Lucas 8

Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yárbaade, Isá cóore-cóore edde fara-fara zai Allar raijjor baabute kúchóbor boiyan gorát edde tobolik gorát doijje. Baró zon nún Íbar fúañti accíl,
1 Algum tempo depois Jesus saiu e viajou por cidades e povoados, anunciando a boa notícia do Reino de Deus . Os doze discípulos foram com ele,
2 hodún beṛiyáin óu accíl zetará re hóraf jin ókkol ottu edde ocúk ókkol ottu gom gorá gíyl; tará óilde: Moriyam, zibá re Makdálini ḍake, zibár bútottu háñt twa bút neeillíl;
2 e também algumas mulheres que haviam sido livradas de espíritos maus e curadas de doenças. Eram Maria, chamada Madalena, de quem tinham sido expulsos sete demônios;
3 Joanna, zibá Hérud or uzir Kuzar or bou; Sosánna edde aró boóut beṛiyáin ókkol. Tará nizor cómbotti lói ítararhédmot goittó.
3 Joana, mulher de Cuza, que era alto funcionário do governo de Herodes; Susana e muitas outras mulheres que, com os seus próprios recursos, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Ek din zeñtté fottí cóor ottu ḍoóñr ek dol manúc Isár hañse aái zoma óiye, Íba ye ítara re e meésal lan hoiyé:
4 Uma grande multidão, vinda de várias cidades, veio ver Jesus. Quando todos estavam reunidos, ele contou esta parábola :
5 — ausente —
5 — Certo homem saiu para semear. E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, onde foram pisadas pelas pessoas e comidas pelos passarinhos.
6 — ausente —
6 Outras sementes caíram num lugar onde havia muitas pedras, e, quando começaram a brotar, as plantas secaram porque não havia umidade.
7 — ausente —
7 Outra parte caiu no meio de espinhos, que cresceram junto com as plantas e as sufocaram.
8 Isá ye híin hoói baade guzori hoór de,
8 Mas algumas sementes caíram em terra boa. As plantas cresceram e produziram cem grãos para cada semente. E Jesus terminou, dizendo:
9 Isár ummot ókkole Íba ttu fusár gorér de, “E meésal lan or maáni kii?”
9 Os discípulos de Jesus perguntaram o que ele queria dizer com essa parábola .
10 Íba ye hoór de,
10 Jesus respondeu:
11 — ausente —
11 — O que essa parábola quer dizer é o seguinte: a semente é a mensagem de Deus.
12 — ausente —
12 As sementes que caíram na beira do caminho são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém o Diabo chega e tira a mensagem do coração delas para que não creiam e não sejam salvas.
13 — ausente —
13 As sementes que caíram onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a recebem com muita alegria. Elas não têm raízes e por isso creem somente por algum tempo; e, quando chega a tentação, abandonam tudo.
14 — ausente —
14 As sementes que caíram no meio dos espinhos são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida aumentam e sufocam essas pessoas. Por isso os frutos que elas produzem nunca amadurecem.
15 — ausente —
15 E as sementes que caíram em terra boa são aquelas pessoas que ouvem e guardam a mensagem no seu coração bom e obediente; e, porque são fiéis, produzem frutos.
16 — ausente —
16 Jesus continuou:
17 — ausente —
17 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido e revelado.
18 — ausente —
18 — Portanto, tomem cuidado e vejam como vocês ouvem. Porque quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o que pensa que tem será tirado dele.
19 Yárbaade Isár maa edde báiyain Íbar héṛe aiccé, montor maincór zam olla bóuli ítara Íbar íñyot foóñsi no farer.
19 A mãe e os irmãos de Jesus vieram até o lugar onde ele estava, mas, por causa da multidão, não conseguiam chegar perto dele.
20 Ezzone Íba re hóbor díye de, “Tuáñr maa edde báiyain baáre tíyai táikke, ítara Tuáñr llói milto sar.”
20 Então alguém disse a Jesus: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem falar com o senhor.
21 Montor Íba ye ítara re zuwab diyé de,
21 Mas Jesus disse a todos:
22 Ek din Isá edde Íbar cárit tun ekkán noow ot uiṭṭé, tarfore Íba ye ítara re hoór de,Baade ítara bacá lóiye.
22 Certo dia Jesus subiu num barco com os seus discípulos e disse: Então eles partiram.
23 Zaite-zaite Isá gúm ot forigiyói. Aar ḍiít eggwá ḍoóñr tuwán aiccé, hétolla noow gán faní lói bórizargoi, aar ítara hótorat foijjíl.
23 Enquanto estavam atravessando o lago, Jesus dormiu. Um vento muito forte começou a soprar sobre o lago, e o barco foi ficando cheio de água, de modo que todos estavam em perigo.
24 Ítara Íbar hañse aái Íba re tulídi hoór de, “Ustat, ó Ustat, añára morizayrgói!” Tói Íba uṛí boiyar edde fanír goir ore dóoñk diyé, baade híin bon ói támaigiyoi.
24 Aí os discípulos chegaram perto de Jesus e o acordaram, dizendo: — Mestre, Mestre! Nós vamos morrer! Jesus se levantou e deu uma ordem ao vento e à tempestade. Eles pararam, e tudo ficou calmo.
25 Íba ye ítara re hoór de,Ítara ḍooraigiyói aar taajup ói ezzon ore ezzone hoór de, “Ibá hon? Ibá ye de boiyar edde faní re úddwa hókum díle híine Ibár hotá mane!”
25 Então ele disse aos discípulos: Mas eles estavam admirados e com medo e diziam uns aos outros: — Que homem é este? Ele manda até no vento e nas ondas, e eles obedecem!
26 Yárbaade ítara Geraséniol or mulluk ot foóñicce, ziyán Galil Ḍiír muúntu.
26 Jesus e os discípulos chegaram à região de Gerasa, no lado leste do lago da Galileia.
27 Zeñtté Isá kul or uore laimmé, hé cóor or ezzon búte-faiya manúc Íba llói dola óiye. Yóggwa ye hoorsuor no fiñdér de bicí deri lóti, aar yóggwa gór ot no táki hobor ókkol ot tákito.
27 Assim que Jesus saiu do barco, um homem daquela cidade foi encontrar-se com ele. Esse homem estava dominado por demônios. Fazia muito tempo que ele andava sem roupas e não morava numa casa, mas vivia nos túmulos do cemitério.
28 Zeñtté yóggwa ye Isá re deikké, guzori Íbar muúntu uúiñtoi forigiyói, aar eggwá ḍoóñr abase hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Añí Tuáñre bicí fóriyat gorír, añré toziya no diyó.”
28 Quando viu Jesus, o homem deu um grito, caiu no chão diante dele e disse bem alto: — Jesus, Filho do Deus Altíssimo! O que o senhor quer de mim? Por favor, não me castigue!
29 Kiyólla-hoilé Isá ye hé hóraf jin nwá re yóggwar bútottu neeliai bolla hókum dífelaiye. Hé jine yóggwa re bicí faito; aar yóggwa re síyol edde berí lói bañdí faára dí raká zayto, montor híin sírifelaito, aar búte yóggwa re moidan zagat loizaitói.
29 Ele disse isso porque Jesus havia mandado o espírito mau sair dele. Esse espírito o havia agarrado muitas vezes. As pessoas chegaram até a amarrar os pés e as mãos do homem com correntes de ferro, mas ele as quebrava, e o demônio o levava para o deserto.
30 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de,Yóggwa ye hoór de, “Zák” kiyólla-hoilé yóggwar bútore boóut twa bút góli táikke.
30 Jesus perguntou a ele: — O meu nome é Multidão! — respondeu ele. (Ele disse isso porque muitos demônios tinham entrado nele.)
31 Híine Isá re fóriyat gorát doijje de, híin ore oṭái gañt ot zaito hókum no di bolla.
31 Aí os demônios começaram a pedir com insistência a Jesus que não os mandasse para o abismo .
32 Héṛe faár or uore ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl. Bút tune Íba re fóriyat gorér de, híin ore hé cúwor gún or bútore góiltoi ezazot di bolla. Tói Íba ye híin ore ezazot diyé.
32 Muitos porcos estavam comendo num morro ali perto. Os demônios pediram com insistência a Jesus que os deixasse entrar nos porcos, e ele deixou.
33 Hétunot hé bút tun manúc cwa ttu neeli aái cúwor gún or bútore góillegoi, tói cúwor or zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé aar ḍufí morigiyói.
33 Então eles saíram do homem e entraram nos porcos, que se atiraram morro abaixo, para dentro do lago, e se afogaram.
34 Cúwor soroya gúne zeñtté kii óiye de deikké, ítara duñrdiyé aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye.
34 Quando os homens que estavam tomando conta dos porcos viram o que havia acontecido, fugiram e espalharam a notícia na cidade e nos seus arredores.
35 Baade kii óiye de sai bolla manúc ókkol neeillé. Manúc ítara Isár héṛe aái loot faiyé de, ze manúc cwa ttu bút neeillé yóggwa hoor findí edde sóiyi úñice Isár ṭéng or ḍáke boiṛá asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
35 Muita gente foi ver o que havia acontecido. Quando chegaram perto de Jesus, viram o homem de quem haviam saído os demônios. E ficaram assustados porque ele estava sentado aos pés de Jesus, vestido e no seu perfeito juízo.
36 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwa keéngori gom óigiyoi de híyan hé manúc ítara re zanaiyé.
36 Os que haviam visto tudo contaram ao povo como o homem tinha sido curado.
37 Hétolla Geraséniol or sairó ḍák or manúc beggúne Isá re ítarar héntu zaitogói hoiyé, kiyólla-hoilé ítara ttu bicí ḍoor laiggé; hétunot Íba noow ot uṛí waafes aáigiyoi.
37 Aí toda a gente da região de Gerasa ficou com muito medo e pediu que Jesus saísse da terra deles. Então Jesus subiu no barco e foi embora.
38 Ze manúc cwa ttu bút ókkol neeillíl, yóggwa ye Íbar fúañti zai bolla Íba re fóriyat goijjíl, lekin Isá ye yóggwa re eén hoói duñraidiyé,
38 E o homem de quem os demônios tinham saído implorou a Jesus: — Me deixe ir com o senhor! Mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin cóor or agagura howát doijje.
39 — Volte para casa e conte o que Deus fez por você. Então o homem foi pela cidade, contando o que Jesus tinha feito por ele.
40 Zeñtté Isá waafes aiccé, manúc ókkole Íba re estekbal goijjé, kiyólla-hoilé ítara beggúne Íba lla sooñi táikkil.
40 Quando Jesus voltou para o lado oeste do lago, a multidão o recebeu com alegria, pois todos tinham ficado ali à espera dele.
41 Hétunot Záiras nam or ézzon manúc héṛe aiccé, zibá mujilíc-hánar ézzon sóddar; yóggwa ye Isár foot fori Íba re fóriyat gorér de, yóggwar gór ot ai bolla;
41 Então chegou um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga daquele lugar. Ele se jogou aos pés de Jesus e pediu com insistência que fosse até a sua casa
42 kiyólla-hoilé yóggwa ttu siríf eggwá baró bosórja zérfua accíl deh, aar híba morizargói. Íba zaar de októt, manúc ókkole Íba re ṭélaṭeli gorát accíl.
42 porque a sua filha única, de doze anos, estava morrendo. Enquanto Jesus ia caminhando, a multidão o apertava de todos os lados.
43 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye, zibá ye nizor ttu accíl de beggún ḍakṭor ókkol or hañse hóssa gorífelai baade yo honókiyor át ot gom ói nó fare;
43 Nisto, chegou uma mulher que fazia doze anos que estava com uma hemorragia. Ela havia gastado com os médicos tudo o que tinha, mas ninguém havia conseguido curá-la.
44 híba Isár fisór ttu aái Íbar hoor or hañra súiye, tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi.
44 Ela foi por trás de Jesus e tocou na barra da capa dele, e logo o sangue parou de escorrer.
45 Hétunot Isá ye hoór de,Beggúne inkar gorí baade Fitore hoór de, “Úzur, manúc ókkole de zam gorí Tuáñre sairó ḍák ottu ṭélaṭeli gorér.”
45 Aí Jesus perguntou: Todos negaram. Então Pedro disse: — Mestre, todo o povo está rodeando o senhor e o está apertando.
46 Montor Isá ye hoór de,
46 Mas Jesus disse:
47 Hé mayafua wa ye zettót híba hári nó fare de deikké, híba hafi-hafi aái Íbar muúntu uúiñtoi foijjé, aar híba ye kiyólla Íba re súiye, edde híba keéngori éhon or bútore gom óigiyoi, híin manúc beggún or muúntu boiyan goijjé.
47 Então a mulher, vendo que não podia mais ficar escondida, veio, tremendo, e se atirou aos pés de Jesus. E, diante de todos, contou a Jesus por que tinha tocado nele e como havia sido curada na mesma hora.
48 Isá ye híba re hoór de,
48 Aí Jesus disse:
49 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu ezzone aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar ferecan no goijjó.”
49 Jesus ainda estava falando, quando chegou da casa de Jairo um empregado, que disse: — Seu Jairo, a menina já morreu. Não aborreça mais o Mestre.
50 Montor Isá ye híyan fúni yóggwa re hoór de,
50 Jesus ouviu isso e disse a Jairo:
51 Íba gór ot foóñsi, Fitor, Yohánna, Yakub, edde mayafuar bafmaa re bade ar honókiyo re Íbar fúañti bútore góilto nó deh.
51 Quando Jesus chegou à casa de Jairo, deixou que Pedro, João e Tiago entrassem com ele, além do pai e da mãe da menina, e mais ninguém.
52 Manúc beggúne híba lla hañdahaṛi gorát edde buk kilat accíl, montor Isá ye hoór de,
52 Todos os que estavam ali choravam e se lamentavam por causa da menina. Então Jesus disse:
53 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, kiyólla-hoilé ítara hoi fare de ki híba morigiyói.
53 Aí começaram a caçoar dele porque sabiam que ela estava morta.
54 Montor Íba ye híbar át dóri ḍak mari hoór de,
54 Mas Jesus foi, pegou-a pela mão e disse bem alto:
55 Hétunot híbar foran waafes aiccé, aar híba éhon uṛí tíyaiye. Baade háito híba re kessú dii bolla Isá ye ítara re hókum díye.
55 Ela tornou a viver e se levantou imediatamente. Aí Jesus mandou que dessem comida a ela.
56 Híbar bafmaa taajup óigilgoi; montor ziyán óiye híyan honókiyo re no hoi bolla Isá ye ítara re nicót goijjé.
56 Os seus pais ficaram muito admirados, mas Jesus mandou que não contassem a ninguém o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.