João 21
rhgc (RHGC) vs ARIB
1 Yárbaade, Tibiriyas Ḍiír hañsat Isá ye abar Nizoré cárit tun or hañse dahádiye. Íba ye Nizoré dahádiye de endilla gori:
1 Depois disto manifestou-se Jesus outra vez aos discípulos junto do mar de Tiberíades; e manifestou-se deste modo:
2 Sáimon Fitor, Zooñikka ḍake de Tómas, Galil or Kána farar Natanel, Zebedair fuain, edde Íbar ar dui zon cárit ekkán ot accíl.
2 Estavam juntos Simão Pedro, Tomé, chamado Dídimo, Natanael, que era de Caná da Galiléia, os filhos de Zebedeu, e outros dois dos seus discípulos.
3 Sáimon Fitore ítara re hoór de, “Añí mas saitó zair.” Ítara íba re hoór de, “Tuáñr fúañti añára yó zaiyum.” Tói ítara neeli zai noow ot uiṭṭégoi, montor hé raitta ítara honó mas nó faa.
3 Disse-lhes Simão Pedro: Vou pescar. Responderam-lhe: Nós também vamos contigo. Saíram e entraram no barco; e naquela noite nada apanharam.
4 Biínna zeñtté fózor fáṛer, Isá aái ḍiír hañsat tíyai táikke, montor cárit tune Íba Isá de nó siné.
4 Mas ao romper da manhã, Jesus se apresentou na praia; todavia os discípulos não sabiam que era ele.
5 Isá ye ítara re hoór de, “Fuain, hái bolla honó mas faiyó né?”
5 Disse-lhes, pois, Jesus: Filhos, não tendes nada que comer? Responderam-lhe: Não.
6 Íba ye ítara re hoór de, “Noowr den ḍák ottu zal félo, kessú mas faiba.” Tói ítara zal félaiye, aar bicí mas foijjé de hétolla ítara zal lan ar ṭani tulí no farer.
6 Disse-lhes ele: Lançai a rede à direita do barco, e achareis. Lançaram-na, pois, e já não a podiam puxar por causa da grande quantidade de peixes.
7 Hétolla, Isá ye muhábbot goittó de cárit twa ye Fitor ore hoór de, “Ibá toh Malik!” Sáimon Fitore Íba Malik de híyan fúinne rár, nizor gaar uoror hoor gán berái fanít záp maijjé. Íba ye híyan ham gorí bolla kúli eijjíl deh.
7 Então aquele discípulo a quem Jesus amava disse a Pedro: Senhor. Quando, pois, Simão Pedro ouviu que era o Senhor, cingiu-se com a túnica, porque estava despido, e lançou-se ao mar;
8 Ítara kul ottu bicí duré nu accíl, siríf dui cót át ánik beh duré, hétolla oinno cárit tune mas furaiya zal lan ṭani-ṭani hé gura noow gán ot góri kul ot aiccé.
8 mas os outros discípulos vieram no barquinho, puxando a rede com os peixes, porque não estavam distantes da terra senão cerca de duzentos côvados.
9 Tarfore zeñtté ítara kul or uore laimmé, deikké de, eggwá ooin or hoilar ṭal, yíbar uore mas edde ruṭi asé.
9 Ora, ao saltarem em terra, viram ali brasas, e um peixe posto em cima delas, e pão.
10 Isá ye ítara re hoór de, “Ehón dóijjo de héntu hooggwá mas anó.”
10 Disse-lhes Jesus: Trazei alguns dos peixes que agora apanhastes.
11 Tói Sáimon Fitore noow ot uṛí zal lan ṭani kul or uore ainné. Zal lan ek cóo fonzaic tin nwá ḍoóñr mase furaiya, montor hédun de óile yo zal lan nó fáṛe.
11 Entrou Simão Pedro no barco e puxou a rede para terra, cheia de cento e cinqüenta e três grandes peixes; e, apesar de serem tantos, não se rompeu a rede.
12 Isá ye ítara re hoór de, “Aiyó, hána hóogai.” Cárit ítara honó ezzon ottu hímmote nó dede Íba ttu fusár goittó, “Tuñí hon?” Kiyólla-hoilé ítara Íba Malik de híyan zainto.
12 Disse-lhes Jesus: Vinde, comei. Nenhum dos discípulos ousava perguntar-lhe: Quem és tu? sabendo que era o Senhor.
13 Baade Isá aái, ruṭi looi ítara re diiyé, héndilla, mas óu diiyé.
13 Chegou Jesus, tomou o pão e deu-lho, e semelhantemente o peixe.
14 Isá re mora ttu zinda gorázai baade Íba ye cárit tun or hañse Nizoré dahá díyl de ebar óilde tisárabar.
14 Foi esta a terceira vez que Jesus se manifestou aos seus discípulos, depois de ter ressurgido dentre os mortos.
15 Aar zeñtté ítara ttu hána háiya óiye, Isá ye Sáimon Fitor ore hoór de, “Yohánnar fua Sáimon, tui Añré itarár túaro muhábbot gorós né?”
15 Depois de terem comido, perguntou Jesus a Simão Pedro: Simão Pedro: Simão, filho de João, amas-me mais do que estes? Respondeu-lhe: Sim, Senhor; tu sabes que te amo. Disse-lhe: Apascenta os meus cordeirinhos.
16 Isá ye íba re dusárabar hoór de, “Yohánnar fua Sáimon, tui Añré muhábbot gorós né?”
16 Tornou a perguntar-lhe: Simão, filho de João, amas-me? Respondeu-lhe: Sim, Senhor; tu sabes que te amo. Disse-lhe: Pastoreia as minhas ovelhas.
17 Isá ye íba re tisárabar hoór de, “Yohánnar fua Sáimon, tui Añré ador gorós né?”
17 Perguntou-lhe terceira vez: Simão, filho de João, amas-me? Entristeceu-se Pedro por lhe ter perguntado pela terceira vez: Amas-me? E respondeu-lhe: Senhor, tu sabes todas as coisas; tu sabes que te amo. Disse-lhe Jesus: Apascenta as minhas ovelhas.
18 Añí toré sóiyi-sóiyi hoóir, zeñtté tui juwan accíli, héñtte toh tui nizor keeñil bañdí zeṛé monehoó héṛe zaiti; montor zeñtté tui burá óibi, héñtte tui tor át ṭani dibi, aar oinno zone tor keeñil bañdí tor ttu zeṛé mone no hoó héṛe toré loizaibó.”
18 Em verdade, em verdade te digo que, quando eras mais moço, te cingias a ti mesmo, e andavas por onde querias; mas, quando fores velho, estenderás as mãos e outro te cingirá, e te levará para onde tu não queres.
19 Allar mohíma zahér ói bolla Fitor hondilla moote moribó de híyan buzái bolla beh Isá ye hé hotá hoiyé. Híyan hoói baade Isá ye íba re hoór de, “Añr fuñde-fuñde ai.”
19 Ora, isto ele disse, significando com que morte havia Pedro de glorificar a Deus. E, havendo dito isto, ordenou-lhe: Segue-me.
20 Fitore fissá fíri dekér de, Isá ye muhábbot goré de cárit twa fuñde-fuñde aiyér, yóggwa óilde ubá zee niki hána háibarcot Isár gaat élandi fusár goijjíl de, “Malik, Tuáñre dóridibo de íba hon?”
20 E Pedro, virando-se, viu que o seguia aquele discípulo a quem Jesus amava, o mesmo que na ceia se recostara sobre o peito de Jesus e perguntara: Senhor, quem é o que te trai?
21 Yóggwa re dekí Fitore Isá re hoór de, “Malik, manúc ubár hálot kii óibo?”
21 Ora, vendo Pedro a este, perguntou a Jesus: Senhor, e deste que será?
22 Isá ye Fitor ore hoór de, “Zodi Añr ttu monehoó, Añí waafes nú aiyí foijjonto íba basi tákouk, tóoile híyan tor loi kii bazá? Tui Añr fuñde-fuñde ai.”
22 Respondeu-lhe Jesus: Se eu quiser que ele fique até que eu venha, que tens tu com isso? Segue-me tu.
23 Hétolla bóuli imandár báiyain dor bútore fóligiyoi de, hé cárit twa no moribó. Lekin Isá ye yóggwa no moribó bóuli nó hoó, bólke siríf hoiyé de, “Zodi Añr ttu monehoó, Añí waafes nú aiyí foijjonto íba basi tákouk, tóoile híyan tor loi kii bazá?”
23 Divulgou-se, pois, entre os irmãos este dito, que aquele discípulo não havia de morrer. Jesus, porém, não disse que não morreria, mas: se eu quiser que ele fique até que eu venha, que tens tu com isso?
24 Hé cárit twa óilde ibá zee niki edún iín beggún or gobá der, edde iín leikké. Añára zani, yóggwar gobá sóiyi.
24 Este é o discípulo que dá testemunho destas coisas e as escreveu; e sabemos que o seu testemunho é verdadeiro.
25 Isá ye aró boóut kessú goijjé de asé, zodi híin ore ekkán-ekkán góri leká zayto, tóoile añr kíyal mozin, odún kitab leká zayto, ziín fura duniyait úddwa nu añṛitó.
25 E ainda muitas outras coisas há que Jesus fez; as quais, se fossem escritas uma por uma, creio que nem ainda no mundo inteiro caberiam os livros que se escrevessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.