Atos 13

rhgc (RHGC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Enṭiyok or zomát ot hoozzon nobi edde ustat accíl. Ítara óilde Bárnabas, Símiyon zibá re Halaiya ḍake, Kureni cóor or Lukiyus, hókumot-goróya Hérud or falok bái Manain, edde Sául.
1 Havia então na Igreja de Antioquia profetas e doutores, entre eles Barnabé, Simão, apelidado o Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, companheiro de infância do tetrarca Herodes, e Saulo.
2 Ítara zeñtté ruza rakí Malik or ebaadot gorér, Pak-Ruh ye ítara re hoór de, “Bárnabas edde Sául ore oh ham olla háas gorí rakó, ze ham olla Añí ítara re ḍahaiyí.”
2 Enquanto celebravam o culto do Senhor, depois de terem jejuado, disse-lhes o Espírito Santo: Separai-me Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho destinado.
3 Tói ítara ruza rakí edde dua gorí baade, hé duní zon or uore át dí ítara re bidai gorídiye.
3 Então, jejuando e orando, impuseram-lhes as mãos e os despediram.
4 Tói Bárnabas edde Sául ore Pak-Ruhr torfóttu difeṛá gíyeh. Baade ítara Selukíyat giiyé, aar héntu zaáñs ot góri Sáifrus ot giiyé.
4 Enviados assim pelo Espírito Santo, foram a Selêucia e dali navegaram para a ilha de Chipre.
5 Ítara Salamis cóor ot foóñsi mottor Yohúdir mujilíc-hána ókkol ot Allar kalam tobolik gorát doijje. Ítarar fúañti modotgár ísafe Yohánna accíl.
5 Chegados a Salamina, pregavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus. Tinham com eles João para auxiliá-los.
6 Guñṛa ḍiya báy zai ítara Pafós cóor foijjonto giiyé. Héṛe ítara eggwá Yohúdi jadugor edde misá nobi loot faáil zibár nam Bar-Isá.
6 Percorreram toda a ilha até Pafos e acharam um judeu chamado Barjesus, mago e falso profeta,
7 Íte accíl hókumot-goróya Sergiyus Pául or dustó. Sergiyus ezzon buddíman manúc accíl, zibá ye Bárnabas edde Sául ore mataitó difeṛáil, aar ítara ttu Allar kalam fúinto saáil.
7 que vivia na companhia do procônsul Sérgio Paulo, homem sensato. Este chamou Barnabé e Saulo, e exprimiu-lhes o desejo de ouvir a palavra de Deus.
8 Montor jadugor Elumase (Yián óilde Girík zuban ot Bar-Isár dusára nam) ítarar muhálef goijjíl, aar hókumot-goróya re iman ottu larifelaito saáil.
8 Mas Élimas, o Mago - pois assim é interpretado o seu nome -, se lhes opunha, procurando desviar da fé o procônsul.
9 Montor Sául zibá re Pául óu ḍake, íba Pak-Ruh lói furaiya ói ítar uzu suk lagaidi saái hoór de,
9 Então Saulo, chamado também Paulo, cheio do Espírito Santo, cravou nele os olhos e disse-lhe:
10 “Tui Ibilíc or fua, tui hárr kisím or dúka edde férokbazi lói furaiya, aar hárr gom ham or duccon. Tui Malik or uzu rasta re behañ gorá bilkúl bon no goríbi níki?
10 Filho do demônio, cheio de todo engano e de toda astúcia, inimigo de toda justiça, não cessas de perverter os caminhos retos do Senhor!
11 Saá, Malik tor ulḍa tíyaiye. Tui añdá ói hooddin fán beil or foór úddwa no dekíbi.” Ebbe hétunot ítar uore kúwa edde andár aái foijjé; aar ítare át ot dóri loizai fare fán íte manúc átat doijje.
11 Eis que agora está sobre ti a mão do Senhor e ficarás cego. Não verás o sol até nova ordem! Caíram logo sobre ele a escuridão e as trevas, e, andando à roda, buscava quem lhe desse a mão.
12 Ziín óiye híin dekí hókumot-goróya wa ye iman ainné, kiyólla-hoilé yóggwa ye Malik or baabute ze taalim faiyé híin lói taajup óigilgoi.
