Atos 17

rhgc (RHGC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tará Amfipolis edde Apoloníya cóor báy zai Tisólonika cóor ot aiccé, zeṛé Yohúdir ekkán mujilíc-hána accíl.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Páule nizor niyom mozin mujilíc-hánat giiyé, aar lagatar tin ebaadot-or-din foijjonto ítara llói pak-kalam ottu toskara ókkol goijjé.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Íba ye toskara gorí buzár de edde dolil der de ki, Mosih ttu duk faibar edde mora ttu zinda ówar zorur accíl. Íba ye hoiyé de, “Añí tuáñra re ze Isár baabute boiyan gorír, Íba óilde hé Mosih.”
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Ítara hoozzone iman aní Pául edde Sílas lói bóng óiye, héndilla ḍoóñr ek dol Girík dindár manúc edde boóut zon mocúr mayafuain óu bóng óiye.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Montor ar baki Yohúdi ókkol ottu gairot lagi bazar ottu hodún hóraf manúc lói eggwá ḍaái baindé aar cóor ot úrussul foida goijjé. Ítara Jason or gór ore hámla gorí Pául edde Sílas ore tuwaiyé, zeéne tará re awam ókkol or muúntu aní fare.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Montor tará re zettót tuwai nó faa, ítara Jason edde kessú imandár báiyain dore ṭani-ṭani cóor or adikari ókkol or muúntu ainné, aar guzori hoór de, “Manúc itará fura duniyait ferecani foida gorí yala eṛé yó aiccé,
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 aar Jasone itará re nizor gór ot zaga diiyé. Itará beggúne baáñcca Káisar or hókum or ulḍa goré, aar hoó de, Káisar bade aró ekgwá baáñcca asé, zibár nam Isá.”
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 Héndilla hoói ítara awam ókkol or edde cóor or adikari ókkol or matá hóraf góridiye.
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 Montor Jason edde oinno manúc ókkol tará lla zabin óiye rár, sóddar ókkole tará re eridiyé.
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 Hé din raitta imandár báiyain de toratori Pául edde Sílas ore Beriyat duñraidiyé. Héṛe foóñsi yore tará Yohúdir mujilíc-hánat giiyé.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 Héṛiyar Yohúdi híin Tisólonika cóor or Yohúdi ókkol or túaro cáda-cída accíl, kiyólla-hoilé ítara ḍoóñr azzuye kalam fúni kobul goijjíl. Ítara Páule ziín hoitó híin fottí din pak-kalam tahákit gorí sóiyi né na sóiyi saitó.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 Hétolla ítara ttu boóut zone iman ainné; héndilla boóut zon Girík mocúr mayafuain edde morotfuain de yó iman ainné.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 Montor Tisólonikar Yohúdi ókkole zeñtté Páule Beriyat óu Allar kalam tobolik gorér de fúinne, ítara héṛe yó zai manúc ókkol ore uskaidi oulzóul foida goijjé.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Hétolla imandár báiyain de toratori Pául ore doijjar hañsat duñraidiyé, montor Sílas edde Timóti héṛe táigilgoi.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Zetará Pául ore baráidito giíl ítara íba re Aten cóor foijjonto foóñsaidiye, aar Sílas edde Timóti zendilla fare héndilla hára Pául or hañse ai bolla hókum fai yore ítara waafes giiyégoi.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 Páule Aten cóor ot Sílas olla edde Timóti lla entezar gorér de októt, hé cóor gán mutti loi furaiya de dekí íba ttu dil ot bicí ferecan laiggíl.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Hétolla íba ye mujilíc-hánat Yohúdi edde dindár Beyohúdi ókkol lói toskara ókkol goittó, héndilla somónit zai zetará re lootfa ítara llói yó fottí din goittó.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Ipíkuri edde Stoiki fírkar hoozzon úzure yó íba llói barábari díyat doijje, hodúne hoór de, “E fálṭu ite kii hoitó sár dé?” Ar hodúne hoór de, “Ite toh eggwá bidecí debotar baabute taalim der fán lager.” Ítara e hotá etollá hoiyé, kiyólla-hoilé Páule Isár baabute edde mora ttu zinda ówar baabute kúchóbor tobolik gorát accíl.
