2 Reis 7

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ خنِّي إِنَّا إِلِيشَاعْ: ”سْڒمْ إِ وَاوَاڒْ ن سِيذِي! أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’ثِيوشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ أَذْ ثسْوَا إِجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَامَارْيَا مْغِيرْ إِجّْ ن شِيقْلُو ؤُ أَذْ مّنْزنْ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي إِ يِيجّْ ن شِيقْلُو وَاهَا!“

¹ Então, disse Eliseu: Ouvi a palavra do Senhor ; assim diz o Senhor : Amanhã, a estas horas mais ou menos, dar-se-á um alqueire de flor de farinha por um siclo, e dois de cevada, por um siclo, à porta de Samaria.

² إِجّْ ن ؤُنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ، ونِّي خْ ؤُغِيڒْ نّسْ إِعمّذْ ؤُجدْجِيذْ، يَارَّا-د خْ ورْيَازْ ن أَربِّي: ”خْزَارْ، وَاخَّا مَاڒَا سِيذِي إِڭَّا ڒكْوَازَا ذڭْ ؤُجنَّا، مَا إِزمَّارْ أَيَا أَذْ إِمْسَارْ؟“ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”خْزَارْ، أَذْ ث ثْژَارذْ س ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاشَا وَارْ زَّايسْ ثتّتّذْ.“

² Porém o capitão a cujo braço o rei se apoiava respondeu ao homem de Deus: Ainda que o Senhor fizesse janelas no céu, poderia suceder isso? Disse o profeta: Eis que tu o verás com os teus olhos, porém disso não comerás.

³ ثُوغَا ذِينْ أَربْعَا ن يرْيَازنْ زَّاثْ إِ وَاذَافْ ن ثوَّارْثْ. نَّانْ إِجّْ إِ ونّغْنِي: ”مَايمِّي غَا نقِّيمْ ذَا أَڒْ غَا نمّثْ؟

³ Quatro homens leprosos estavam à entrada da porta, os quais disseram uns aos outros: Para que estaremos nós aqui sentados até morrermos?

⁴ مَاڒَا أَذْ نِينِي: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نَاذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ!‘، خنِّي إِدْجَا ڒَاژْ ذِي ثنْذِينْثْ ؤُ نشِّينْ أَذْ ذَايسْ نمّثْ. ؤُ مَاڒَا نقِّيمْ نشِّينْ ذَا، أَذْ نمّثْ عَاوذْ. خنِّي ڒخُّو، أجّْ أَنغْ أَذْ نفّغْ أَذْ نوْضَا ذڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ. مَاڒَا نِيثْنِي جِّينْ أَنغْ ندَّارْ، أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ، ؤُ مَاڒَا نِيثْنِي نْغِينْ أَنغْ، خنِّي أَذْ نمّثْ.“

⁴ Se dissermos: entremos na cidade, há fome na cidade, e morreremos lá; se ficarmos sentados aqui, também morreremos. Vamos, pois, agora, e demos conosco no arraial dos siros; se nos deixarem viver, viveremos; se nos matarem, tão somente morreremos.

⁵ نِيثْنِي كَّارنْ ذِي ثْبَامْبَاسْثْ، حِيمَا أَذْ ؤُيُورنْ غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ. مَاشَا ؤُمِي ؤُذْفنْ نِيثْنِي غَارْ طَّارْفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، وَارْ ذِينْ ثُوغِي ؤُڒَا ذ إِجّنْ.

⁵ Levantaram-se ao anoitecer para se dirigirem ao arraial dos siros; e, tendo chegado à entrada do arraial, eis que não havia lá ninguém.

⁶ مَاغَارْ سِيذِي إِجَّا ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ أَذْ إِسڒْ إِ يِيجّْ ن ؤُجَارِّي ن إِكَارُّوثنْ ذ إِجّْ ن دّْرِيزْ ن إِيْسَانْ ذ دْجْغَارغْ ن إِجّْ ن ڒْعسْكَارْ ذ أَمقّْرَانْ، أَڒَامِي نِيثْنِي نَّانْ إِجّنْ إِ ونّغْنِي: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل إِشْرَا ذ إِحَارّشْ-د خَانغْ إِجدْجِيذنْ ن إِحِيتِّييّنْ ذ إِجدْجِيذنْ ن إِمِيصْرِييّنْ.“

⁶ Porque o Senhor fizera ouvir no arraial dos siros ruído de carros e de cavalos e o ruído de um grande exército; de maneira que disseram uns aos outros: Eis que o rei de Israel alugou contra nós os reis dos heteus e os reis dos egípcios, para virem contra nós.

⁷ كَّارنْ ؤُشَا أَروْڒنْ ذِي ثْبَامْبَاسْثْ ؤُشَا جِّينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذ ييْسَانْ نْسنْ ذ يغْيَاڒْ نْسنْ ؤُڒَا ذ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ أَمْ مَامّشْ ثنْ ثُوغَا، ؤُشَا أَروْڒنْ مَاحنْذْ أَذْ سّْنجْمنْ ڒعْمَارْ نْسنْ.

