Lucas 7
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Zeñtté Isá ttu manúc cún ore híin beggún boiyan goijjá óiye, Íba Kaparnahúm cóor ot giiyé.
1 Quando Jesus acabou de dizer essas coisas ao povo, foi para a cidade de Cafarnaum.
2 Héṛe ézzon ek cót fóous or cáap or bicí adorja gulam biyarame moron-moron óiye.
2 Havia ali um oficial romano que tinha um empregado a quem estimava muito. O empregado estava gravemente doente, quase morto.
3 Hé cáap pwá ye Isár baabute fúinne rár, Yohúdir hoozzon murubbi re Íbar hañse difeṛái Íba re aros goijjé de, aái yóggwar gulam mwa re gom goittó.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, enviou alguns líderes judeus para pedirem a ele que viesse curar o seu empregado.
4 Ítara Isár hañse aái Íba re becábicí fóriyat goijjé, eén hoói, “Hé manúc cwa Tuáñr e modot tán or laayek;
4 Eles foram falar com Jesus e lhe pediram com insistência: — Esse homem merece, de fato, a sua ajuda,
5 kiyólla-hoilé yóggwa ye añárar koum ore muhábbot goré, aar añárar mujilíc-hána gán yóggwa ye beh banaidiyé.”
5 pois estima muito o nosso povo e até construiu uma sinagoga para nós.
6 Hétunot Isá ítarar fúañti zaat doijje, lekin Íba zeñtté gór or hañsáhañsi foóñicce, cáap pwá ye hoozzon dustó difeṛái Íba re hoór de, “Malik, Nizoré ar duk no diyó, kiyólla-hoilé Tuñí añr gór or sal or nise aibár añí laayek no;
6 Então Jesus foi com eles. Porém, quando já estava perto da casa, o oficial romano mandou alguns amigos dizerem a Jesus: — Senhor, não se incomode, pois eu não mereço que entre na minha casa.
7 hétolla añí nizoré Tuáñr hañse aibár laayek bouli nó báfi. Siríf muké hoó, tói añr gulam gom óizayboi.
7 E acho também que não mereço a honra de falar pessoalmente com o senhor. Dê somente uma ordem, e o meu empregado ficará bom.
8 Kiyólla-hoilé añí nize yó ar ezzon or hókumot or tole así, aar fóous ókkol añr nise asé. Añí ezzon ore, ‘Zaa,’ hoilé, íte zaa, ar ezzon ore, ‘Ai,’ hoilé, íte aiyé, aar añr gulam ore, ‘Yián gor,’ hoilé, íte híyan goré.”
8 Eu também estou debaixo da autoridade de oficiais superiores e tenho soldados que obedecem às minhas ordens. Digo para um: “Vá lá”, e ele vai. Digo para outro: “Venha cá”, e ele vem. E digo também para o meu empregado: “Faça isto”, e ele faz.
9 Híyan fúni Isá taajup óigiyoi, aar zetará Íbar fisá dori accíl ítarar híkka fíri hoór de, “Añí tuáñra re hoóir, Añí ettór ḍoóñr iman Isráili ókkol or bútore úddwa loot nó fai.”
9 Jesus ficou muito admirado quando ouviu isso. Então virou-se e disse para a multidão que o seguia:
10 Zetará re difeṛá gíyl ítara gór ot waafes aái, gulam mwa re gom óiya loot faiyé.
10 Aí os amigos do oficial voltaram para a casa dele e encontraram o empregado curado.
11 Baade eén óiye, yárbaade Isá Nain nam or ekkán farat giiyé, fúañti Íbar ummot ókkol edde ḍoóñr ek dol manúc óu giíl.
11 Pouco tempo depois Jesus foi para uma cidade chamada Naim. Os seus discípulos e uma grande multidão foram com ele.
12 Íba cóor or geiṭ or ḍáke foóñicce de októt, maincé eggwá muruda baáre loizar, íte óilde ítar maar lehár ek fua, aar maa wa accíl rari. Cóor ottu ḍoóñr ek dol manúc híbar fúañti accíl.
12 Quando ele estava chegando perto do portão da cidade, ia saindo um enterro. O defunto era filho único de uma viúva, e muita gente da cidade ia com ela.
13 Malik ottu híba re dekí, híba lla feṭfuijje, baade Íba ye híba re hoór de, “No hañdiyó.”
13 Quando o Senhor a viu, ficou com muita pena dela e disse:
14 Baade Íba ḍáke aái tabut twa súiye, aar muruda boói loizar de ítara tíyaigiyoi. Íba ye hoór de “Ó nojuan, Añí toré hoóir, uṭ!”
14 Então ele chegou mais perto e tocou no caixão. E os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Hétunot muruda wa uṛí boiccé aar hotá howát doijje. Baade Isá ye ítare ítar maar hañse waafes diifélaiye.
15 O moço sentou-se no caixão e começou a falar, e Jesus o entregou à mãe.
16 Híyane manúc beggún or bútore ḍoor góligiyoi, aar ítara Allar taarif gorát doijje, eén hoói, “Añárar bútore eggwá ḍoóñr nobi uiṭṭé. Alla ye Nizor bonda ókkol ore modot goittó aiccé.”
16 Todos ficaram com muito medo e louvavam a Deus, dizendo: — Que grande
17 Íbar hé hóbor híyan Yohúdiya agagurat edde sairó ḍák or elaka beggún ot fóligiyoi.
17 Essas notícias a respeito de Jesus se espalharam por todo o país e pelas regiões vizinhas.
18 Yaháyar ummot ókkole yóggwa re híin beggún or baabute zanaiyé.
18 Os discípulos de João Batista contaram tudo isso a ele. Aí João chamou dois deles
19 Tói Yaháya ye nizor duwá ummot ore matai, ítara re Malik or hañse yián fusár goittó difeṛáiye, “Tuñí aibár hotá asé de Íba né, aar náki añára ar ezzon olla entezar goittám?”
19 e os enviou ao Senhor Jesus para perguntarem: “O senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?”
20 Zeñtté manúc ítara Íbar hañse foóñicce, ítara hoór de, “Añára re bápṭismadoya Yaháya ye difeṛáiye deh, Tuáñr ttu yián fusár goittó, ‘Tuñí aibár hotá asé de Íba né, aar náki añára ar ezzon olla entezar goittám?’ ”
20 Então eles foram até o lugar onde Jesus estava e disseram: — João Batista nos mandou perguntar o seguinte: o senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?
21 Hé októt Íba ye boóut zon ore biyaram, afot, edde hóraf jin ottu basaiyé; Íba ye boóut zon añdá re yó dekíbar toóufik diiyé.
21 Naquele momento Jesus curou muitas pessoas das suas doenças e dos seus sofrimentos, expulsou espíritos maus e também curou muitos cegos.
22 Íba ye ítara re zuwabe hoór de, “Zoo, tuáñra ziín deikkó edde fúinno híin Yaháya re zanogói, ki hoilé, añdá ye dekér, lenge áñṛer, kurus biyaraimma pak-sáf ór, náfange fúner, muruda zinda ór, edde gorif ókkol or hañse kúchóbor tobolik gorá zar.
22 Depois respondeu aos discípulos de João:
23 Mubarek ubá, zee niki Añr baabute andacá no goré.”
23 E felizes são as pessoas que não duvidam de mim!
24 Zeñtté Yaháyar hóborgwa gún bacá lóiye, Íba ye manúc cún ore Yaháyar baabute howát doijje de, “Tuáñra moidan zagat kii saitó giíla dé? Boiyare lore de hóir né?
24 Quando os discípulos de João foram embora, Jesus começou a dizer ao povo o seguinte a respeito de João:
25 Arnóile tuáñra kii saitó giíla dé? Barík hoor findá manúc né? Zetará dami-dami hoor fiñdí rongzuingga gorí sole, ítara toh razmohól ot éna.
25 O que foram ver? Um homem bem-vestido? Ora, os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios!
26 Tóoile tuáñra kii saitó giíla dé? Honó nobi né? Ói, Añí tuáñra re hoóir, nobir túaro ḍoóñr ézzon ore.
26 Então me digam: o que foram ver? Um
27 Yóggwa óilde ubá, zibár baabute pak-kalam ot endilla asé,
27 Porque João é aquele a respeito de quem as
28 Añí tuáñra re hoóir, mayafuain dor ttu zormo óiye de ítarar bútore bápṭismadoya Yaháyar túaro ḍoóñr honókiye nái; montor toóu úddwa Allar raijjot zee niki ebbe cóñṛo, íte yóggwar túaro ḍoóñr.”
28 — Eu digo a vocês que de todos os homens que já nasceram João é o maior. Porém quem é o menor no
29 Zeñtté tamám manúc ókkole edde házana-tulóya ókkole híyan fúinne, ítara Yaháyar hañsóttu bápṭisma loi, Alla insáfwala de maniloiyé.
29 Os cobradores de impostos e todo o povo ouviram isso. Eles eram aqueles que haviam obedecido às ordens justas de Deus e tinham sido batizados por João.
30 Montor Féroci ókkole edde Córiyot or alem ókkole Yaháyar hañsóttu bápṭisma no loi, Alla ttu ítara lla accíl de moksót ore inkar gorídiye.
30 Mas os fariseus e os mestres da Lei não quiseram ser batizados por João e assim rejeitaram o plano de Deus para eles.
31 Isá ye aró hoór de, “Añí e zobanar maincóre kii loi fúwan goittám? Ítara kiyór ḍóilla?
31 E Jesus terminou, dizendo:
32 Ítara undilla fuain dor ḍóilla, zetará bazar ot boói ezzon ore ezzone matai hoó de,
32 Elas são como crianças sentadas na praça. Um grupo grita para o outro:
33 Kiyólla-hoilé bápṭismadoya Yaháya aái zettót honó ruṭi edde anggur or roc ná háa, tuáñra hoó de, ‘Íba re búte faiyé.’
33 João Batista jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: “Ele está dominado por um demônio.”
34 Aar Manúc or Fua aái zettót háafiya gorér, tuáñra hoór de, ‘Soó, ezzon fitác edde córabkur, házana-tulóya edde gunágar ókkol or dustó.’
34 O
35 Lekin giyan sóiyi de híyan giyane soloya beggúne sábut goijjé.”
35 Mas aqueles que aceitam a sabedoria de Deus mostram que ela é verdadeira.
36 Féroci ókkol ottu ezzone Isá re nizor fúañti hána háito dawot diyé, tói Íba hé Féroci war gór ot zai háito boiccé.
36 Um fariseu convidou Jesus para jantar. Jesus foi até a casa dele e sentou-se para comer.
37 Hé cóor gán ot eggwá hóraf mayafua accíl; Isá Féroci war gór ot hána háar de híyan híba ye zani faijjé rár, híba ye fúañti fattór or háñrit góri añtor ainné,
37 Naquela cidade morava uma mulher de má fama. Ela soube que Jesus estava jantando na casa do fariseu. Então pegou um frasco feito de alabastro , cheio de perfume,
38 aar Íbar fis ottu ṭéng or ḍáke tíyai, hañdi-hañdi Íbar ṭéng ore nizor suk or faní lói bízat doijje, baade nizor matár sul loi híin fuñsídiye edde Íbar ṭéng ot appá dí añtor gún ḍálidiye.
38 e ficou aos pés de Jesus, por trás. Ela chorava e as suas lágrimas molhavam os pés dele. Então ela os enxugou com os seus próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e derramava o perfume neles.
39 Íba re dawot diyé de Féroci wa ye híyan deikké rár, yóggwa ye nizoré nize hoór de, “Zodi e Manúc cwa nobi óito, tóoile toh Ibá ye zainto, Nizoré hone edde hondilla mayafua ye dórer deh; mayafua wa toh hóraf.”
39 Quando o fariseu viu isso, pensou assim: “Se este homem fosse, de fato, um profeta , saberia quem é esta mulher que está tocando nele e a vida de pecado que ela leva.”
40 Hétunot Isá ye yóggwa re zuwabe hoór de, “Sáimon, Añr ttu tuáñre kessú hoibár asé.”
40 Jesus então disse ao fariseu: — Fale, Mestre! — respondeu Simão.
41 “Ezzon hozzo-dooya ttu dui zon hozzodár asé: ekzone loiyé fañs cót dinár,ar ekzone loiyé fonzaic dinár.
41 Jesus disse:
42 Ítara zettót híin fúñzi no farer, yóggwa ye ítara duní zon or hozzo maf gorídiye. Tóoile ítara ttu yóggwa re hone bicí muhábbot goríbo?”
42 mas nenhum dos dois podia pagar ao homem que havia emprestado. Então ele perdoou a dívida de cada um. Qual deles vai estimá-lo mais?
43 Sáimone zuwabe hoór de, “Añr kíyal mozin, zar niki bicí hozzo maf gorídiya gíyeh íte.”
43 — Eu acho que é aquele que foi mais perdoado! — respondeu Simão.
44 Baade mayafua war híkka fíri Íba ye Sáimon ore hoór de, “Tuñí e mayafua wa re dekór né? Añí toh tuáñr gór ot ailám; tuñí Añré foo dúi bolla faní nó doo, montor ibáh ye nizor suk or faní lói Añr foo bízai nizor sul loi fuñsídiye.
44 Então virou-se para a mulher e disse a Simão:
45 Tuñí toh Añré appá nó doh, montor Añí bútore góilli lóti ibáh ye Añr foot appá díya bon nó goré.
45 Você não me beijou quando cheguei; ela, porém, não para de beijar os meus pés desde que entrei.
46 Tuñí Añr matát tel nó doh, montor ibáh ye Añr foot añtor ḍálidiye.
46 Você não pôs azeite perfumado na minha cabeça , porém ela derramou perfume nos meus pés.
47 Hétolla Añí tuáñre hoóir, ibáh ttu bicí guná tákile yo, ibáhr hé guná híin maf gorídiya gíyeh, kiyólla-hoilé ibáh ye bicí muhábbot goijjé. Montor zaré hom maf gorídiya gíyeh, yóggwa ye hom muhábbot goré.”
47 Eu afirmo a você, então, que o grande amor que ela mostrou prova que os seus muitos pecados já foram perdoados. Mas onde pouco é perdoado, pouco amor é mostrado.
48 Baade Isá ye híba re hoór de, “Tuáñr guná maf gorídiya gíyeh.”
48 Então Jesus disse à mulher:
49 Hétunot zetará Íbar fúañti hána háito boiccíl, ítara afós ot howáhoi gorér de, “Ibá hon, zibá ye guná úddwa maf goré?”
49 Os que estavam sentados à mesa começaram a perguntar: — Que homem é esse que até perdoa pecados?
50 Lekin Íba ye mayafua wa re hoór de, “Tuáñr imane tuáñre basaiyé; cántir sáañte zoogói.”
50 Mas Jesus disse à mulher:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.