Mateus 13

Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs BKJ

Sair da comparação
1 Hé din Isá gór or baáre neeli ḍiír hañsat zai boiccégoi.
1 No mesmo dia, saindo Jesus de casa, sentou-se junto ao mar.
2 Aar Íbar hañse becábicí manúc ókkol zoma óiye dé hétolla, Íba ekkán noow ot uṛí boiccé, aar manúc cún beggún kul or uore tíyai táikke.
2 E grandes multidões se reuniram a ele, de modo que, entrando ele em um barco, assentou-se, e toda a multidão estava em pé na praia.
3 Tarfore Íba ye meésal ókkol dí ítara re boóut kessú hoiyé, ki hoilé,
3 E falou-lhes muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que um semeador saiu a semear;
4 — ausente —
4 e quando ele semeava, algumas sementes caíram junto ao caminho, e vieram as aves e as devoraram.
5 — ausente —
5 Algumas caíram em lugares pedregosos, onde não havia muita terra; e imediatamente elas brotaram, porque não havia terra profunda.
6 — ausente —
6 E quando o sol nasceu, queimaram-se; e porque não tinham raiz, elas murcharam-se.
7 — ausente —
7 E outras caíram entre espinhos, e os espinhos cresceram e as sufocaram.
8 — ausente —
8 Mas outras caíram em boa terra, e deram fruto, algumas cem vezes, outras a sessenta vezes e outras a trinta vezes.
9 — ausente —
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Baade cárit tun aái Isá re hoór de, “Tuñí maincóre meésal dí kiyá hotá hoó?”
10 E vieram os discípulos, e lhe perguntaram: Por que tu falas por parábolas?
11 Íba ye ítara re zuwabe hoór de,
11 Ele respondendo, disse-lhes: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino do céu, mas a eles não lhes é dado.
12 — ausente —
12 Porque àquele que tem, para ele se dará, e terá mais em abundância; mas àquele que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 — ausente —
13 Portanto lhes falo por parábolas; porque eles vendo, não veem; e ouvindo, não ouvem nem compreendem.
14 — ausente —
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, e não compreendereis, e, vendo, vereis, e não percebereis.
15 — ausente —
15 Porque o coração deste povo está endurecido, e os seus ouvidos surdos para ouvir, e eles fecharam seus olhos; para que em nenhum momento vejam com os seus olhos, e ouçam com os seus ouvidos, e compreendam com o seu coração, e se convertam, e eu os cure.
16 — ausente —
16 Mas, abençoados são os vossos olhos, porque eles veem, e os vossos ouvidos, porque eles ouvem.
17 — ausente —
17 Porque em verdade eu vos digo que muitos profetas e homens justos desejaram ver estas coisas que vós vedes, e não o viram; e ouvir estas coisas que vós ouvis, e não o ouviram.
18 — ausente —
18 Escutai vós, portanto, a parábola do semeador.
19 — ausente —
19 Quando alguém ouve a palavra do reino, e não a compreende, então vem o perverso, e afasta o que foi semeado no seu coração; este é o que recebeu a semente junto do caminho.
20 — ausente —
20 Mas o que recebeu a semente em lugares pedregosos, é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 — ausente —
21 mas ele não tem raiz em si mesmo, apenas dura um tempo; pois quando vem tribulação ou perseguição por causa da palavra, imediatamente se esmorece.
22 — ausente —
22 E também o que recebeu a semente entre espinhos é o que ouve a palavra, mas os cuidados deste mundo e o engano das riquezas, sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 — ausente —
23 Mas o que recebeu a semente em boa terra é o que ouve a palavra e compreende-a; e também dá fruto, e um produz cem vezes, outro sessenta vezes, e outro trinta vezes.
24 Isá ye ítara re arekkán meésal dí hoór de,
24 Apresentou-lhes outra parábola, dizendo: O reino do céu é semelhante a um homem que semeou boa semente no seu campo.
25 — ausente —
25 Mas, enquanto dormiam os homens, veio o seu inimigo, e semeou joio no meio do trigo, e seguiu o seu caminho.
26 — ausente —
26 Mas, quando o caule cresceu e produziu fruto, apareceu também o joio.
27 — ausente —
27 Assim, os servos do dono da casa vieram, e disseram a ele: Senhor, tu não semeaste boa semente no teu campo? De onde então vem esse joio?
28 — ausente —
28 E ele disse-lhes: Um inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, então, que vamos e o colhamos?
29 — ausente —
29 Ele, porém, disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis também o trigo com ele.
30 — ausente —
30 Deixai-os crescer juntos até a colheita; e, no tempo da colheita, eu direi aos ceifeiros: Colhei juntos primeiro o joio, e amarrai-o em fardos para ser queimado, mas o trigo recolhei no meu celeiro.
31 Isá ye ítara re aró ekkán meésal dí hoór de,
31 Apresentou-lhes outra parábola, dizendo: O reino do céu é semelhante a um grão de semente de mostarda, que um homem tomou, e semeou no seu campo.
32 — ausente —
32 Que, na verdade, é o menor que todas as sementes; mas quando crescido, é o maior entre as hortaliças, e torna-se uma árvore, de modo que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 Isá ye ítara re aró ekkán meésal díye de ki hoilé,
33 Outra parábola lhes disse: O reino do céu é semelhante ao fermento, que uma mulher tomou e escondeu em três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 Isá ye maincóre híin beggún meésal dí beh hoiyé; meésal sára Íba ye ítara re honó kessú no hoitó.
34 Todas estas coisas falou Jesus à multidão por parábolas, e sem parábolas ele não lhes falava.
35 Zeéne nobir duara howá gíyl de yián fura ó:
35 Para que pudesse se cumprir o que fora dito pelo profeta, dizendo: Eu abrirei a minha boca em parábolas; proferirei coisas mantidas em segredo desde a fundação do mundo.
36 Baade Isá manúc ókkol ore eri gór or bútore giiyé. Aar Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Añára re zobin or kérkuñṛar meésal lan buzáido.”
36 Então Jesus despedindo a multidão, entrou na casa. E vieram até ele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Íba ye ítara re hoór de,
37 E ele, respondendo, disse-lhes: O que semeia a boa semente é o Filho do homem;
38 — ausente —
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; mas o joio são os filhos do perverso;
39 — ausente —
39 o inimigo, que o semeou, é o diabo; a colheita é o fim do mundo; e os ceifeiros são os anjos.
40 — ausente —
40 Portanto, como o joio é colhido e queimado no fogo, assim acontecerá no fim deste mundo.
41 — ausente —
41 O Filho do Homem enviará os seus anjos, e eles colherão do seu reino tudo que escandaliza, e os que praticam a iniquidade;
42 — ausente —
42 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá pranto e ranger de dentes.
43 — ausente —
43 Então os justos brilharão como o sol no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 — ausente —
44 Novamente, o reino do céu é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu; e, por causa da sua alegria, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 — ausente —
45 Novamente, o reino do céu é semelhante a um homem negociante, que busca boas pérolas.
46 — ausente —
46 E, tendo encontrado uma pérola de grande preço, foi e vendeu tudo quanto tinha, e comprou-a.
47 — ausente —
47 Novamente, o reino do céu é semelhante a uma rede lançada ao mar, recolhendo de toda a espécie.
48 — ausente —
48 E, estando cheia, puxam para a praia; e, assentando-se, ajuntam os bons em cestos, mas lançam para longe os ruins.
49 — ausente —
49 Assim será no fim do mundo; os anjos virão, e separarão os perversos dentre os justos,
50 — ausente —
50 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá pranto e ranger de dentes.
51 Isá ye ítara re hoór de,Ítara hoór de, “Buijjí ze.”
51 E disse-lhes Jesus: Tens compreendido todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Sim, Senhor.
52 Íba ye ítara re hoór de,
52 Então ele disse-lhes: Portanto, todo o escriba que é instruído acerca do reino do céu é semelhante a um homem que é chefe da família, e tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Zeñtté Isá ttu meésal híin hoiyá óiye, Íba héntu giiyégoi.
53 E aconteceu que, quando Jesus havia concluído estas parábolas, partiu dali.
54 Íba Nizor wotón ot aái manúc ókkol ore ítarar mujilíc-hánat eén taalim diyat doijje, zeén níki ítara ammúke hoór de, “E Manúc cwa ye e giyan edde keramoti ham iín goríbar kémota hontú faiyé?
54 E, chegando à sua terra, ele ensinava-os na sinagoga deles, de modo que eles se maravilhavam, e diziam: De onde veio a este homem sabedoria, e estas obras poderosas?
55 Ibá kí mistírir fua no? Ibár maa Moriyam hoó de híba no né, aar Ibár báiyain Yakub, Yusúf, Sáimon edde Yohúdah no né?
55 Não é este o filho do carpinteiro? E não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, e José, e Simão, e Judas?
56 Ibár bóinain beggún añárar fúañti asé de no né? Tói Ibá ye iín beggún hontú faiyé?”
56 E suas irmãs, não estão todas elas entre nós? De onde então tem este homem todas essas coisas?
57 Héndilla hoói ítara Íba re inkar goijjé. Montor Isá ye ítara re hoór de,
57 E eles se ofendiam dele. Mas Jesus lhes disse: Não há profeta sem honra, a não ser na sua própria terra e na sua própria casa.
58 Aar ítarar nabiccác or zoriya Íba ye héṛe bicí keramot nó goré.
58 E ele não fez ali muitas obras poderosas, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.