Mateus 13

Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Hé din Isá gór or baáre neeli ḍiír hañsat zai boiccégoi.
1 Tendo Jesus saído de casa, naquele dia, estava assentado junto ao mar;
2 Aar Íbar hañse becábicí manúc ókkol zoma óiye dé hétolla, Íba ekkán noow ot uṛí boiccé, aar manúc cún beggún kul or uore tíyai táikke.
2 E ajuntou-se muita gente ao pé dele, de sorte que, entrando num barco, se assentou; e toda a multidão estava em pé na praia.
3 Tarfore Íba ye meésal ókkol dí ítara re boóut kessú hoiyé, ki hoilé,
3 E falou-lhe de muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 — ausente —
4 E, quando semeava, uma parte da semente caiu ao pé do caminho, e vieram as aves, e comeram-na;
5 — ausente —
5 E outra parte caiu em pedregais, onde não havia terra bastante, e logo nasceu, porque não tinha terra funda;
6 — ausente —
6 Mas, vindo o sol, queimou-se, e secou-se, porque não tinha raiz.
7 — ausente —
7 E outra caiu entre espinhos, e os espinhos cresceram e sufocaram-na.
8 — ausente —
8 E outra caiu em boa terra, e deu fruto: um a cem, outro a sessenta e outro a trinta.
9 — ausente —
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Baade cárit tun aái Isá re hoór de, “Tuñí maincóre meésal dí kiyá hotá hoó?”
10 E, acercando-se dele os discípulos, disseram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Íba ye ítara re zuwabe hoór de,
11 Ele, respondendo, disse-lhes: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 — ausente —
12 Porque àquele que tem, se dará, e terá em abundância; mas àquele que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 — ausente —
13 Por isso lhes falo por parábolas; porque eles, vendo, não vêem; e, ouvindo, não ouvem nem compreendem.
14 — ausente —
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz:Ouvindo, ouvireis, mas não compreendereis,e, vendo, vereis, mas não percebereis.
15 — ausente —
15 Porque o coração deste povo está endurecido,E ouviram de mau grado com seus ouvidos,E fecharam seus olhos;Para que não vejam com os olhos,E ouçam com os ouvidos,e compreendam com o coração,e se convertam,e eu os cure.
16 — ausente —
16 Mas, bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 — ausente —
17 Porque em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vós vedes, e não o viram; e ouvir o que vós ouvis, e não o ouviram.
18 — ausente —
18 Escutai vós, pois, a parábola do semeador.
19 — ausente —
19 Ouvindo alguém a palavra do reino, e não a entendendo, vem o maligno, e arrebata o que foi semeado no seu coração; este é o que foi semeado ao pé do caminho.
20 — ausente —
20 O que foi semeado em pedregais é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 — ausente —
21 Mas não tem raiz em si mesmo, antes é de pouca duração; e, chegada a angústia e a perseguição, por causa da palavra, logo se ofende;
22 — ausente —
22 E o que foi semeado entre espinhos é o que ouve a palavra, mas os cuidados deste mundo, e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e fica infrutífera;
23 — ausente —
23 Mas, o que foi semeado em boa terra é o que ouve e compreende a palavra; e dá fruto, e um produz cem, outro sessenta, e outro trinta.
24 Isá ye ítara re arekkán meésal dí hoór de,
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao homem que semeia a boa semente no seu campo;
25 — ausente —
25 Mas, dormindo os homens, veio o seu inimigo, e semeou joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 — ausente —
26 E, quando a erva cresceu e frutificou, apareceu também o joio.
27 — ausente —
27 E os servos do pai de família, indo ter com ele, disseram-lhe: Senhor, não semeaste tu, no teu campo, boa semente? Por que tem, então, joio?
28 — ausente —
28 E ele lhes disse: Um inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres pois que vamos arrancá-lo?
29 — ausente —
29 Ele, porém, lhes disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis também o trigo com ele.
30 — ausente —
30 Deixai crescer ambos juntos até à ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: Colhei primeiro o joio, e atai-o em molhos para o queimar; mas, o trigo, ajuntai-o no meu celeiro.
31 Isá ye ítara re aró ekkán meésal dí hoór de,
31 Outra parábola lhes propôs, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao grão de mostarda que o homem, pegando nele, semeou no seu campo;
32 — ausente —
32 O qual é, realmente, a menor de todas as sementes; mas, crescendo, é a maior das plantas, e faz-se uma árvore, de sorte que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 Isá ye ítara re aró ekkán meésal díye de ki hoilé,
33 Outra parábola lhes disse: O reino dos céus é semelhante ao fermento, que uma mulher toma e introduz em três medidas de farinha, até que tudo esteja levedado.
34 Isá ye maincóre híin beggún meésal dí beh hoiyé; meésal sára Íba ye ítara re honó kessú no hoitó.
34 Tudo isto disse Jesus, por parábolas à multidão, e nada lhes falava sem parábolas;
35 Zeéne nobir duara howá gíyl de yián fura ó:
35 Para que se cumprisse o que fora dito pelo profeta, que disse: Abrirei em parábolas a minha boca; Publicarei coisas ocultas desde a fundação do mundo.
36 Baade Isá manúc ókkol ore eri gór or bútore giiyé. Aar Íbar cárit tune Íbar hañse aái hoór de, “Añára re zobin or kérkuñṛar meésal lan buzáido.”
36 Então, tendo despedido a multidão, foi Jesus para casa. E chegaram ao pé dele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Íba ye ítara re hoór de,
37 E ele, respondendo, disse-lhes: O que semeia a boa semente, é o Filho do homem;
38 — ausente —
38 O campo é o mundo; e a boa semente são os filhos do reino; e o joio são os filhos do maligno;
39 — ausente —
39 O inimigo, que o semeou, é o diabo; e a ceifa é o fim do mundo; e os ceifeiros são os anjos.
40 — ausente —
40 Assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será na consumação deste mundo.
41 — ausente —
41 Mandará o Filho do homem os seus anjos, e eles colherão do seu reino tudo o que causa escândalo, e os que cometem iniqüidade.
42 — ausente —
42 E lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá pranto e ranger de dentes.
43 — ausente —
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 — ausente —
44 Também o reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido num campo, que um homem achou e escondeu; e, pelo gozo dele, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 — ausente —
45 Outrossim o reino dos céus é semelhante ao homem, negociante, que busca boas pérolas;
46 — ausente —
46 E, encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha, e comprou-a.
47 — ausente —
47 Igualmente o reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar, e que apanha toda a qualidade de peixes.
48 — ausente —
48 E, estando cheia, a puxam para a praia; e, assentando-se, apanham para os cestos os bons; os ruins, porém, lançam fora.
49 — ausente —
49 Assim será na consumação dos séculos: virão os anjos, e separarão os maus de entre os justos,
50 — ausente —
50 E lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá pranto e ranger de dentes.
51 Isá ye ítara re hoór de,Ítara hoór de, “Buijjí ze.”
51 E disse-lhes Jesus: Entendestes todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Sim, Senhor.
52 Íba ye ítara re hoór de,
52 E ele disse-lhes: Por isso, todo o escriba instruído acerca do reino dos céus é semelhante a um pai de família, que tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Zeñtté Isá ttu meésal híin hoiyá óiye, Íba héntu giiyégoi.
53 E aconteceu que Jesus, concluindo estas parábolas, se retirou dali.
54 Íba Nizor wotón ot aái manúc ókkol ore ítarar mujilíc-hánat eén taalim diyat doijje, zeén níki ítara ammúke hoór de, “E Manúc cwa ye e giyan edde keramoti ham iín goríbar kémota hontú faiyé?
54 E, chegando à sua pátria, ensinava-os na sinagoga deles, de sorte que se maravilhavam, e diziam: De onde veio a este a sabedoria, e estas maravilhas?
55 Ibá kí mistírir fua no? Ibár maa Moriyam hoó de híba no né, aar Ibár báiyain Yakub, Yusúf, Sáimon edde Yohúdah no né?
55 Não é este o filho do carpinteiro? e não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, e José, e Simão, e Judas?
56 Ibár bóinain beggún añárar fúañti asé de no né? Tói Ibá ye iín beggún hontú faiyé?”
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? De onde lhe veio, pois, tudo isto?
57 Héndilla hoói ítara Íba re inkar goijjé. Montor Isá ye ítara re hoór de,
57 E escandalizavam-se nele. Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, a não ser na sua pátria e na sua casa.
58 Aar ítarar nabiccác or zoriya Íba ye héṛe bicí keramot nó goré.
58 E não fez ali muitas maravilhas, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.