12 À vista deste prodígio, o procônsul abraçou a fé, admirando vivamente a doutrina do Senhor.
13 Baade Pául edde íbar sáañti ókkol, Pafós ottu zaáñs ot góri Pampúliyat asé de Perga cóor ot aiccé, montor Yohánna ye ítara re eri Jerúsalem ot waafes giiyégoi.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram de Pafos e chegaram a Perge, na Panfília, de onde João, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Lekin ítara Perga ttu zai Pisídiyat asé de Enṭiyok ot aiccé, aar ebaadot-or-din mujilíc-hánat zai boiccégoi.
14 Mas eles, deixando Perge, foram para Antioquia da Pisídia. Ali entraram em dia de sábado na sinagoga, e sentaram-se.
15 Tourat edde nobi ókkol or kitab ottu telawot goijjá ói baade, mujilíc-hánar sóddar ókkole ítarar hañse hotá difeṛáiye de ki, “Báiyain, zodi tuáñra ttu honó nosíyoti hotá táke, tóoile boiyan goró.”
15 Depois da leitura da lei e dos profetas, mandaram-lhes dizer os chefes da sinagoga: Irmãos, se tendes alguma palavra de exortação ao povo, falai-a.
16 Hétunot Páule tíyai, áte icára gorí hoór de, “Ó Boni Isráil ókkol, tuáñra zetará Alla re ḍooro, añr hotá fúno:
16 Paulo levantou-se, fez um sinal com a mão e falou: Homens de Israel e vós que temeis a Deus, ouvi.
17 Boni Isráil or Alla ye añárar bafdada gún ore basíloil, aar ítara re Ijíp dec ot táite ḍoóñr koum banaidíl, aar Íbar kudurutir áte ítara re héntu neelai ainníl.
17 O Deus do povo de Israel escolheu nossos pais e exaltou este povo no tempo em que habitava na terra do Egito, de onde os tirou com o poder de seu braço.
18 Salic bosór foijjonto Íba ye moidan zagat ítarar adot ókkol ore bordac gorát accíl.
18 Por espaço de quarenta anos alimentou-os no deserto.
19 Yárbaade Íba ye Kánan mulluk or háñt twa zati re dónco gorífelai Nizor bonda ókkol ore ítarar mulluk híyan miras diiyé.
19 Destruiu sete nações na terra de Canaã e distribuiu-lhes por sorte aquela terra durante quase quatrocentos e cinqüenta anos.
20 Iín beggún óite tokoriban sair-có fonzaic bosór laiggé.
20 Em seguida, lhes deu juízes até o profeta Samuel.
21 Baade ítara eggwá baáñcca maiggé rár, Alla ye ítara re Binyamin or háandan ottu Kic or fua Sául ore diíl, zibá ye salic bosór foijjonto hókumot goijjíl.
21 Pediram então um rei, e Deus lhes deu, por quarenta anos, Saul, filho de Cis, da tribo de Benjamim.
22 Alla ye Sául ore baáñccagiri ttu félaidi baade Dawud ore ítarar baáñcca banaáil, zibár baabute Íba ye yó gobá díye de ki, ‘Añí Añr mon or manúc ísafe Jesir fua Dawud ore faiyí, zibá ye Añr moncá beggún fura goríbo.’
22 Depois, Deus o rejeitou e mandou-lhes Davi como rei, de quem deu este testemunho: Achei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará todas as minhas vontades.
23 “Hé manúc cwar nosól ottu Alla ye Nizor waada mozin Boni Isráil ókkol olla eggwá Nejatdoya difeṛáiye, Íba óilde Isá.
23 De sua descendência, conforme a promessa, Deus fez sair para Israel o Salvador Jesus.
24 Íba aibár age Yaháya ye tamám Boni Isráil ókkol or hañse touwár bápṭismar tobolik goijjíl.
24 João tinha pregado, desde antes da sua vinda, o batismo do arrependimento a todo o povo de Israel.
25 Yaháya ye íbar tobolik or ham furussat goijjá óibarcot hoóil de, ‘Tuáñra añí hon bóuli ṭáaro? Tuáñra Zibár talac gorór Íba añí no. Montor soó, añí baade eén Ekzon aiyér zibár ṭéng or cenṭár or fíta kúli bolla úddwa añí laayek no.’
25 Terminando a sua carreira, dizia: Eu não sou aquele que vós pensais, mas após mim virá aquele de quem não sou digno de desatar o calçado.
26 “Ó báiyain, Ibrahím or fuain edde Alla re ḍooroya Beyohúdi ókkol, nejat or e hóbor añárar hañse foóñsa gíyeh.
26 Irmãos, filhos de Abraão, e os que entre vós temem a Deus: a nós é que foi dirigida a mensagem de salvação.
27 Jerúsalem or bácinda ókkole edde ítarar sóddar ókkole Isá re nó siné, aar hárr ebaadot-or-din nobi ókkol or ze boiyan ókkol telawot gorá zah, híin óu nó buzé, hétolla ítara Íba re fótua dí híin fura goijjé deh.
27 Com efeito, os habitantes de Jerusalém e os seus magistrados não conheceram Jesus, e, sentenciando-o, cumpriram os oráculos dos profetas, que cada sábado são lidos.
28 Ítara Íba re mariféla fore de héndilla honó hosúri no faile yo, toóu Íba re marifélaito Filat ore aros goijjíl.
28 Embora não achassem nele culpa alguma de morte, pediram a Pilatos que lhe tirasse a vida.
29 Zeñtté ítara ttu Íbar baabute pak-kalam ot ziín asé híin beggún fura goijjá óiye, Íba re kúruc ottu lamai eggwá hobor ot raikkíl.
29 Depois de realizarem todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, puseram-no num sepulcro.
30 Montor Alla ye Íba re mora ttu zinda goijjé.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos.
31 Aar Íba boóut din foijjonto uitarár hañse dahádiye, zetará Íbar fúañti Galil ottu Jerúsalem ot aiccíl. Ítara yala añárar koum or hañse Íbar gobá óiye.
31 Durante muitos dias apareceu àqueles que com ele subiram da Galiléia a Jerusalém, os quais até agora são testemunhas dele junto ao povo.
32 “Añára tuáñrar hañse e kúcir hóbor gán boiyan gorír, ki hoilé, Alla ye añárar bafdada ókkol lói ze waada goijjíl,
32 Nós vos anunciamos: a promessa feita a nossos pais,
33 híyan Íba ye Isá re mora ttu zinda gorí ítarar fuain dor hañse, yáni añárar hañse fura goijjé. Zobur Córif or dui nombór rukút endilla asé,
33 Deus a tem cumprido diante de nós, seus filhos, suscitando Jesus, como também está escrito no Salmo segundo: Tu és meu Filho, eu hoje te gerei {Sl 2,7}.
34 Alla ye Íba re mora ttu zinda goijjé, hétolla Íbar haiya honódin no foñsibó. Alla ye endilla hoiyé,
34 Que Deus o ressuscitou dentre os mortos, para nunca mais tornar à corrupção, ele o declarou desta maneira: Eu vos darei as coisas sagradas prometidas a Davi {Is 55,3}.
35 Hétolla Íba ye Zobur Córif or arek zagat óu hoiyé de,
35 E diz também noutra passagem: Não permitirás que teu Santo experimente a corrupção {Sl 15,10}.
36 “Dawud toh íbar zobanat Allar moksót or hédmot gorí baade moot or gúm ot forigiyói. Íba re nizor bafdada ókkol or fúañti dohón gorá gíyl, aar íbar haiya foñsigílgoi.
36 Ora, Davi, depois de ter servido em vida aos desígnios de Deus, morreu. Foi reunido a seus pais e experimentou a corrupção.
37 Montor Alla ye Zibá re mora ttu zinda goijjé Íbar haiya toh nó foñse.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou não experimentou a corrupção.
38 “Hétolla, ó báiyain, añr ttu tuáñra re yián zanaidito monehoór, ki hoilé, Isár duara guná maf faibar hotá tuáñrar hañse tobolik gorá zar.
38 Sabei, pois, irmãos, que por ele se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Tuáñra Muúsar Córiyot or duara ze guná ttu azad nó foo, híin beggún ottu uite azad faa zee niki Íbar uore iman ané.
39 Todo aquele que crê é justificado por ele de tudo aquilo que não pôde ser pela Lei de Moisés.
40 Hétolla úñciyar táikko, zeéne nobi ókkole boiyan goijjé de híin tuáñrar uore no, ki hoilé,
40 Cuidai, pois, que não venha sobre vós o que foi dito pelos profetas:
41 ‘Ó tooñcábazi-goróya ókkol, soó,
41 Vede, ó desprezadores, pasmai e morrei de espanto. Pois eu vou realizar uma obra em vossos dias, obra a que não creríeis, se alguém vo-la contasse {Hab 1,5}.
42 Pául edde Bárnabas mujilíc-hána ttu neeli zaargói de októt, manúc ókkole aros gorát doijje de, ítara re e hotá iín aibó de ebaadot-or-din aró boiyan goittó.
42 Ao saírem, rogavam que lhes repetissem essas palavras no sábado seguinte.
43 Mujilíc fúrai baade boóut zon Yohúdi edde Yohúdir dórmot faráiye de boóut zon Beyohúdi, Pául edde Bárnabas or fisá doijje. Tará duní zone ítara llói hotábattara hoiyé, aar Allar rahámot ot lagi táki bolla ítara re tuaijjo diyé.
43 Depois que a assembléia terminou, muitos judeus e prosélitos devotos seguiram Paulo e Barnabé, os quais com muitas palavras os exortavam a perseverar na graça de Deus.
44 Tarfo ebaadot-or-din cóor or beecbák manúc, Malik or kalam fúni bolla zoma óiye.
44 No sábado seguinte, afluiu quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Montor manúc or dol dekí Yohúdi ókkol hásorote furaigiyói, aar ítara Páule hoór de hotár ulḍa hotá ókkol hoói yore íba re beizzoti goijjíl.
45 Os judeus, vendo a multidão, encheram-se de inveja e puseram-se a protestar com injúrias contra o que Paulo falava.
46 Hétunot Pául edde Bárnabase hímmot or sáañte hoór de, “Añára ttu Allar kalam ebbe age tuáñrar hañse tobolik gorár zorur accíl. Tuáñra zettót híin inkar goijjó aar nizoré ofúrani zindigir laayek no bóuli ṭáaijjo, yala añára Beyohúdi ókkol or híkka fírir.
46 Então Paulo e Barnabé disseram-lhes resolutamente: Era a vós que em primeiro lugar se devia anunciar a palavra de Deus. Mas, porque a rejeitais e vos julgais indignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os pagãos.
47 Kiyólla-hoilé Malike añára re endilla hókum díye de ki,
47 Porque o Senhor assim no-lo mandou: Eu te estabeleci para seres luz das nações, e levares a salvação até os confins da terra {Is 49,6}.
48 Híyan fúni Beyohúdi ókkol bicí kúci óiye aar Malik or kalam or taarif gorát doijje; aar zetará re ofúrani zindigi lla basílowa gíyl ítara beggúne iman ainné.
48 Estas palavras encheram de alegria os pagãos que glorificavam a palavra do Senhor. Todos os que estavam predispostos para a vida eterna fizeram ato de fé.
49 Héndilla góri Malik or kalam hé elakar agagurat fóligiyoi.
49 Divulgava-se, assim, a palavra do Senhor por toda a região.
50 Montor Yohúdi ókkole ebaadotgár mocúr mayafuain ókkol ore edde cóor or sóddar ókkol ore uskaidiyé. Héengori ítara Pául edde Bárnabas or uore zulúm cúru gorá bay duní zon ore hé elaka ttu neelaidiyé.
50 Mas os judeus instigaram certas mulheres religiosas da aristocracia e os principais da cidade, que excitaram uma perseguição contra Paulo e Barnabé e os expulsaram do seu território.
51 Tói tará duní zone ítarar ulḍa ṭéng or tollar dúil zárifelai Ikóniya cóor ot giiyégoi.
51 Estes sacudiram contra eles o pó dos seus pés, e foram a Icônio.
52 Héṛiyar ummot ókkol kúciye edde Pak-Ruh lói furaiya ówat accíl.
52 Os discípulos, por sua vez, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.