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Ítara Pául ore Ariyopagus mujilíc or héṛe aní fusár gorér de, “Tui ze noya taalim ekkán doór híyan kii añára zani faijjum né?
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 Kiyólla-hoilé tui toh añárar han ot endilla hotá ókkol anór, ziín honódin fúna nó zah, hétolla añára ttu híin or sóiyi maáni zainto monehoór.”
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Tamám Ateni ókkol edde bidecóitta ókkol zetará hé cóor ot tákito, ítara siríf noya-noya hotá ókkol howát edde fúnat ṭaim haṛaitó.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Páule Ariyopagus mujilíc ot tíyai hoór de, “Ó Ateni ókkol! Añí dekír de, tuáñra hárr mikká ttu bicí dindár.
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Kiyólla-hoilé añí berai-berai tuáñra fuñza goró de jiníc ókkol díyan dóri saáir de októt, añí endilla ekkán kurbani-gáñ yó deikkí ziyán ot leikká asé de, ‘OSIN KÚDAR HAÑSE.’ Hétolla tuáñra no zani zibár fuñza gorór, añí íbar baabute boiyan gorír deh.
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 “Ze Alla ye duniyai re edde híyan ot asé de híin beggún foida goijjé, Íba zettót asman zobin or Malik, Íba insán or áte banaiya mondir ókkol ot no táke.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Íba honó kessúr muútac ot no fore, hétolla Íba ttu insán or át or honó hédmot or zorur nái, kiyólla-hoilé Íba Nize fottíkiyo re zindigi dee, niyác dee edde beggún dee.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Ekzon manúc ottu Íba ye fura duniyait táki bolla tamám koum ókkol foida goijjé, aar ítara hoñtté hon zagat tákibo híin óu Íba ye age lóti fáisela gorí raikké.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Alla ye héndilla etollá goijjé, zeéne ítara átai-átai tuwai faibar acáye Íbar talac goré, montor háleke Íba añára honókiyo ttu duré de no.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 Kiyólla-hoilé añára toh Íbar bútore zindigi haṛai, solafíra gorí edde zinda así. Tuáñrar kessú cáir ókkole úddwa endilla hoiyé, ‘Añára yó Íbar fuain.’
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 “Hétolla, añára zettót Allar fuain, añára ttu endilla kíyal nu aná foribó de ki, Kúdayi hoó de híyan cúna, sañdi, yáh fattór or ḍóilla ekkán sóbi, ziyán or cokól insán or añka edde báfani lói bana giyéh.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 Agor zobanat manúc ókkole Alla re no zainto de híyan Íba ye dekíle yo nó deké fángori tákito, montor yala Íba ye hárr zagar manúc beggún ore touwá gorí bolla hókum der.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Kiyólla-hoilé Íba ye ekgwá din ṭík gorí raikké, ze din ot Íba ye Nizor basíloiya Manúc cwar áta insáf lói duniyair bisar goríbo. Íba ye híyan Íba re mora ttu zinda gorí manúc beggún or hañse sábut goijjé.”
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Zeñtté ítara mora ttu zinda ói uṛár baabute fúinne, hoozzone Pául ore téceraiye, montor ar hodúne hoór de, “Añára yián or baabute tuáñr ttu arek motto fúniyum.”
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 Baade Pául hé mujilíc ottu giiyégoi.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Hoozzon manúc íba llói bóng díye aar iman ainné. Imandár ítarar bútore mujilíc híyan or membór Diyonísiyus accíl, Damari nam or eggwá mayafua accíl, fúañti aró hoozzon accíl.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.