⁷ Pelo que se levantaram, e, fugindo ao anoitecer, deixaram as suas tendas, os seus cavalos, e os seus jumentos, e o arraial como estava; e fugiram para salvar a sua vida.

⁸ ڒَْامِي د-إِوْضنْ أَيْثْ ن بُو-ڒْبَارْصْ غَارْ طَّارْفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ؤُذْفنْ غَارْ إِجّْ ن ؤُقِيضُونْ، شِّينْ، سْوِينْ ؤُ إِوْينْ سّنِّي نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ ذ وَارُّوضنْ ؤُشَا فّْغنْ، سّْنُوفَّارنْ أَيَا. أَوَارْنِي مَانْ أَيَاعقْبنْ-د، ؤُذْفنْ غَارْ إِجّْ ن ؤُقِيضُونْ نّغْنِي ؤُشَا إِوْينْ ؤُڒَا سّنِّي شَا، ؤُشَا فّْغنْ، سّْنُوفَّارنْ أَيَا عَاوذْ.

⁸ Chegando, pois, aqueles leprosos à entrada do arraial, entraram numa tenda, e comeram, e beberam, e tomaram dali prata, e ouro, e vestes, e se foram, e os esconderam; voltaram, e entraram em outra tenda, e dali também tomaram alguma coisa, e a esconderam.

⁹ خنِّي نَّانْ إِ وَايَاوْيَا: ”نشِّينْ وَارْ نتّڭّْ مِينْ إِدْجَانْ نِيشَانْ. أَسّْ-أَ ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ ؤُ نشِّينْ نسّغْذْ. مَاڒَا نْرَاجَا ذَا أَڒْ إِ غَا إِفُّو ڒْحَاڒْ، أَذْ أَنغْ ثڒْقفْ ڒْمُوعْصِييّثْ. خنِّي ڒخُّو، أَسمْ-د، أجّْ أَنغْ أَذْ نُويُورْ، أَذْ ث نْعَاوذْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.“

⁹ Então, disseram uns para os outros: Não fazemos bem; este dia é dia de boas-novas, e nós nos calamos; se esperarmos até à luz da manhã, seremos tidos por culpados; agora, pois, vamos e o anunciemos à casa do rei.

¹⁰ نِيثْنِي إِوْضنْ ذِينْ، ڒَاغَانْ خْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ، حَاجَانْ أَسنْ، نَّانْ: ”نشِّينْ نُوذفْ غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، ؤُ خْزَارْ، وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ، وَارْ نسْڒِي إِ شَا ن ڒْحسّْ ن يوْذَانْ، مْغِيرْ إِيْسَانْ ثُوغَا قّْننْ ذ يغْيَاڒْ ثُوغَا شَارْفنْ، ذ إِقِيضَانْ أَمْ مَامّشْ دْجَانْ.“

¹⁰ Vieram, pois, e bradaram aos porteiros da cidade, e lhes anunciaram, dizendo: Fomos ao arraial dos siros, e eis que lá não havia ninguém, voz de ninguém, mas somente cavalos e jumentos atados, e as tendas como estavam.

¹¹ إِڒَاغَا خْ إِعسَّاسنْ ن ثوَّارْثْ ؤُشَا سِّيوْضنْ نِيثْنِي أَرقَّاسْ غَارْ ذَاخڒْ ن ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.

¹¹ Então, os porteiros gritaram e fizeram anunciar a nova no interior da casa do rei.

¹² إِكَّارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي دْجِيڒثْ، إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ مِينْ أَكِيذْنغْ إِ غَا يڭّْ أَرَامْ. نِيثْنِي سّْننْ، أَقَا نشِّينْ ذ أَيْثْ ن بُو-دْجُوژْ. خْ ؤُينِّي فّْغنْ زِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، حِيمَا أَذْ نُوفَّارنْ ذڭْ إِيَّارْ، قَّارنْ: ’مَاڒَا نِيثْنِي أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ، أَذْ ثنْ نطّفْ دَّارنْ ؤُشَا أَذْ نَاذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ.‘ “

¹² Levantou-se o rei de noite e disse a seus servos: Agora, eu vos direi o que é que os siros nos fizeram. Bem sabem eles que estamos esfaimados; por isso, saíram do arraial, a esconder-se pelo campo, dizendo: Quando saírem da cidade, então, os tomaremos vivos e entraremos nela.

¹³ إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ يَارَّا-د، إِنَّا: ”أجّْ إِرْيَازنْ أَذْ كْسِينْ خمْسَا ن إِيْسَانْ نِّي عَاذْ ذِينْ إِدْجَانْ، إِنِّي إِقِّيمنْ ذِي ثنْذِينْثْ، ؤُ خنِّي أَذْ نْژَارْ مَا أَذْ أَسنْ إِمْسَارْ أَمْ وَاطَّاسْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِنِّي ذَا إِقِّيمنْ، نِيغْ أَمْ وَاطَّاسْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِنِّي إِتّْوَاهلّْكنْ. أجّْ أَنغْ أَذْ ثنْ نسّكّْ ؤُشَا خنِّي أَذْ نْژَارْ مِينْ إِ غَا يِيڒِي.“

¹³ Então, um dos seus servos respondeu e disse: Tomem-se, pois, cinco dos cavalos que ainda restam na cidade, pois toda a multidão de Israel que ficou aqui de resto terá a mesma sorte da multidão dos israelitas que já pereceram; enviemos homens e vejamos.

¹⁴ كْسِينْ نِيثْنِي ثْنَاينْ ن إِيْسَانْ ن ثَازْڒَا. أَجدْجِيذْ إِسّكّْ إِ-ثنْ أَوَارْنِي إِ ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ، إِنَّا: ”ؤُيُورمْ، ثخْزَارمْ!“

¹⁴ Tomaram, pois, dois carros com cavalos; e o rei enviou os homens após o exército dos siros, dizendo: Ide e vede.

¹⁵ نِيثْنِي ضْفَارنْ ثنْ أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُ خْزَارْ، أَبْرِيذْ مَارَّا إِنْثِي س وَارُّوضْ ذ ڒحْوَايجْ نِّي إِمّنْضَارنْ أَيْثْ ن أَرَامْ أَمْ ثُوغَا تّْقدْجِيقنْ ذِي ثَاروْڒَا نْسنْ. إِرقَّاسنْعقْبنْ ؤُ سِّيوْضنْ ڒخْبَارْ إِ ؤُجدْجِيذْ.

¹⁵ Foram após eles até ao Jordão; e eis que todo o caminho estava cheio de vestes e de armas que os siros, na sua pressa, tinham lançado fora. Voltaram os mensageiros e o anunciaram ao rei.

¹⁶ خنِّي إِفّغْ ڒْڭنْسْ زِي ثنْذِينْثْ ؤُشَا كشّْضنْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ ن أَرَامْ ؤُشَا ثمّنْزْ إِجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ س يِيجّْ ن شِيقْلُو ذ ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي س يِيجّْ ن شِيقْلُو عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي.

¹⁶ Então, saiu o povo e saqueou o arraial dos siros; e, assim, se vendia um alqueire de flor de farinha por um siclo, e dois de cevada, por um siclo, segundo a palavra do Senhor .

¹⁷ إِڭَّا ؤُجدْجِيذْ أَنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ ونِّي خْ إِتّْشَاڒْ، حِيمَا أَذْ يِيڒِي خْ ثوَّارْثْ، مَاشَا إِعْفسْ خَاسْ ڒْڭنْسْ ذِي ثوَّارْثْ أَڒَامِي إِمُّوثْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا ورْيَازْ ن أَربِّي، ونِّي إِسِّيوْڒنْ ؤُمِي ثُوغَا غَارسْ د-إِهْوَا ؤُجدْجِيذْ.

¹⁷ Dera o rei a guarda da porta ao capitão em cujo braço se apoiara, mas o povo o atropelou na porta, e ele morreu, como falara o homem de Deus, o que falou quando o rei descera a ele.

¹⁸ أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِسِّيوڒْ ورْيَازْ ن أَربِّي إِ ؤُجدْجِيذْ، إِ إِنَّانْ: ”ثِيوشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ أَذْ مّنْزنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن سَامَارْيَا ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن إِمنْذِي س يِيجّْ ن شِيقْلُو ذ يِيجّْ ن ڒقْيَاسْ ن وَارنْ أَزْذَاذْ س يِيجّْ ن شِيقْلُو.“

¹⁸ Assim se cumpriu o que falara o homem de Deus ao rei: Amanhã, a estas horas mais ou menos, vender-se-ão dois alqueires de cevada por um siclo, e um de flor de farinha, por um siclo, à porta de Samaria.

¹⁹ ثُوغَا يَارَّا-د ؤُنغْرَافْ ن ڒْعسْكَارْ خْ ورْيَازْ ن أَربِّي، إِنَّا: ”خْزَارْ، وَاخَّا مَاڒَا سِيذِي إِڭَّا ڒكْوَازَا ذڭْ ؤُجنَّا، مَا إِزمَّارْ أَذْ إِمْسَارْ ؤُيَا؟“ ؤُ نتَّا ثُوغَا إِنَّا: ”خْزَارْ، أَذْ ث ثْژَارذْ س ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاشَا وَارْ زَّايْسنْ ثتّتّذْ.“

¹⁹ Aquele capitão respondera ao homem de Deus: Ainda que o Senhor fizesse janelas no céu, poderia suceder isso, segundo essa palavra? Dissera o profeta: Eis que tu o verás com os teus olhos, porém disso não comerás.

²⁰ أَمُّو إِ ذ أَسْ ثمْسَارْ، مَاغَارْ ڒْڭنْسْ إِعْفسْ خَاسْ ذِي ثوَّارْثْ. أَڒَامِي إِمُّوثْ.

²⁰ Assim lhe sucedeu, porque o povo o atropelou na porta, e ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →