Marcos 10
rhgc (RHGC) vs BKJ
1 Baade Isá híyan ttu uṛí, Yohúdiya elaka félai Jordán hál or farkule giiyé. Manúc or dol Íbar hañse abar zoma óiye, aar Íba ye Nizor niyom mozin ítara re abar taalim diyat doijje.
1 E ele levantando-se dali, foi para o litoral da Judeia, além do Jordão; e novamente a multidão recorre a ele; e, como era seu costume, ele os ensinou novamente.
2 Hodún Féroci aái Íba re entán gorí bolla súwal gorér de, “Morotfua ye nizor bou wóre sárifelaibar zayes asé né?”
2 E os fariseus vindo até ele, perguntaram-lhe, tentando-o: É lícito ao homem repudiar sua mulher?
3 Íba ye zuwabe ítara re hoór de, “Muúsa ye tuáñra re kii hókum díye?”
3 E ele, respondendo, disse-lhes: O que Moisés vos ordenou?
4 Ítara hoór de, “Muúsa ye de ekkán sárhabos lekí dí duñraidi bolla ezazot diyé.”
4 E eles disseram: Moisés permitiu escrever carta de divórcio e repudiá-la.
5 Montor Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñrar dil doró de hétolla íba ye tuáñrar hañse héndilla hókum leikké deh.
5 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Pela dureza dos vossos corações ele vos escreveu esse mandamento.
6 Lekin foidayecir héñtte lóti Alla ye ítara re morot aar maya banaiyé.
6 Mas desde o princípio da criação, Deus os fez macho e fêmea.
7 ‘Híyan olla toh morotfua ye nizor bafmaa ttu zuda ói nizor bou wór fúañti tákibo,
7 Por isso deixará o homem pai e mãe, e se unirá à sua esposa;
8 aar ítara duní zon ek jisím óizayboi.’Hé ísafe, ítara ar dui no, bólke ek jisím.
8 e eles dois serão uma só carne; e assim não são mais dois, mas uma só carne.
9 Hétolla Alla ye zetará re zur goijjé, ítara re honó manúce síra no goróuk.”
9 Portanto, o que Deus uniu, nenhum homem o separe.
10 Yárbaade ítara gór ot óiye rár, cárit tune híyan or baabute Íba ttu abar fusár goijjé.
10 E, em casa, os seus discípulos o perguntaram novamente acerca do mesmo assunto.
11 Íba ye ítara re hoór de, “Zee kiyé nizor bou wóre sárifelai ar eggwá re biyá goré, íte nizor bou wór ulḍa zená gorér deh.
11 E ele lhes disse: Qualquer que despedir a sua esposa e casar com outra, comete adultério contra ela.
12 Aar ze mayafua ye nizor zamai re sárifelai ar ezzon biyá goré, híba ye zená gorér deh.”
12 E, se a mulher despedir a seu marido, e casar com outro, ela comete adultério.
13 Ek din manúc ókkole gura fuain dore Isár hañse anát doijje, zeéne Íba ye ítara re súwe; montor cárit tune manúc cún ore jéjjeṛaiye.
13 E lhe traziam criancinhas, para que as tocasse; e os seus discípulos repreendiam aos que as traziam.
14 Montor Isá ye híyan dekí bicí naras óiye, aar ítara re hoór de, “Fuain dore Añr hañse aitódo; ítara re no oóñillo, kiyólla-hoilé Allar raijjo toh ítarar ḍóilla maincé éna hásil goré.
14 Mas Jesus, vendo isto, indignou-se, e disse-lhes: Deixai vir a mim as criancinhas, e não as impeçais; porque de tais é o reino de Deus.
15 Añí tuáñra re sóiyi hoóir, zee kiyé Allar raijjo re eggwá gura fuar ḍóilla góri kobul no goré, yóggwa híyan ot bilkúl góli no faribó.”
15 Na verdade eu vos digo: Quem não receber o reino de Deus como uma criancinha, não entrará nele.
16 Baade Íba ye ítara re hañd ot félai loiyé, aar Íbar át ítarar uore di ítara re borhot diyé.
16 E ele, tomando-as nos seus braços, impôs suas mãos sobre elas, e as abençoou.
17 Isá sofór ot zaito neeillé de októt, ezzon manúc duñri aái Íbar muúntu añṛúr tók dí fusár gorér de, “Gom Ustat, ofúrani zindigi miras faite añr ttu kii gorá foribó?”
17 E, estando ele pelo caminho, veio ali alguém correndo, e ajoelhando-se diante dele, perguntou-lhe: Bom Mestre, o que farei para que eu possa herdar a vida eterna?
18 Isá ye yóggwa re hoór de, “Tuñí Añré gom kiyá ḍakoór? Alla bade toh ar kiyé gom nái.
18 E Jesus lhe disse: Por que tu me chamas bom? Ninguém é bom, a não ser um, que é Deus.
19 Tuñí de hókum ókkol zano, zendilla niki, ‘Kún no goríba, zená no goríba, suri no goríba, misá gobá no diba, férokbazi no goríba, bafmaa re izzot goríba.’ ”
19 Tu sabes os mandamentos: Não cometerás adultério, não assassinarás, não furtarás, não dirás falso testemunho, não defraudarás, honra a teu pai e a tua mãe.
20 Manúc cwa ye Íba re hoór de, “Ustat, gurahale lóti añí híin beggún amól gorí-gorí aiyír.”
20 E ele respondeu, dizendo: Mestre, tudo isso eu tenho guardado desde a minha juventude.
21 Isá ye yóggwar uzu saái, yóggwa re ador lagi hoór de, “Tuáñr ttu ekkán ham baki asé. Zoo, tuáñr ttu asé de híin beggún besi gorif ókkol ore diifélogoi, tói tuñí asman ot dón faiba; baade aái Añr fisáli óiyogai.”
21 E Jesus, olhando para ele, o amou e lhe disse: Uma coisa te falta; vai pelo teu caminho, vende tudo quanto tens, e dá-o aos pobres, e tu terás um tesouro no céu; e vem, toma a cruz, e segue-me.
22 Híyan fúni yóggwa bezar óigiyoi, edde ferecanir sáañte giiyégoi, kiyólla-hoilé yóggwa ttu becábicí dón-cómbotti accíl.
22 Mas ele, entristecendo-se com o que foi dito, foi embora afligido; pois ele tinha grandes posses.
23 Hétunot Isá ye sairómikka saái Nizor cárit tun ore hoór de, “Dón-doulot ola ókkol ottu Allar raijjot gólite hotó mockil!”
23 E Jesus, olhando ao redor, disse aos seus discípulos: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
24 Cárit tun Íbar hotáye ammúk óigiyoi. Montor Isá ye ítara re abar hoór de, “Ó fuain, Allar raijjot gólite hotó mockil!
24 E os discípulos se admiraram destas suas palavras. Mas Jesus, tornando a falar, disse-lhes: Filhos, quão difícil é, para os que confiam nas riquezas entrar no reino de Deus!
25 Tuangor manúc Allar raijjot gólar túaro, eggwá uñṭ fúñc or faái ttu goli zaa aró aásan.”
25 É mais fácil um camelo passar pelo olho da agulha, do que entrar um homem rico no reino de Deus.
26 Cárit tun aró bicí ammúk óigiyoi, aar ezzon ore ezzone hoór de, “Tóoile hone nejat fai faribó?”
26 E eles ficaram extremamente admirados, dizendo entre si: Quem então, poderá ser salvo?
27 Isá ye ítarar uzu saái hoór de, “Híyan insáne gorí no fare, montor Alla ye fare; kiyólla-hoilé Alla ye toh hárr kessú gorí fare.”
27 E Jesus, olhando para eles, disse: Com homens isso é impossível, mas não com Deus; porque com Deus todas as coisas são possíveis.
28 Hétunot Fitore Íba re hoór de, “Soó, añára de hárr kessú eridi Tuáñr fisáli óiyi.”
28 E Pedro começou a dizer-lhe: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.
29 Isá ye hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, zee niki Añr wasté edde Allar kúchóbor or wasté gór, báiboináin, bafmaa, fuain, yáh zaga-zobin eridiyé,
29 E Jesus, respondendo, disse: Na verdade eu vos digo que não há nenhum homem, que tenha deixado casa, ou irmãos, ou irmãs, ou pai, ou mãe, ou mulher, ou filhos, ou campos, por causa de mim e do evangelho,
30 yóggwa ye e zobanat ek cót gun bicí gór, báiboináin, maa, fuain edde zaga-zobin faibo, aar fúañti-fúañti zulúm óu faibo; aar aiyér de zobanat ofúrani zindigi faibo.
30 que não receba cem vezes mais, já neste tempo, em casas, e irmãos, e irmãs, e mães, e filhos, e campos, com perseguições; e no mundo vindouro a vida eterna.
31 Lekin boóut zon, zetará yala age asé, ítara fisé óizayboi; aar zetará yala fisé asé, ítara age óizayboi.”
31 Mas muitos que são primeiros serão últimos, e os últimos, primeiros.
32 Héñtte ítara uore Jerúsalem ot zaar de foñt ot accíl, aar Isá ítarar age-age zaat accíl. Cárit tun ammúk óigiyoi, aar zetará Íbar fisé-fisé zaat accíl ítara ḍooraigiyói. Íba ye baró zon cárit tun ore abar ekkinare loizai, Íbar uore kii-kii óibo de híin ítara re howát doijje,
32 E eles estavam no caminho, subindo a Jerusalém; e Jesus ia adiante deles. E eles maravilhavam-se, e seguiam-no atemorizados. E, ele tomando novamente os doze, começou a dizer-lhes as coisas que deviam acontecer com ele,
33 ki hoilé, “Soó, añára uore Jerúsalem ot zair, héṛe Manúc or Fua re ḍoóñr imam ókkol or edde alem ókkol or hañse dóridiya zaybo; ítara Íba re moot or fótua díbo edde Beyohúdi ókkol or hañse gosáidibo.
33 dizendo: Eis que vamos para Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes, e aos escribas, e eles o condenarão à morte, e o entregarão aos gentios;
34 Ítara Íba re ínca goríbo, sép maribó, coóñk maribó, edde zane marifélaibo. Lekin tin din baade Íba zinda óizayboi.”
34 e eles zombarão dele, e o açoitarão, e cuspirão nele, e o matarão; e ao terceiro dia ele será ressuscitado.
35 Yárbaade Zebedair fuain Yakub edde Yohánna Isár hañse aái hoór de, “Ustat, añára saái de añára Tuáñr ttu ziyán aros gorí, híyan Tuñí añára lla goró.”
35 E Tiago e João, filhos de Zebedeu, aproximaram-se dele, dizendo: Mestre, queremos que tu nos faças o que nós desejamos.
36 Íba ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra kii soór de, Añí tuáñra lla kii goittám?”
36 E ele lhes disse: O que quereis que eu vos faça?
37 Ítara Íba re hoór de, “Tuñí Tuáñr mohímat máze añára ezzon ore Tuáñr den ḍák ottu edde ar ezzon ore ban ḍák ottu buágaraiyo.”
37 E eles lhe disseram: Concede-nos que na tua glória nós possamos nos assentar, um à tua direita, e o outro à tua esquerda.
38 Montor Isá ye ítara re hoór de, “Tuáñra kii magor híyan tuáñra no zano. Añí fiíyum de fiyala tuáñra fií faribá né? Yáto Añí loiyum de bápṭisma tuáñra loi faribá né?”
38 Mas Jesus lhes disse: Não sabeis o que pedis; podeis vós beber o cálice que eu bebo, e serdes batizados com o batismo com que eu sou batizado?
39 Ítara hoór de, “Añára fariyúm.”
39 E eles lhe disseram: Nós podemos. Jesus, porém, disse-lhes: De fato, bebereis o cálice que eu bebo, e sereis batizados com o batismo com que eu sou batizado;
40 Montor Añr den ḍák ottu yáh ban ḍák ottu honókiyo re buágaron Añr ham no. Zaga híin óilde uitará lla zetará lla toiyar gorí raká gíyeh.”
40 porém, o assentar-se à minha direita, ou à minha esquerda, não é meu para dar; mas o será dado àqueles a quem está preparado.
41 Baki doc zon cárit tune híyan fúni, Yakub edde Yohánna llói guccá óigiyoi.
41 E os dez, tendo ouvido isso, começaram a indignar-se contra Tiago e João.
42 Montor Isá ye ítara re Nizor hañse matai hoór de, “Tuáñra toh zano, zetará re Beyohúdi ókkol or hókumot-goróya ísafe zana zah, ítara tarár uore raastri goré; aar tarár ḍoóñr sóddar ókkole tarár uore adíkar sola.
42 Mas Jesus, chamando-os a si, disse-lhes: Sabeis que os que são reconhecidos como governadores dos gentios, exercem senhorio sobre eles, e que sobre eles uns dos seus grandes exercem autoridade.
43 Montor tuáñrar bútore héndilla ón ṭík no, bólke tuáñra ttu zee niki ḍoóñr óito saá, ítar ttu tuáñrar háadem bonar zorur;
43 Mas não será assim entre vós; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será o vosso ministro,
44 aar tuáñra ttu zee niki age óito saá, ítar ttu beggún or gulam bonar zorur.
44 e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será servo de todos.
45 Kiyólla-hoilé Manúc or Fua yó toh hédmot faito aiccé de no, bólke aiccé de hédmot goittó, edde boóut zon or bodol Nizor zan dito.”
45 Porque até mesmo o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.
46 Yárbaade ítara Jerikó cóor ot aiccé. Zeñtté Isá Nizor cárit tun lói edde ḍoóñr ek dol manúc lói Jerikó ttu neeler, hé októt Timáiyus or fua Bartimai nam or ezzon añdá manúc rastar hañsat boói hórat mager de accíl.
46 E eles chegaram a Jericó; e, saindo ele de Jericó com os seus discípulos e um grande número de pessoas, Bartimeu, o cego, filho de Timeu, estava assentado ao lado da estrada, mendigando.
47 Yóggwa ye Íba Isá Nasári de híyan fúinne rár, endilla guzorat doijje, “Ó Dawud or Fua Isá, añr uore rahám goró!”
47 E, ele ouvindo que era Jesus de Nazaré, começou a clamar, e a dizer: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
48 Boóut zone yóggwa re jéjjeṛai nizám óito hoiyé, montor yóggwa ye aró ḍoóñr góri guzori hoór de, “Ó Dawud or Fua, añr uore rahám goró!”
48 E muitos mandaram que se calasse; mas ele clamava ainda mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
49 Hétunot Isá tíyaigiyoi aar hoór de, “Yóggwa re eṛé aitó hoó.”
49 E Jesus, parando, ordenou que ele fosse chamado; e eles chamaram o homem cego, dizendo-lhe: Tem bom ânimo, levanta-te; ele te chama.
50 Hétunot yóggwa ye nizor gaar saddor ekkinare félai, fál dí uṛí Isár hañse aiccé.
50 E ele, lançando de si a sua capa, levantou-se, e foi até Jesus.
51 Aar Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de, “Tuñí kii soó, Añí tuáñr lla kii goittám?”
51 E Jesus, respondendo, disse-lhe: O que queres que eu te faça? E o homem cego lhe disse: Senhor, que eu receba a minha visão.
52 Isá ye yóggwa re hoór de, “Zoo, tuáñr imane tuáñre gom goijjé.” Yóggwa éhon dekí faijjíl, aar rasta ttu Isár fisáli doijje.
52 E Jesus lhe disse: vai no teu caminho, a tua fé te curou. E ele imediatamente recebeu visão, e seguiu a Jesus pelo caminho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.