَاحنْذْ أَذْ سّْنجْمنْ ڒعْمَارْ نْسنْ.

⁷ Por isso, fugiram ao anoitecer, abandonando tendas, cavalos, jumentos e tudo mais, e correram para salvar a vida.

⁸ ڒَْامِي د-إِوْضنْ أَيْثْ ن بُو-ڒْبَارْصْ غَارْ طَّارْفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ؤُذْفنْ غَارْ إِجّْ ن ؤُقِيضُونْ، شِّينْ، سْوِينْ ؤُ إِوْينْ سّنِّي نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ وَارُّوضنْ ؤُشَا فّْغنْ، سّْنُوفَّارنْ أَيَا. أَوَارْنِي مَانْ أَيَاعقْبنْ-د، ؤُذْفنْ غَارْ إِجّْ ن ؤُقِيضُونْ نّغْنِي ؤُشَا إِوْينْ ؤُڒَا سّنِّي شَا، ؤُشَا فّْغنْ، سّْنُوفَّارنْ أَيَا عَاوذْ.

⁸ Quando os leprosos chegaram às extremidades do acampamento, foram de uma tenda à outra, comendo e bebendo. Pegaram a prata, o ouro e as roupas que encontraram e esconderam tudo.

⁹ خنِّي نَّانْ إِ وَايَاوْيَا: ”نشِّينْ وَارْ نتّڭّْ مِينْ إِدْجَانْ نِيشَانْ. أَسّْ-أَ ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ ؤُ نشِّينْ نسّغْذْ. مَاڒَا نْرَاجَا ذَا أَڒْ إِ غَا إِفُّو ڒْحَاڒْ، أَذْ أَنغْ ثڒْقفْ ڒْمُوعْصِييّثْ. خنِّي ڒخُّو، أَسمْ-د، أجّْ أَنغْ أَذْ نُويُورْ، أَذْ ث نْعَاوذْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.“

⁹ Por fim, disseram uns aos outros: “Isto não está certo. Este é um dia de boas notícias e não contamos a ninguém! Se esperarmos até o amanhecer, seremos castigados. Venham! Vamos voltar e dar as notícias no palácio”.

¹⁰ نِيثْنِي إِوْضنْ ذِينْ، ڒَاغَانْ خْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ، حَاجَانْ أَسنْ، نَّانْ: ”نشِّينْ نُوذفْ غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، ؤُ خْزَارْ، وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ، وَارْ نسْڒِي إِ شَا ن ڒْحسّْ ن يوْذَانْ، مْغِيرْ إِيْسَانْ ثُوغَا قّْننْ ذ يغْيَاڒْ ثُوغَا شَارْفنْ، ذ إِقِيضَانْ أَمْ مَامّشْ دْجَانْ.“

¹⁰ Então voltaram à cidade e relataram aos guardas do portão o que havia acontecido. “Fomos ao acampamento sírio e não havia ninguém!”, disseram eles. “Os cavalos e os jumentos estavam amarrados, e as tendas, todas armadas, mas não havia ninguém por ali.”

¹¹ إِڒَاغَا خْ إِعسَّاسنْ ن ثوَّارْثْ ؤُشَا سِّيوْضنْ نِيثْنِي أَرقَّاسْ غَارْ ذَاخڒْ ن ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.

¹¹ Os guardas gritaram, anunciando a notícia no palácio.

¹² إِكَّارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي دْجِيڒثْ، إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ مِينْ أَكِيذْنغْ إِ غَا يڭّْ أَرَامْ. نِيثْنِي سّْننْ، أَقَا نشِّينْ ذ أَيْثْ ن بُو-دْجُوژْ. خْ ؤُينِّي فّْغنْ زِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، حِيمَا أَذْ نُوفَّارنْ ذڭْ إِيَّارْ، قَّارنْ: ’مَاڒَا نِيثْنِي أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ، أَذْ ثنْ نطّفْ دَّارنْ ؤُشَا أَذْ نَاذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ.‘ “

¹² O rei se levantou no meio da noite e disse a seus oficiais: “Vou explicar o que aconteceu. Os sírios sabem que estamos morrendo de fome, por isso deixaram o acampamento e se esconderam nos campos. Estão à nossa espera para nos capturar com vida e conquistar a cidade quando sairmos”.

¹³ إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ يَارَّا-د، إِنَّا: ”أجّْ إِرْيَازنْ أَذْ كْسِينْ خمْسَا ن إِيْسَانْ نِّي عَاذْ ذِينْ إِدْجَانْ، إِنِّي إِقِّيمنْ ذِي ثنْذِينْثْ، ؤُ خنِّي أَذْ نْژَارْ مَا أَذْ أَسنْ إِمْسَارْ أَمْ وَاطَّاسْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِنِّي ذَا إِقِّيمنْ، نِيغْ أَمْ وَاطَّاسْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِنِّي إِتّْوَاهلّْكنْ. أجّْ أَنغْ أَذْ ثنْ نسّكّْ ؤُشَا خنِّي أَذْ نْژَارْ مِينْ إِ غَا يِيڒِي.“

¹³ Um de seus oficiais disse: “Seria melhor que enviássemos espiões para ver. Eles podem usar cinco dos cavalos que sobraram. Se acontecer alguma coisa com eles, não será pior que se ficarem aqui e morrerem com o restante de nós”.

¹⁴ كْسِينْ نِيثْنِي ثْنَاينْ ن إِيْسَانْ ن ثَازْڒَا. أَجدْجِيذْ إِسّكّْ إِ-ثنْ أَوَارْنِي إِ ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، إِنَّا: ”ؤُيُورمْ، ثخْزَارمْ!“

¹⁴ Assim, prepararam dois carros de guerra com cavalos, e o rei enviou espiões para ver o que havia acontecido ao acampamento sírio.

¹⁵ نِيثْنِي ضْفَارنْ ثنْ أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُ خْزَارْ، أَبْرِيذْ مَارَّا إِنْثِي س وَارُّوضْ ذ ڒحْوَايجْ نِّي إِمّنْضَارنْ أَيْثْ ن أَرَامْ أَمْ ثُوغَا تّْقدْجِيقنْ ذِي ثَاروْڒَا نْسنْ. إِرقَّاسنْعقْبنْ ؤُ سِّيوْضنْ ڒخْبَارْ إِ ؤُجدْجِيذْ.

¹⁵ Foram até o rio Jordão, seguindo o rastro de roupas e equipamentos que os sírios tinham abandonado em sua fuga desesperada. Os espiões voltaram e contaram tudo ao rei.

¹⁶ خنِّي إِفّغْ ڒْڭنْسْ زِي ثنْذِينْثْ ؤُشَا كشّْضنْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ ؤُشَا ثمّنْزْ إِجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ س يِيجّْ ن شِيقْلُو ذ ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي س يِيجّْ ن شِيقْلُو عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي.

¹⁶ Então o povo correu e saqueou o acampamento sírio. E, de fato, naquele dia seis litros de farinha fina foram vendidos por apenas doze gramas de prata, e doze litros de cevada também foram vendidos por apenas doze gramas de prata, como o S enhor tinha dito.

¹⁷ إِڭَّا ؤُجدْجِيذْ أَنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ ونِّي خْ إِتّْشَاڒْ، حِيمَا أَذْ يِيڒِي خْ ثوَّارْثْ، مَاشَا إِعْفسْ خَاسْ ڒْڭنْسْ ذِي ثوَّارْثْ أَڒَامِي إِمُّوثْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا ورْيَازْ ن أَربِّي، ونِّي إِسِّيوْڒنْ ؤُمِي ثُوغَا غَارسْ د-إِهْوَا ؤُجدْجِيذْ.

¹⁷ O rei colocou o oficial que o auxiliava para controlar o movimento à porta da cidade, mas ele foi derrubado, pisoteado e morto quando a multidão correu para fora. Tudo aconteceu, portanto, conforme o homem de Deus tinha dito quando o rei foi à sua casa.

¹⁸ أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِسِّيوڒْ ورْيَازْ ن أَربِّي إِ ؤُجدْجِيذْ، إِ إِنَّانْ: ”ثِيوشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ أَذْ مّنْزنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَامَارْيَا ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي س يِيجّْ ن شِيقْلُو ذ يِيجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ س يِيجّْ ن شِيقْلُو.“

¹⁸ O homem de Deus tinha dito ao rei: “Amanhã a esta hora, na porta de Samaria, seis litros de farinha fina custarão apenas doze gramas de prata, e doze litros de cevada também custarão apenas doze gramas de prata”.

¹⁹ ثُوغَا يَارَّا-د ؤُنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ خْ ورْيَازْ ن أَربِّي، إِنَّا: ”خْزَارْ، وَاخَّا مَاڒَا سِيذِي إِڭَّا ڒكْوَازَا ذڭْ ؤُجنَّا، مَا إِزمَّارْ أَذْ إِمْسَارْ ؤُيَا؟“ ؤُ نتَّا ثُوغَا إِنَّا: ”خْزَارْ، أَذْ ث ثْژَارذْ س ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاشَا وَارْ زَّايْسنْ ثتّتّذْ.“

¹⁹ O oficial do rei havia respondido: “Ainda que o S enhor abrisse as janelas do céu, isso não poderia acontecer!”. E o homem de Deus tinha dito: “Você verá com os próprios olhos, mas não comerá coisa alguma!”.

²⁰ أَمُّو إِ ذ أَسْ ثمْسَارْ، مَاغَارْ ڒْڭنْسْ إِعْفسْ خَاسْ ذِي ثوَّارْثْ. أَڒَامِي إِمُّوثْ.

²⁰ E assim aconteceu, pois ele foi pisoteado pelo povo à porta da cidade e morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →