1 Samuel 20

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ذَاوُوذْ يَارْوڒْ زِي نَايُوثْ ثنِّي غَارْ رَامَا ؤُشَا يُوسَا-د غَارْ يُونَاثَانْ، إِنَّا: ”مِينْ ڭِّيغْ نشّْ؟ مَانْ لْجَارِيمَا إِنُو ذ دّنْبْ إِ ذ أَسْ ڭِّيغْ إِ بَابَاشْ، أَقَا نتَّا إِخْسْ أَذْ زَّايِي إِكّسْ ثُوذَارْثْ؟“

¹ E Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e veio, e disse diante de Jônatas: O que eu fiz? Qual é a minha iniquidade? E qual é o meu pecado diante do teu pai para que ele busque a minha vida?

² إِنَّا أَسْ يُونَاثَانْ: ”وَارْ خَاسْ نسِّيوڒْ! شكْ وَارْ ثتّْمتِّيذْ شَا. خْزَارْ بَابَا وَارْ إِتّڭّْ وَالُو، ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ نِيغْ ثَامژْيَانْثْ، بْڒَا مَا إِ ذ أَيِي ت غَا إِسَّارْڭبْ. مَايمِّي بَابَا زَّايِي إِ غَا إِسّْنُوفَّارْ ثَامسْڒَاشْثْ-أَ؟ أَيَا وَارْ إِزمَّارْ.“

² E ele lhe disse: Deus o livre, tu não morrerás; eis que o meu pai não fará qualquer coisa grande ou pequena, mas isto ele me mostrará; e por que o meu pai esconderia esta coisa de mim? Não é assim.

³ خنِّي إِجُّودْجْ أَسْ ذَاوُوذْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، إِنَّا: ”بَابَاشْ إِسّنْ نِيشَانْ، أَقَا ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ. خْ ؤُيَا إِنَّا: ’وَارْ تّجِّي أَذْ إِسّنْ يُونَاثَانْ مَانْ أَيَا، حِيمَا وَارْ إِكسِّي س ومْنُوسْ!‘ خْ ؤُيَا، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ أَمْ دَّارغْ نشّْ، أَقَا ذِينْ جَارْ أَيِي ذ ڒْموْثْ مْغِيرْ إِجّْ ن ؤُصُورِيفْ وَاهَا!“

³ E Davi também jurou e disse: O teu pai certamente sabe que encontrei graça em teus olhos; e ele disse: Que Jônatas não saiba disso, para que não esteja aflito; mas, verdadeiramente, como vive o SENHOR, e como vive a tua alma, não há nada além de um passo entre mim e a morte.

⁴ يُونَاثَانْ إِنَّا إِ ذَاوُوذْ: ”مِينْ إِدْجَانْ ذڭْ وُوڒْ نّشْ، نشّْ أَذْ أَشْ ث ڭّغْ.“

⁴ Então disse Jônatas a Davi: O que quer que deseje a tua alma, eu mesmo farei por ti.

⁵ ذَاوُوذْ يَارَّا-د خْ يُونَاثَانْ: ”خْزَارْ، ثِيوشَّا أَذْ إِبدّْ ؤُيُورْ ؤُشَا إِتّْخصَّا أَيِي أَذْ قِّيمغْ غَارْ طَّابْڒَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ أَذْ شّغْ. أوْشْ أَيِي تّسْڒِيحْ حِيمَا أَذْ ؤُيُورغْ مَاحنْذْ أَذْ نُوفَّارغْ ذڭْ إِيَّارْ أَڒْ ثَامذِّيثْ وِيسّْ ثْڒَاثَا.

⁵ E Davi disse a Jônatas: Eis que amanhã é lua nova, e eu não devo falhar em me assentar com o rei na refeição; mas deixa-me ir, para que eu possa me esconder no campo até o anoitecer do terceiro dia.

⁶ مَاڒَا يَارْزُو خَافِي بَابَاشْ، إِفْقذْ أَيِي، خنِّي إِنِي: ’ذَاوُوذْ إِحشّمْ أَيِي س وَاطَّاسْ حِيمَا إِزمَّارْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ ثنْذِينْثْ نّسْ ذغْيَا، غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ، مِينْزِي ذِينِّي إِ غَا ثِيڒِي ثْغَارْصْثْ ن ؤُسڭّْوَاسْ إِ مَارَّا ڒَادْجْ.‘

⁶ Se o teu pai sentir mesmo a minha falta, então diz: Davi muito seriamente me pediu para sair para que pudesse correr até Belém, sua cidade; pois há lá um sacrifício anual para toda a família.

⁷ مَاڒَا نتَّا خنِّي إِنَّا: ’مْلِيحْ!‘، أَذْ يِيڒِي ڒهْنَا إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ، مَاشَا مَاڒَا يَارْغَا ؤُفُوڭمْ نّسْ، خنِّي أَذْ ثسّْنذْ، أَقَا نتَّا إِڭَّا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ أَذْ ذ أَيِي إِڭّْ ڒْغَارْ.

⁷ Se ele disser assim: Está bem; o teu servo terá paz; mas se ele ficar muito nervoso, então esteja certo de que o mal está determinado por ele.

⁸ أڭّْ س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ، مِينْزِي ثسِّيذْفذْ أَمْسخَّارْ نّشْ أَكِيذكْ ذڭْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ ن سِيذِي. مَاشَا مَاڒَا ڭِّيغْ إِشْثْ ن لْجَارِيمَا، نغْ أَيِي شكْ. مَايمِّي ثخْسذْ أَذْ أَيِي ثَاوْيذْ غَارْ بَابَاشْ؟“

⁸ Portanto, tratarás com bondade o teu servo; pois trouxeste o teu servo a um pacto do SENHOR contigo; não obstante, se em mim houver iniquidade, mata-me tu mesmo; afinal por que deverias tu me levar ao teu pai?

⁹ إِنَّا يُونَاثَانْ: ”أَقَا مَانْ أَيَا إِڭّْوجْ خَاكْ! مِينْزِي وَاخَّا أَرڭْبغْ خَاسْ، أَقَا بَابَا إِڭَّا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ أَذْ ذَايكْ إِڭّْ ڒْغَارْ، مَا خنِّي نشّْ وَارْ ذ أَشْ ث قَّارغْ؟“

⁹ E Jônatas disse: Longe esteja isto de ti; pois se eu soubesse com certeza que o mal estava determinado pelo meu pai sobre ti, não to diria eu?

¹⁰ إِنَّا ذَاوُوذْ إِ يُونَاثَانْ: ”مَانْ ونْ إِ ذ أَيِي د غَا يَاوْينْ أَرقَّاسْ، مَاڒَا إِوْشَا أَشْ بَابَاشْ إِشْثْ ن ثمْوَارِّيثْ ثقْسحْ؟“

¹⁰ Então disse Davi a Jônatas: Quem me contará? Ou, e se o teu pai te responder rudemente?

¹¹ خنِّي إِنَّا يُونَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”أَسْ-د، أجّْ أَنغْ أَذْ نفّغْ بَارَّا غَارْ ييَّارْ.“ ؤُشَا فّْغنْ نِيثْنِي س ثْنَاينْ إِذْسنْ، غَارْ ييَّارْ بَارَّا.

¹¹ E Jônatas disse a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.

¹² إِنَّا يُونَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”جُّودْجغْ غَارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، مَاڒَا نشّْ ثِيوشَّا نِيغْ فَارْوِيشَّا غَارْ ڒْوقْثْ-أَ، أَقَا وْثِيغْ ڒحْسَابْ أَمُّو ذ وَامُّو زِي جِّيهثْ ن بَابَا، ؤُفِيغْ أَقَا مْلِيحْ إِ ذَاوُوذْ ؤُشَا خنِّي نشّْ وَارْ سّكِّيغْ حذْ أَذْ أَشْ ث يِينِي،

¹² E Jônatas disse a Davi: Ó SENHOR Deus de Israel, quando eu tiver sondado o meu pai a este respeito, amanhã, a qualquer hora, ou no terceiro dia, e eis que se houver bem para com Davi, e eu não to enviar, e to mostrar;

¹³ خنِّي أَذْ إِڭّْ سِيذِي ثَا ذ ثَا س يُونَاثَانْ ؤُ أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ. مَاشَا مَاڒَا إِتّْغِيڒْ أَسْ مْلِيحْ إِ بَابَا أَذْ ذَايكْ إِڭّْ ڒْغَارْ، خنِّي نشّْ أَذْ أَشْ ث إِنِيغْ، أَذْ شكْ جّغْ أَذْ ثفّْغذْ حِيمَا ثْزمَّارذْ أَذْ ثُويُورذْ ذِي ڒهْنَا. سِيذِي أَذْ يِيڒِي أَكِيذكْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا أَكْ-ذ بَابَا.

¹³ que o SENHOR assim o faça e muito mais a Jônatas; mas se aprouver ao meu pai fazer-te o mal, então eu to mostrarei, e te mandarei embora, para que possas ir em paz; e o SENHOR esteja contigo, como tem estado com o meu pai.

¹⁴ ؤُشَا خَاكْ، وَارْ إِتِّيڒِي وَاهَا أَمْ دَّارغْ، وَارْ إِتِّيڒِي خنِّي وَاهَا أَذْ أَيِي ثسّشْنذْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ن سِيذِي حِيمَا وَارْ تّْمتِّيغْ شَا،

¹⁴ E tu não somente demonstrarás a bondade do SENHOR enquanto eu ainda viver, para que eu não morra;

¹⁵ مَاشَا عَاذْ وَارْ ثْقطّْعذْ ثَامخْسِيوْثْ نّشْ إِشوَّارنْ إِ ڒبْذَا خْ ثَادَّارْثْ إِنُو، ؤُڒَا خْمِي غَا إِقْضعْ سِيذِي مَارَّا ڒْعذْيَانْ ن ذَاوُوذْ زڭْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ!“

¹⁵ como também não cortarás a tua bondade da minha casa para todo o sempre; não, nem quando o SENHOR tiver cortado os inimigos de Davi, cada um deles, da face da terra.

¹⁶ ؤُشَا إِڭَّا يُونَاثَانْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ أَكْ-ذ ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ ؤُشَا سِيذِي إِتَّارْ إِ-ث زڭْ ؤُفُوسْ ن ڒْعذْيَانْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁶ Assim, Jônatas fez um pacto com a casa de Davi, dizendo: Que o SENHOR até mesmo isto requeira da mão dos inimigos de Davi.

¹⁷ يُونَاثَانْ إِجَّا ذَاوُوذْ أَذْ إِجَّادْجْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث، أَقَا إِتّخْسْ إِ-ث أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِتّخْسْ إِخفْ نّسْ.

¹⁷ E Jônatas fez com que Davi jurasse novamente, porque o amava; pois ele o amava como amava a sua própria alma.

¹⁸ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَسْ يُونَاثَانْ: ”ثِيوشَّا ذ أَيُورْ أَمَايْنُو ؤُ نِيثْنِي وَارْ شكْ تِّيفنْ، مَاغَارْ ڒْكُورْسِي نّشْ أَذْ إِقِّيمْ إِخْوَا.

¹⁸ Então, Jônatas disse a Davi: Amanhã é a lua nova; e a tua falta será sentida, porque o teu assento estará vazio.

¹⁹ أَوَارْنِي عْذُونْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ إِتّْخصَّا أَذْ ثهْوِيذْ قَاعْ، أَذْ ثْرُوحذْ غَارْ ومْشَانْ مَانِي ثُوغَا ثنُّوفَّارذْ ذڭْ وَاسّْ نِّي ذِي يَارْزُو نتَّا أَذْ شكْ إِنغْ، ؤُ قِّيمْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن وژْرُو ن هَا‘إِزِيلْ.

¹⁹ E quando tiveres permanecido por três dias, então descerás rapidamente, e virás ao lugar onde te escondias quando o negócio estava à mão, e permanecerás junto à pedra de Ezel.

²⁰ نشّْ أَذْ وْثغْ ثْڒَاثَا ن فْڒِيثْشَاثْ زَّاثسْ أَخْمِي خْسغْ أَذْ ڒقْفغْ ثَانْذَايْثْ.

²⁰ E eu atirarei três flechas para o teu lado, como se atirasse a um alvo.

²¹ خْزَارْ، نشّْ أَذْ سّكّغْ أَحُوذْرِي أَوَارْنِي أَسنْثْ، أَذْ أَسْ إِنِيغْ: ’ؤُيُورْ، أَرْزُو خْ فْڒِيثْشَاثْ!‘ مَاڒَا نشّْ أَذْ إِنِيغْ نِيشَانْ إِ ؤُحُوذْرِي: ’حْضَا، فْڒِيثْشَاثْ أَقَا ؤُذْسنْثْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ-أَ زِي غَاركْ!‘، خنِّي أَوْيِي ثنْثْ-إِ-د، أَسْ-د، مَاغَارْ أَقَا ذِينْ ڒهْنَا إِ شكْ ؤُ وَارْ ذِينْ وَالُو، س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي!

²¹ E eis que te enviarei um jovem, dizendo: Vai e encontra as flechas. Se eu disser expressamente ao jovem: Eis que as flechas estão neste teu lado, apanha-as; depois vem; pois há paz para ti, e nenhuma ferida; como vive o SENHOR.

²² مَاشَا مَاڒَا نشّْ نِّيغْ إِ ؤُحُوذْرِي: ’خْژَارْ، فْڒِيثْشَاثْ أَقَا أَڭّْوجنْثْ خَاكْ عَاذْ كْثَارْ!‘، خنِّي أَڭّْوجْ، مَاغَارْ سِيذِي إِسّكَّا شكْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ.

²² Mas se eu disser isto ao jovem: Eis que as flechas estão além de ti; segue o teu caminho; pois o SENHOR te mandou embora.

²³ ؤُشَا خْ وَاوَاڒْ إِ نكّسْ، نشّْ ذ شكْ، أَقَا سِيذِي أَذْ يِيڒِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ أَيِي ذ شكْ إِ ڒبْذَا!“

²³ E no tocante à questão que tu e eu falamos, que o SENHOR esteja entre mim e ti para sempre.

²⁴ إِسّْنُوفَّارْ ذَاوُوذْ إِخفْ نّسْ بَارَّا ذڭْ إِيَّارْ. ڒَامِي د-يُوسَا ؤُيُورْ أَمَايْنُو إِقِّيمْ ؤُجدْجِيذْ غَارْ طَّابْڒَا حِيمَا أَذْ إِشّْ.

²⁴ Assim, Davi se escondeu no campo; e, quando a lua nova chegou, o rei se assentou para comer carne.

²⁵ ثُوغَا أَجدْجِيذْ إِقِّيمْ غَارْ ؤُمنْسِي-يَا ذڭْ ومْشَانْ نّسْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِقِّيمْ غَارْ إِمنْسِييّنْ إِنّغْنِي، ذِي ڒْكُورْسِي إِ إِدْجَانْ غَارْ ڒْحِيضْ. يُونَاثَانْ إِكَّارْ ؤُ أَبْنِيرْ إِقِّيمْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن شَاوُولْ ؤُ ڒْكُورْسِي ن ذَاوُوذْ إِبَانْ-د إِخْوَا.

²⁵ E o rei se assentou sobre o seu assento, como nas outras vezes, sobre um assento junto à parede; e Jônatas se levantou, e Abner se assentou ao lado de Saul, e o lugar de Davi estava vago.

²⁶ ذڭْ وَاسّْ نِّي شَاوُولْ وَارْ إِنِي وَالُو، مَاغَارْ نتَّا إِنَّا ذڭْ إِخفْ نّسْ: ”إِمْسَارْ أَسْ شَا أَڒَامِي نتَّا وَارْ إِدْجِي ذ أَمزْذَاڭْ. أَقَا نِيشَانْ نتَّا وَارْ إِدْجِي ذ أَمزْذَاڭْ.“

²⁶ Todavia Saul nada falou naquele dia, pois pensou: Algo lhe sobreveio, ele não está limpo; seguramente ele não está limpo.

²⁷ ثِيوشَّا نّسْ، ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْنَاينْ أَوَارْنِي إِ ؤُيُورْ أَمَايْنُو، ؤُمِي إِقِّيمْ ڒْكُورْسِي ن ذَاوُوذْ إِخْوَا عَاوذْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِنَّا شَاوُولْ إِ مِّيسْ يُونَاثَانْ: ”مَايمِّي مِّيسْ ن يَاسَّا وَارْ د-يُوسِي إِضنَّاضْ ذ وَاسّْ-أَ غَارْ ؤُمنْسِي؟“

²⁷ E sucedeu, pela manhã, o segundo dia do mês, que o lugar de Davi estava vago; e Saul disse a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé comer, nem ontem, nem hoje?

²⁸ يُونَاثَانْ يَارَّا-د خْ شَاوُولْ: ”ذَاوُوذْ إِحشّمْ أَيِي أَطَّاسْ مَاحنْذْ إِزمَّارْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ بَايْثْ-لَاحْمْ.

²⁸ E Jônatas respondeu a Saul: Davi me pediu seriamente para ir a Belém;

²⁹ نتَّا إِنَّا: ’أجّْ أَيِي أَذْ ؤُيُورغْ، مَاغَارْ نشِّينْ أَذْ نڭّْ إِشْثْ ن ثْغَارْصْثْ ن ڒَادْجْ نّغْ ذِي ثنْذِينْثْ. ؤُمَا إِڭَّا خَافِي أَذْ حْضَارغْ. مَاڒَا خنِّي ؤُفِيغْ ڒخُّو أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، تّْزَاوَاڭغْ، أجّْ أَيِي أَذْ ؤُيُورغْ حِيمَا أَذْ ژَترغْ أَيْثْمَا.‘ خْ ؤُيَا وَارْ د-يُوسِي ذَاوُوذْ غَارْ طَّابْڒَا ن ؤُجدْجِيذْ.“

²⁹ e ele disse: Deixa-me ir, rogo-te; pois a nossa família tem um sacrifício na cidade; e o meu irmão, ele me ordenou a ir para lá; e, agora, se tenho achado favor aos teus olhos, deixa-me partir, rogo-te, para ver os meus irmãos. Por isso não vem ele à mesa do rei.

³⁰ خنِّي يَارغْ ؤُخيّقْ ن شَاوُولْ خْ يُونَاثَانْ، إِنَّا أَسْ: ”شكْ، مِّيسْ ن ثمْغَارْثْ إِغنَّانْ إِفَارْغنْ، نشّْ سّْنغْ مْلِيحْ، أَقَا شكْ ثِيخْضَارذْ أَغزْذِيسْ ن مِّيسْ ن يَاسَّا. ذ مَانْ أَيَا ذ ڒفْضِيحثْ إِ شكْ ذ ڒفْضِيحثْ إِ ثُوعَّارْينْثْ ن يمَّاشْ!

³⁰ Então, a ira de Saul acendeu-se contra Jônatas, e ele lhe disse: Tu, filho da mulher rebelde pervertida, não sei eu que escolheste o filho de Jessé para a tua própria confusão, e para a confusão da nudez da tua mãe?

³¹ مِينْزِي مَارَّا ؤُسَّانْ مِينْ غَا يكّْ مِّيسْ ن يَاسَّا إِدَّارْ خْ ثمُّورْثْ، وَارْ ثْبذِّيذْ شكْ ؤُڒَا ذ ثَاڭلْذِيثْ نّشْ. خنِّي ڒخُّو، سكّْ إِجّنْ، أَوْيِي ث-إِ-د غَارِي، مَاغَارْ نتَّا ذ مِّيسْ ن ڒْموْثْ.“

³¹ Pois, enquanto viver o filho de Jessé sobre o chão, tu não serás estabelecido, nem o teu reino. Por isso, agora, manda apanhá-lo para mim, pois ele certamente morrerá.

³² يَارَّا-د يُونَاثَانْ خْ بَابَاسْ شَاوُولْ، إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَانغْ نتَّا؟ مِينْ إِڭَّا؟“

³² E Jônatas respondeu a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que ele deve ser morto? O que fez ele?

³³ خنِّي إِحجَّارْ إِ-ث شَاوُولْ س لَانْسَا نّسْ، حِيمَا أَذْ ث إِڒْقفْ. أَمُّو إِ إِسّنْ يُونَاثَانْ، أَقَا بَابَاسْ ثُوغَا إِڭَّا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ أَذْ إِنغْ ذَاوُوذْ.

³³ E Saul atirou um dardo contra ele para atingi-lo; pelo que Jônatas soube que seu pai estava determinado a matar Davi.

³⁴ إِكَّارْ يُونَاثَانْ خْ طَّابْڒَا ؤُمِي يَارْغَا ؤُخيّقْ نّسْ، وَارْ إِشِّي أَغْرُومْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْنَاينْ ن ؤُيُورْ أَمَايْنُو، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِكسِّي س ومْنُوسْ إِ ذَاوُوذْ، مِينْزِي بَابَاسْ ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ث أَمُّو.

³⁴ Assim, Jônatas se levantou da mesa mui irado, e não comeu carne no segundo dia do mês; pois estava aflito por Davi, porque o seu pai lhe havia feito vergonha.

³⁵ ثِيوشَّا نّسْ غَارْ ثُوفُّوثْ، إِمْسَارْ أَقَا يُونَاثَانْ يُويُورْ بَارَّا ذڭْ إِيَّارْ، ذِي ڒْوقْثْ إِ إِڭَّا أَمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ ؤُ ثُوغَا أَكِيذسْ إِجّْ ن ؤُحُوذْرِي ذ أَمژْيَانْ.

³⁵ E sucedeu que, pela manhã, Jônatas saiu para o campo na hora marcada com Davi, e com ele um jovem pequeno.

³⁶ نتَّا إِنَّا إِ ؤُحُوذْرِي: ”ؤُيُورْ، أَرْزُو خْ فْڒِيثْشَاثْ نِّي غَا وْثغْ.“ أَحُوذْرِي يُوزّڒْ ؤُ نتَّا إِوْثَا إِشْثْ ن فْڒِيثْشَا ثكَّا سنّجْ نّسْ.

³⁶ E ele disse ao seu jovem: Corre, encontra agora as flechas que atirei. E enquanto o jovem corria, ele atirou uma flecha para além dele.

³⁷ ؤُمِي د-يِيوضْ ؤُحُوذْرِي غَارْ ومْشَانْ مَانِي ثدْجَا فْڒِيثْشَا، إِڒَاغَا-د يُونَاثَانْ أَوَارْنِي إِ ؤُحُوذْرِي، إِنَّا: ”مَا وَارْ ثوْضِي فْڒِيثْشَا زَّايكْ أَغِيرِينْ عَاذْ؟“

³⁷ E quando o jovem havia chegado ao lugar da flecha que Jônatas havia atirado, Jônatas gritou ao jovem, e disse: Não está a flecha além de ti?

³⁸ إِڒَاغَا يُونَاثَانْ عَاوذْ إِ ؤُحُوذْرِي ”ذغْيَا، أَزّڒْ، وَارْ تّْبذِّي!“ أَحُوذْرِي إِ إِدْجَانْ أَكْ-ذ يُونَاثَانْ إِسّْمُونْ فْڒِيثْشَا ؤُشَا إِعْقبْ غَارْ بَابْ نّسْ.

³⁸ E Jônatas gritou para o jovem: Apressa-te, rápido, não te detenhas. E o jovem de Jônatas apanhou as flechas, e veio ao seu senhor.

³⁹ أَحُوذْرِي وَارْ إِسِّينْ وَالُو. مْغِيرْ يُونَاثَانْ ذ ذَاوُوذْ سّْننْ خْ ثْمسْڒَاشْثْ جَارْ أَسنْ.

³⁹ Porém o jovem não sabia de coisa alguma; somente Jônatas e Davi conheciam o assunto.

⁴⁰ خنِّي إِوْشَا يُونَاثَانْ ڒقْشُوعْ ن ڒسْنَاحْ نّسْ إِ ؤُحُوذْرِي إِ ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ، إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ، أَرّْ إِ-ثنْ غَارْ ثنْذِينْثْ!“

⁴⁰ E Jônatas deu a sua artilharia ao seu jovem, e lhe disse: Vai, leva-os até a cidade.

⁴¹ ؤُمِي يُويُورْ ؤُحُوذْرِي، إِكَّارْ ذَاوُوذْ زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن لْجَانُوبْ، إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ ؤُشَا يُوضَارْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ. نِيثْنِي سُّوذْمنْ أَيَاوْيَا، رُونْ س ثْنَاينْ إِذْسنْ أَڒَامِي ذَاوُوذْ يَارْنِي ذَايسْ.

⁴¹ E assim que o jovem se foi, Davi se levantou de um lugar em direção ao sul, e caiu sobre a sua face em terra, e se curvou três vezes; e eles se beijaram, e choraram juntos, até Davi se exceder.

⁴² ؤُ يُونَاثَانْ إِنَّا إِ ذَاوُوذْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا. أَقَا نجُّودْجْ س ثْنَاينْ إِذْنغْ س يِيسمْ ن سِيذِي، ننَّا: ’أَذْ يِيڒِي سِيذِي ذ أَشهَّاذْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، جَارْ زَّارِيعثْ إِنُو ذ زَّارِيعثْ نّشْ إِ ڒبْذَا!‘ “

⁴² E Jônatas disse a Davi: Vai em paz, porquanto nós dois juramos em nome do SENHOR, dizendo: O SENHOR esteja entre mim e ti, e entre a minha semente e a tua semente para sempre. E ele se levantou e partiu; e Jônatas entrou na cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Samuel 20 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →