1 Samuel 25

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ شَامْوِيلْ إِمُّوثْ ؤُ مَارَّا إِسْرَائِيل إِمُونْ. نِيثْنِي وْثِينْ خَاسْ أَڭجْذُورْ ؤُ نضْڒنْ ث ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي رَامَا. خَاسْ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِهْوَا غَارْ ڒخْڒَا ن فَارَانْ.

¹ Faleceu Samuel; todos os filhos de Israel se ajuntaram, e o prantearam, e o sepultaram na sua casa, em Ramá. Davi se levantou e desceu ao deserto de Parã.

² ثُوغَا ذِي مَاعُونْ إِجّْ ن ورْيَازْ ونِّي ثُوغَا غَارْ إِدْجَا وَاڭْڒَا ذِي كَارْمِيلْ. أَرْيَازْ ثُوغَا ذ بُو-وَاڭْڒَا أَڒْ طَّارْفْ، إِدْجَا غَارسْ ثڒْثْ-أَڒَافْ ن وُودْجِي ذ أَڒفْ ن إِغَايْضنْ. نتَّا ثُوغَا إِدْجَاسْ ؤُدْجِي نّسْ ذِي كَارْمِيلْ.

² Havia um homem, em Maom, que tinha as suas possessões no Carmelo; homem abastado, tinha três mil ovelhas e mil cabras e estava tosquiando as suas ovelhas no Carmelo.

³ أَرْيَازْ تّْڒَاغَانْ أَسْ نَابَالْ ؤُ ثَامْغَارْثْ نّسْ تّْڒَاغَانْ أَسْ أَبِيجَايِيلْ. ثَامْغَارْثْ ثُوغَا غَارسْ ڒعْقڒْ مْلِيحْ ؤُ ثُوغَا-ت ذ مُوصْبِيحْ إِ ڒْخزْرَاثْ، مَاشَا أَرْيَازْ ثُوغَا إِقْسحْ ؤُ ثِيمڭَّا نّسْ ذ ثِيعفَّانِينْ إِ دْجَانْثْ. نتَّا ثُوغَا-ث أَمْ وُوڒْ نّسْ.

³ Nabal era o nome deste homem, e Abigail, o de sua mulher; esta era sensata e formosa, porém o homem era duro e maligno em todo o seu trato. Era ele da casa de Calebe.

⁴ ؤُمِي إِسْڒَا ذَاوُوذْ ذِي ڒخْڒَا، أَقَا نَابَالْ ثُوغَا إِدْجَاسْ ؤُدْجِي نّسْ،

⁴ Ouvindo Davi, no deserto, que Nabal tosquiava as suas ovelhas,

⁵ إِسّكّْ ذَاوُوذْعشْرَا ن إِمْسخَّارنْ ذِينْ. إِنَّا ذَاوُوذْ إِ إِحُوذْرِييّنْ: ”ڭَاعّْذمْ غَارْ كَارْمِيلْ ؤُ خْمِي غَا ثَاوْضمْ غَارْ نَابَالْ، إِتّْخصَّا أَومْ أَذْ ثسّقْسَامْ خْ ؤُمدُّورْ نّسْ ذڭْ يِيسمْ إِنُو.

⁵ enviou dez moços e lhes disse: Subi ao Carmelo, ide a Nabal, perguntai-lhe, em meu nome, como está.

⁶ إِتّْخصَّا أَذْ ثِينِيمْ أَمُّو: ’إِڒِي أَذْ خَاكْ يِيڒِي ڒهْنَا ؤُشَا أَذْ يِيڒِي ڒهْنَا خْ ثَادَّارْثْ نّشْ ذ ڒهْنَا غَارْ مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ نّشْ!

⁶ Direis àquele próspero: Paz seja contigo, e tenha paz a tua casa, e tudo o que possuis tenha paz!

⁷ أَقَا نشّْ سْڒِيغْ بلِّي شكْ غَاركْ إِروَّانْ. إِوَا خنِّي، إِمكْسَاونْ نِّي غَاركْ ثُوغَا أَثنْ أَكِيذْنغْ ؤُشَا نشِّينْ وَارْ ثنْ نْخوّجْ شَا ؤُشَا وَارْ ثنْ إِنْقِيصْ وَالُو زِي مِينْ غَارْسنْ مَارَّا ؤُسَّانْ إِ إِكِّينْ نِيثْنِي أَكِيذْنغْ ذِي كَارْمِيلْ.

⁷ Tenho ouvido que tens tosquiadores. Os teus pastores estiveram conosco; nenhum agravo lhes fizemos, e de nenhuma coisa sentiram falta todos os dias que estiveram no Carmelo.

⁸ سقْسَا إِمْسخَّارنْ نّشْ ؤُ نِيثْنِي أَذْ أَشْ إِنِينْ. أجّْ أَذْ أَفنْ إِمْسخَّارنْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاغَارْ نُوسَا-د غَارْ إِجّْ ن وَاسّْ ن وُورَارْ. تّْزَاوْڭغْ، أوْشْ إِ إِمْسخَّارنْ نّشْ ؤُ إِ مِّيشْ ذَاوُوذْ مِينْ غَا يَافْ ؤُفُوسْ نّشْ.‘ “

⁸ Pergunta aos teus moços, e eles to dirão; achem mercê, pois, os meus moços na tua presença, porque viemos em boa hora; dá, pois, a teus servos e a Davi, teu filho, qualquer coisa que tiveres à mão.

⁹ ؤُمِي إِوْضنْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ذِينْ، سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ نَابَالْ مَارَّا أَوَاڒنْ-أَ ذڭْ يِيسمْ ن ذَاوُوذْ، ؤُشَا قِّيمنْ تّْرَاجَانْ.

⁹ Chegando, pois, os moços de Davi e tendo falado a Nabal todas essas palavras em nome de Davi, aguardaram.

¹⁰ مَاشَا نَابَالْ يَارَّا-د خْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”مَانْ ونْ إِ إِدْجَانْ ذَاوُوذْ ؤُ مَانْ ونْ إِ إِدْجَانْ ذ مِّيسْ ن يَاسَّا؟ أَسّْ-أَ أَقَا ذِينْ أَطَّاسْ ن إِمْسخَّارنْ نِّي يَاروْڒنْ. كُوڒْ إِجّْ يَارْوڒْ زِي زَّاثْ ن وُوذمْ ن بَابْ نّسْ.

¹⁰ Respondeu Nabal aos moços de Davi e disse: Quem é Davi, e quem é o filho de Jessé? Muitos são, hoje em dia, os servos que fogem ao seu senhor.

¹¹ مَا أَذْ كْسِيغْ خنِّي أَغْرُومْ إِنُو ذ وَامَانْ إِنُو ذ ثْغَارْصْثْ إِ غَارْصغْ إِ إِروَّانْ إِنُو ؤُشَا أَذْ ث وْشغْ إِ يرْيَازنْ خْ يِينِّي وَارْ سِّينغْ ؤُڒَا ذ مَانِيسْ د-ؤُسِينْ نِيثْنِي؟“

¹¹ Tomaria eu, pois, o meu pão, e a minha água, e a carne das minhas reses que degolei para os meus tosquiadores e o daria a homens que eu não sei donde vêm?

¹² خنِّي نّْقڒْبنْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ غَارْ وبْرِيذْ إِ زِي د-ؤُسِينْ،عقْبنْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د غَارْ ذَاوُوذْ ؤُ حَاجَانْ أَسْ مَارَّا أَوَاڒنْ-أَ.

¹² Então, os moços de Davi puseram-se a caminho, voltaram e, tendo chegado, lhe contaram tudo, segundo todas estas palavras.

¹³ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ يرْيَازنْ نّسْ: ”كُورْ أَرْيَازْ أَذْ إِبْيسْ سِّيفْ نّسْ!“ ؤُشَا كُوڒْ أَرْيَازْ إِبْيسْ سِّيفْ نّسْ، ؤُڒَا ذ ذَاوُوذْ إِبْيسْ سِّيفْ نّسْ. نِيثْنِي ڭعّْذنْ أَوَارْنِي إِ ذَاوُوذْ، أَمنِّي أَربْعَا-مْيَا ن يرْيَازنْ، ؤُ قِّيمنْ مِيثَاينْ غَارْ ڒحْوَايجْ.

¹³ Pelo que disse Davi aos seus homens: Cada um cinja a sua espada. E cada um cingiu a sua espada, e também Davi, a sua; subiram após Davi uns quatrocentos homens, e duzentos ficaram com a bagagem.

¹⁴ إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ ثُوغَا إِحَاجَا أَيَا إِ أَبِيجَايِيلْ، ثَامْغَارْثْ ن نَابَالْ، إِنَّا أَسْ: ”خْزَارْ، ذَاوُوذْ إِسّكّْ-د إِرقَّاسنْ زِي ڒخْڒَا حِيمَا أَذْ سِّيوْضنْ لْبَارَاكَا إِ سِيذِيثْنغْ، مَاشَا وَانِيثَا إِقْڒعْ خَاسنْ س ثْزَاوَارْثْ.

¹⁴ Nesse meio tempo, um dentre os moços de Nabal o anunciou a Abigail, mulher deste, dizendo: Davi enviou do deserto mensageiros a saudar a nosso senhor; porém este disparatou com eles.

¹⁵ إِرْيَازنْ ثُوغَا أَثنْ شْنَانْ إِ نشِّينْ ؤُ نِيثْنِي وَارْ ذ أَنغْ سدّْعنْ شَا. وَارْ نفْقِيذْ وَالُو مَارَّا ؤُسَّانْ إِ ذِينِّي نسّعْذُو أَكِيذْسنْ ذڭْ إِيَّارْ ن ثَاروْسَا.

¹⁵ Aqueles homens, porém, nos têm sido muito bons, e nunca fomos agravados por eles e de nenhuma coisa sentimos falta em todos os dias de nosso trato com eles, quando estávamos no campo.

¹⁶ نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ أَمْ يِيجّْ ن ڒْحِيضْ إِ نشِّينْ، دْجِيڒثْ ذ وَاسّْ، ذِي مَارَّا ؤُسَّانْ إِ كِيذْسنْ ندْجْ ؤُ ثُوغَا نشِّينْ نَارْوسْ ؤُدْجِي.

¹⁶ De muro em redor nos serviram, tanto de dia como de noite, todos os dias que estivemos com eles apascentando as ovelhas.

¹⁷ ڒخُّو أَقَا ثسّْنذْ ت. خْزَارْ مْلِيحْ، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ث ثڭّذْ، مَاغَارْ ڒْغَارْ خْ سِيذِيثْنغْ ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ نّسْ إِمْثنْ. نتَّا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ وَارْ إِسكّْوِي وَاوَاڒْ أَكِيذسْ.“

¹⁷ Agora, pois, considera e vê o que hás de fazer, porque já o mal está, de fato, determinado contra o nosso senhor e contra toda a sua casa; e ele é filho de Belial, e não há quem lhe possa falar.

¹⁸ ثْقدْجقْ أَبِيجَايِيلْ، ثكْسِي مِيثَاينْ ن ثشْنِيفِينْ ذ ثْنَاينْ ن ثْخُونْشَايْ ن يِيڒمْ إِ بِينُو ذ خمْسَا ن ثخْسِيوِينْ وجْذنْثْ ذ خمْسَا ن ڒقْيَاسْ ن ثغْوَاوِينْ ذ مْيَا ن ثْغَايِيطَاثِينْ ن زّْبِيبْ ذ مِيثَاينْ ن إِغْرُومنْ ن ثَازَارْثْ، ؤُ نتَّاثْ ثسَّارْسْ مَانَاونِّي مَارَّا خْ يغْيَاڒْ.

¹⁸ Então, Abigail tomou, a toda pressa, duzentos pães, dois odres de vinho, cinco ovelhas preparadas, cinco medidas de trigo tostado, cem cachos de passas e duzentas pastas de figos, e os pôs sobre jumentos,

¹⁹ ثنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”ؤُيُورمْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو. خْزَارْ نشّْ أَذْ كنِّيوْ أَرذْفغْ.“ مَاشَا نتَّاثْ وَارْ ذ أَسْ ثنِّي أَيَا إِ ورْيَازْ نّسْ نَابَالْ.

¹⁹ e disse aos seus moços: Ide adiante de mim, pois vos seguirei de perto. Porém nada disse ela a seu marido Nabal.

²⁰ ؤُمِي ثنْيَا نتَّاثْ خْ وغْيُوڒْ، ثهْوَا خْ ؤُذُورِّي ن وذْرَارْ، خْزَارْ، إِمْسَارْ أَقَا ذَاوُوذْ ذ يرْيَازنْ نّسْ هْوَانْ-د إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ ؤُ نتَّاثْ ثمّڒْقَا أَكِيذْسنْ.

²⁰ Enquanto ela, cavalgando um jumento, descia, encoberta pelo monte, Davi e seus homens também desciam, e ela se encontrou com eles.

²¹ ذَاوُوذْ ثُوغَا إِنَّا: ”س ثِيذتّْ، بَاطڒْ إِ حْضِيغْ خْ مَارَّا مِينْ غَارسْ إِدْجَانْ ذِي ڒخْڒَا، أَڒَامِي وَارْ إِودَّارْ وَالُو زِي مِينْ غَارسْ. نتَّا إِخدْجصْ أَيِي مِينْ إِصبْحنْ س مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ.

²¹ Ora, Davi dissera: Com efeito, de nada me serviu ter guardado tudo quanto este possui no deserto, e de nada sentiu falta de tudo quanto lhe pertence; ele me pagou mal por bem.

²² أجّْ أَذْ إِڭّْ أَربِّي ثَا ذ ثَا أَكْ-ذ ڒْعذْيَانْ ن ذَاوُوذْ ؤُ أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مَاڒَا نشّْ أَذْ جّغْ أَڒْ ثِيوشَّا ؤُڒَا ذ إِجّْ ونِّي ث إِتّڭّنْ خْ ڒْحِيضْ زِي مَارَّا مِينْ غَارسْ!“

²² Faça Deus o que lhe aprouver aos inimigos de Davi, se eu deixar, ao amanhecer, um só do sexo masculino dentre os seus.

²³ ؤُمِي ثژْرَا أَبِيجَايِيلْ ذَاوُوذْ، ثضْرَا ذغْيَا خْ وغْيُوڒْ نّسْ، ثوْضَا خْ ثمُّورْثْ زَّاثْ إِ ذَاوُوذْ، ثُوضَارْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

²³ Vendo, pois, Abigail a Davi, apressou-se, desceu do jumento e prostrou-se sobre o rosto diante de Davi, inclinando-se até à terra.

²⁴ نتَّاثْ ثوْضَا أَسْ غَارْ إِضَارنْ، ثنَّا: ”نشّْ، وَاهَا، إِ ذِي إِدْجَا ڒْعِيبْ، أَ سِيذِي إِنُو. أجّْ أَذْ ثسِّيوڒْ ثَايَّا نّشْ أَكِيذكْ ؤُ سڒْ إِ وَاوَاڒنْ ن ثَايَّا نّشْ.

²⁴ Lançou-se-lhe aos pés e disse: Ah! Senhor meu, caia a culpa sobre mim; permite falar a tua serva contigo e ouve as palavras da tua serva.

²⁵ أجّْ سِيذِي إِنُو وَارْ إِخزَّارْ غَارْ ورْيَازْ-أَ إِ وَارْ إِسكّْوِينْ، غَارْ نَابَالْ، مَاغَارْ أَمْ مَامّشْ ذ أَسْ قَّارنْ، أَمُّو إِ يدْجَا نتَّا. نَابَالْ ذ إِسمْ نّسْ ؤُ ثُوبُّوهڒْيَا أَقَا-ت ذَايسْ. نشّْ، ثَايَّا نّشْ، وَارْ ژْرِيغْ شَا إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي إِنُو إِ د-ثسّكّذْ.

²⁵ Não se importe o meu senhor com este homem de Belial, a saber, com Nabal; porque o que significa o seu nome ele é. Nabal é o seu nome, e a loucura está com ele; eu, porém, tua serva, não vi os moços de meu senhor, que enviaste.

²⁶ خنِّي ڒخُّو، أَ سِيذِي، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ ڒعْمَارْ نّشْ، أَقَا سِيذِي ذ ونِّي شكْ إِمّنْعنْ مَاحنْذْ أَذْ ثسِّيزّْڒذْ إِذَامّنْ ؤُ أَذْ ثْفكّذْ إِخفْ نّشْ س ؤُفُوسْ نّشْ. أَذْ ذوْڒنْ ڒخُّو ڒْعذْيَانْ نّشْ ذ يِينِّي يَارزُّونْ أَذْ ڭّنْ ڒْغَارْ ذِي سِيذِي إِنُو أَمْ نَابَالْ.

²⁶ Agora, pois, meu senhor, tão certo como vive o Senhor e a tua alma, foste pelo Senhor impedido de derramar sangue e de vingar-te por tuas próprias mãos. Como Nabal, sejam os teus inimigos e os que procuram fazer mal ao meu senhor.

²⁷ إِوَا ڒخُّو، مَانْ أَيَا ذ لْبَارَاكَا إِ د-ثِيوِي ثَايَّا نّشْ إِ سِيذِي إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ ت وْشنْ إِ إِمْسخَّارنْ نِّي يُويُورنْ ذڭْ إِصُورَافْ ن سِيذِي إِنُو.

²⁷ Este é o presente que trouxe a tua serva a meu senhor; seja ele dado aos moços que seguem ao meu senhor.

²⁸ تّْزَاوْڭغْ، غْفَارْ أَخطُّو إِ ثَايَّا نّشْ، مَاغَارْ سِيذِي أَربِّي أَذْ إِسّْبدّْ إِ سِيذِي إِنُو إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ثمْثنْ، مِينْزِي سِيذِي إِنُو إِتّڭّْ ڭَارَّاثْ ن سِيذِي ؤُ وَارْ ذَايكْ إِتّْوَافّْ ڒْغَارْ زڭْ وُوسَّانْ إِمزْوُورَا نّشْ.

²⁸ Perdoa a transgressão da tua serva; pois, de fato, o Senhor te fará casa firme, porque pelejas as batalhas do Senhor , e não se ache mal em ti por todos os teus dias.

²⁹ مَاڒَا إِجّْ ن بْنَاذمْ إِكَّارْ خَاكْ حِيمَا أَذْ شكْ إِضْفَارْ، حِيمَا أَذْ يَارْزُو خْ ڒعْمَارْ نّشْ، خنِّي أَذْ يِيڒِي ڒعْمَارْ ن سِيذِي إِنُو ذِي ڒَامَانْ، إِقّنْ ذِي ثشْيَارْثْ ن يِينِّي إِدَّارنْ غَارْ سِيذِي أَربِّي نّشْ، مَاشَا ڒعْمَارْ ن ڒْعذْيَانْ نّشْ أَذْ زَّايسْ إِحجَّارْ نتَّا غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ زڭْ ؤُكمِّيشْ ن إِدْجِييْ.

²⁹ Se algum homem se levantar para te perseguir e buscar a tua vida, então, a tua vida será atada no feixe dos que vivem com o Senhor , teu Deus; porém a vida de teus inimigos, este a arrojará como se a atirasse da cavidade de uma funda.

³⁰ أَذْ إِمْسَارْ، مَاڒَا سِيذِي أَذْ إِڭّْ أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو عْلَاحْسَابْ مَارَّا ثَاصبْحَانْثْ إِ خَاكْ إِسِّيوڒْ ؤُ أَذْ شكْ يڭّْ ذ ڒْحَاكمْ خْ إِسْرَائِيل،

³⁰ E há de ser que, usando o Senhor contigo segundo todo o bem que tem dito a teu respeito e te houver estabelecido príncipe sobre Israel,

³¹ خنِّي وَارْ إِتِّيڒِي أَيَا إِ شكْ، أَ سِيذِي إِنُو، ذ سِّيبّثْ إِ زِي غَا ثنْقَارْضذْ ؤُڒَا ذ ثَاعنْكْرِيفْثْ إِ وُوڒْ، أَقَا شكْ ثسِّيزّْڒذْ إِذَامّنْ بَاطڒْ ؤُ أَقَا سِيذِي إِنُو إِڭَّا أَذْ إِفكّْ إِخفْ نّسْ. مَاڒَا سِيذِي أَربِّي أَذْ إِڭّْ ڒْخَارْ ذِي سِيذِي إِنُو، عْقڒْ خنِّي خْ ثَايَّا نّشْ.“

³¹ então, meu senhor, não te será por tropeço, nem por pesar ao coração o sangue que, sem causa, vieres a derramar e o te haveres vingado com as tuas próprias mãos; quando o Senhor te houver feito o bem, lembrar-te-ás da tua serva.

³² خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ أَبِيجَايِيلْ: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي شمْ د-إِسّكّنْ أَسّْ-أَ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذِي!

³² Então, Davi disse a Abigail: Bendito o Senhor , Deus de Israel, que, hoje, te enviou ao meu encontro.

³³ أَقَا ثتّْوَابَاركْ ڒفْهَامثْ نّمْ ؤُشَا ثتّْوَابَارْكذْ ؤُڒَا ذ شمْ، ڒَامِي ذ أَيِي ثسّْبدّذْ أَسّْ-أَ زڭْ ؤُسِيزّڒْ ن إِذَامّنْ ؤُ زِي نّقْمثْ إِ يِيخفْ إِنُو س إِفَاسّنْ إِنُو!

³³ Bendita seja a tua prudência, e bendita sejas tu mesma, que hoje me tolheste de derramar sangue e de que por minha própria mão me vingasse.

³⁴ مَاغَارْ س ثِيذتّْ، أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي ذ أَيِي إِسّْبدّنْ أَذْ أَمْ ڭّغْ ڒْغَارْ، مَاڒَا شمْ وَارْ غَارِي د-ثفِّيغذْ ذغْيَا، خنِّي وَارْ إِتّْغِيمِي غَارْ ثْفَاوْثْ ن ثُوفُّوثْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زڭْ إِوْذَانْ ن نَابَالْ، ونِّي ث إِتّڭّنْ خْ ڒْحِيضْ!“

³⁴ Porque, tão certo como vive o Senhor , Deus de Israel, que me impediu de que te fizesse mal, se tu não te apressaras e me não vieras ao encontro, não teria ficado a Nabal, até ao amanhecer, nem um sequer do sexo masculino.

³⁵ ؤُشَا إِكْسِي ذَاوُوذْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ مِينْ ثُوغَا إِ ذ أَسْ د-ثِيوِي، إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّمْ! خْزَارْ، نشّْ سْڒِيغْ-د غَارمْ ؤُ أَذْ سّْڭعّْذغْ ؤُذمْ نّمْ إِحزْننْ.“

³⁵ Então, Davi recebeu da mão de Abigail o que esta lhe havia trazido e lhe disse: Sobe em paz à tua casa; bem vês que ouvi a tua petição e a ela atendi.

³⁶ ؤُمِي د-ثُوسَا أَبِيجَايِيلْ غَارْ نَابَالْ، إِتّڭّْ نتَّا إِشْثْ ن زَّارْذثْ ن ثِيسِّيثْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ أَمْ يِيشْثْ ن زَّارْذثْ ن ؤُجدْجِيذْ. ؤُڒْ ن نَابَالْ ثُوغَا-ث خْ ڒْخَاضَارْ نّسْ، إِسْشَارْ أَڒْ طَّارْفْ. س ؤُينِّي نتَّاثْ وَارْ ذ أَسْ ثنِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن وَاوَاڒْ، أَمژْيَانْ نِيغْ أَمقّْرَانْ، خْ مِينْ إِمْسَارنْ أَڒْ ثَافَاوْثْ ن ثُوفُّوثْ.

³⁶ Voltou Abigail a Nabal. Eis que ele fazia em casa um banquete, como banquete de rei; o seu coração estava alegre, e ele, já mui embriagado, pelo que não lhe referiu ela coisa alguma, nem pouco nem muito, até ao amanhecer.

³⁷ غَارْ ثُوفُّوثْ، ڒَامِي إِفّغْ بِينُو خْ نَابَالْ، إِمْسَارْ، أَقَا ثَامْغَارْثْ نّسْ ثنَّا أَسْ مَانْ أَيَا. ؤُشَا إِجْمذْ وُوڒْ نّسْ، إِذْوڒْ أَمْ يِيجّْ ن وژْرُو.

³⁷ Pela manhã, estando Nabal já livre do vinho, sua mulher lhe deu a entender aquelas coisas; e se amorteceu nele o coração, e ficou ele como pedra.

³⁸ أَوَارْنِيعشْرَا ن وُوسَّانْ، إِمْسَارْ، أَقَا سِيذِي إِوْثَا نَابَالْ أَڒَامِي إِمُّوثْ.

³⁸ Passados uns dez dias, feriu o Senhor a Nabal, e este morreu.

³⁹ ؤُمِي إِسْڒَا ذَاوُوذْ بلِّي نَابَالْ إِمُّوثْ، إِنَّا نتَّا: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي ونِّي إِڭِّينْ ڒْحُوكْمْ خْ ڒْحڭْرَا إِ ذ أَيِي إِتّْوَاڭّنْ، إِتَّارْ إِ-ث زڭْ ؤُفُوسْ ن نَابَالْ، ؤُشَا إِسّْبدّْ أَمْسخَّارْ نّسْ حِيمَا أَذْ إِڭّْ ڒْغَارْ. سِيذِي يَارَّا ڒْغَارْ ن نَابَالْ أَذْ د-إِذْوڒْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ!“ ؤُشَا ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ ؤُ وَانِيثَا إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ أَبِيجَايِيلْ، حِيمَا أَذْ ت يَاوِي ذ ثَامْغَارْثْ إِ نتَّا.

³⁹ Ouvindo Davi que Nabal morrera, disse: Bendito seja o Senhor , que pleiteou a causa da afronta que recebi de Nabal e me deteve de fazer o mal, fazendo o Senhor cair o mal de Nabal sobre a sua cabeça. Mandou Davi falar a Abigail que desejava tomá-la por mulher.

⁴⁰ ؤُمِي د-ؤُسِينْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ غَارْ أَبِيجَايِيلْ غَارْ كَارْمِيلْ، سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”ذَاوُوذْ إِسّكّْ أَنغْ-د غَارمْ، حِيمَا أَذْ شمْ نَاوِي ذ ثَامْغَارْثْ إِ نتَّا.“

⁴⁰ Tendo ido os servos de Davi a Abigail, no Carmelo, lhe disseram: Davi nos mandou a ti, para te levar por sua mulher.

⁴¹ ڒخْذنِّي ثكَّارْ، ثْبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثنَّا: ”خْزَارْ، ثَامْسخَّارْثْ نّشْ أَمْ يِيشْثْ ن ثَايَّا، حِيمَا أَذْ ثسِّيرْذْ إِضَارنْ إِ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي إِنُو.“

⁴¹ Então, ela se levantou, e se inclinou com o rosto em terra, e disse: Eis que a tua serva é criada para lavar os pés aos criados de meu senhor.

⁴² ثْقدْجقْ أَبِيجَايِيلْ، ثكَّارْ. نتَّاثْ ثنْيَا خْ وغْيُوڒْ نّسْ أَكْ-ذ خمْسَا ن ثمْسخَّارِينْ نّسْ ثِيمژَايْنِينْ ثِينِّي ت يَاردّْفنْ خْ إِضَارنْ. نتَّاثْ ثضْفَارْ إِرقَّاسنْ ن ذَاوُوذْ ؤُشَا ثذْوڒْ ذ ثَامْغَارْثْ نّسْ.

⁴² Abigail se apressou e, dispondo-se, cavalgou um jumento com as cinco moças que a assistiam; e ela seguiu os mensageiros de Davi, que a recebeu por mulher.

⁴³ يِيوِي ذَاوُوذْ عَاوذْ أَخِينُوعَامْ زِي يَازْرَاعِيلْ ذ ثَامْغَارْثْ. نِيثنْثِي س ثْنَاينْ إِذْسنْثْ ذوْڒنْثْ ذ ثَامْغَارْثْ إِ نتَّا.

⁴³ Também tomou Davi a Ainoã de Jezreel, e ambas foram suas mulheres,

⁴⁴ شَاوُولْ مَاشَا ثُوغَا إِوْشَا يدْجِيسْ مِيخَالْ، ثَامْغَارْثْ ن ذَاوُوذْ، إِ بَالْثِي، مِّيسْ ن لَايِيشْ ونِّي إِدْجَانْ زِي جَالِّيمْ.

⁴⁴ porque Saul tinha dado sua filha Mical, mulher de Davi, a Palti, filho de Laís, o qual era de Galim.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Samuel 25 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →