Lucas 8
Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs ARA
1 Yárbaade, Isá cóore-cóore edde fara-fara zai Allar raijjor baabute kúchóbor boiyan gorát edde tobolik gorát doijje. Baró zon nún Íbar fúañti accíl,
1 Aconteceu, depois disto, que andava Jesus de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus, e os doze iam com ele,
2 hodún beṛiyáin óu accíl zetará re hóraf jin ókkol ottu edde ocúk ókkol ottu gom gorá gíyl; tará óilde: Moriyam, zibá re Makdálini ḍake, zibár bútottu háñt twa bút neeillíl;
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Joanna, zibá Hérud or uzir Kuzar or bou; Sosánna edde aró boóut beṛiyáin ókkol. Tará nizor cómbotti lói ítararhédmot goittó.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Suzana e muitas outras, as quais lhe prestavam assistência com os seus bens.
4 Ek din zeñtté fottí cóor ottu ḍoóñr ek dol manúc Isár hañse aái zoma óiye, Íba ye ítara re e meésal lan hoiyé:
4 Afluindo uma grande multidão e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 — ausente —
5 Eis que o semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 — ausente —
6 Outra caiu sobre a pedra; e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 — ausente —
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e estes, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Isá ye híin hoói baade guzori hoór de,
8 Outra, afinal, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cento por um. Dizendo isto, clamou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Isár ummot ókkole Íba ttu fusár gorér de, “E meésal lan or maáni kii?”
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Íba ye hoór de,
10 Respondeu-lhes Jesus: A vós outros é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; aos demais, fala-se por parábolas, para que, vendo, não vejam; e, ouvindo, não entendam.
11 — ausente —
11 Este é o sentido da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 — ausente —
12 A que caiu à beira do caminho são os que a ouviram; vem, a seguir, o diabo e arrebata-lhes do coração a palavra, para não suceder que, crendo, sejam salvos.
13 — ausente —
13 A que caiu sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 — ausente —
14 A que caiu entre espinhos são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com os cuidados, riquezas e deleites da vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 — ausente —
15 A que caiu na boa terra são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 — ausente —
16 Ninguém, depois de acender uma candeia, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a sobre um velador, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 — ausente —
17 Nada há oculto, que não haja de manifestar-se, nem escondido, que não venha a ser conhecido e revelado.
18 — ausente —
18 Vede, pois, como ouvis; porque ao que tiver, se lhe dará; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Yárbaade Isár maa edde báiyain Íbar héṛe aiccé, montor maincór zam olla bóuli ítara Íbar íñyot foóñsi no farer.
19 Vieram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se por causa da concorrência de povo.
20 Ezzone Íba re hóbor díye de, “Tuáñr maa edde báiyain baáre tíyai táikke, ítara Tuáñr llói milto sar.”
20 E lhe comunicaram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te.
21 Montor Íba ye ítara re zuwab diyé de,
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam.
22 Ek din Isá edde Íbar cárit tun ekkán noow ot uiṭṭé, tarfore Íba ye ítara re hoór de,Baade ítara bacá lóiye.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, entrou ele num barco em companhia dos seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra margem do lago; e partiram.
23 Zaite-zaite Isá gúm ot forigiyói. Aar ḍiít eggwá ḍoóñr tuwán aiccé, hétolla noow gán faní lói bórizargoi, aar ítara hótorat foijjíl.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, correndo eles o perigo de soçobrar.
24 Ítara Íbar hañse aái Íba re tulídi hoór de, “Ustat, ó Ustat, añára morizayrgói!” Tói Íba uṛí boiyar edde fanír goir ore dóoñk diyé, baade híin bon ói támaigiyoi.
24 Chegando-se a ele, despertaram-no dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo! Despertando-se Jesus, repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou, e veio a bonança.
25 Íba ye ítara re hoór de,Ítara ḍooraigiyói aar taajup ói ezzon ore ezzone hoór de, “Ibá hon? Ibá ye de boiyar edde faní re úddwa hókum díle híine Ibár hotá mane!”
25 Então, lhes disse: Onde está a vossa fé? Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: Quem é este que até aos ventos e às ondas repreende, e lhe obedecem?
26 Yárbaade ítara Geraséniol or mulluk ot foóñicce, ziyán Galil Ḍiír muúntu.
26 Então, rumaram para a terra dos gerasenos, fronteira da Galileia.
27 Zeñtté Isá kul or uore laimmé, hé cóor or ezzon búte-faiya manúc Íba llói dola óiye. Yóggwa ye hoorsuor no fiñdér de bicí deri lóti, aar yóggwa gór ot no táki hobor ókkol ot tákito.
27 Logo ao desembarcar, veio da cidade ao seu encontro um homem possesso de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos sepulcros.
28 Zeñtté yóggwa ye Isá re deikké, guzori Íbar muúntu uúiñtoi forigiyói, aar eggwá ḍoóñr abase hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Añí Tuáñre bicí fóriyat gorír, añré toziya no diyó.”
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo em alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Kiyólla-hoilé Isá ye hé hóraf jin nwá re yóggwar bútottu neeliai bolla hókum dífelaiye. Hé jine yóggwa re bicí faito; aar yóggwa re síyol edde berí lói bañdí faára dí raká zayto, montor híin sírifelaito, aar búte yóggwa re moidan zagat loizaitói.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se apoderara dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e grilhões, tudo despedaçava e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de,Yóggwa ye hoór de, “Zák” kiyólla-hoilé yóggwar bútore boóut twa bút góli táikke.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião, porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Híine Isá re fóriyat gorát doijje de, híin ore oṭái gañt ot zaito hókum no di bolla.
31 Rogavam-lhe que não os mandasse sair para o abismo.
32 Héṛe faár or uore ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl. Bút tune Íba re fóriyat gorér de, híin ore hé cúwor gún or bútore góiltoi ezazot di bolla. Tói Íba ye híin ore ezazot diyé.
32 Ora, andava ali, pastando no monte, uma grande manada de porcos; rogaram-lhe que lhes permitisse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Hétunot hé bút tun manúc cwa ttu neeli aái cúwor gún or bútore góillegoi, tói cúwor or zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé aar ḍufí morigiyói.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Cúwor soroya gúne zeñtté kii óiye de deikké, ítara duñrdiyé aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye.
34 Os porqueiros, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Baade kii óiye de sai bolla manúc ókkol neeillé. Manúc ítara Isár héṛe aái loot faiyé de, ze manúc cwa ttu bút neeillé yóggwa hoor findí edde sóiyi úñice Isár ṭéng or ḍáke boiṛá asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
35 Então, saiu o povo para ver o que se passara, e foram ter com Jesus. De fato, acharam o homem de quem saíram os demônios, vestido, em perfeito juízo, assentado aos pés de Jesus; e ficaram dominados de terror.
36 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwa keéngori gom óigiyoi de híyan hé manúc ítara re zanaiyé.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como fora salvo o endemoninhado.
37 Hétolla Geraséniol or sairó ḍák or manúc beggúne Isá re ítarar héntu zaitogói hoiyé, kiyólla-hoilé ítara ttu bicí ḍoor laiggé; hétunot Íba noow ot uṛí waafes aáigiyoi.
37 Todo o povo da circunvizinhança dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande medo. E Jesus, tomando de novo o barco, voltou.
38 Ze manúc cwa ttu bút ókkol neeillíl, yóggwa ye Íbar fúañti zai bolla Íba re fóriyat goijjíl, lekin Isá ye yóggwa re eén hoói duñraidiyé,
38 O homem de quem tinham saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin cóor or agagura howát doijje.
39 Volta para casa e conta aos teus tudo o que Deus fez por ti. Então, foi ele anunciando por toda a cidade todas as coisas que Jesus lhe tinha feito.
40 Zeñtté Isá waafes aiccé, manúc ókkole Íba re estekbal goijjé, kiyólla-hoilé ítara beggúne Íba lla sooñi táikkil.
40 Ao regressar Jesus, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Hétunot Záiras nam or ézzon manúc héṛe aiccé, zibá mujilíc-hánar ézzon sóddar; yóggwa ye Isár foot fori Íba re fóriyat gorér de, yóggwar gór ot ai bolla;
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, lhe suplicou que chegasse até a sua casa.
42 kiyólla-hoilé yóggwa ttu siríf eggwá baró bosórja zérfua accíl deh, aar híba morizargói. Íba zaar de októt, manúc ókkole Íba re ṭélaṭeli gorát accíl.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava à morte. Enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye, zibá ye nizor ttu accíl de beggún ḍakṭor ókkol or hañse hóssa gorífelai baade yo honókiyor át ot gom ói nó fare;
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia, e a quem ninguém tinha podido curar [e que gastara com os médicos todos os seus haveres],
44 híba Isár fisór ttu aái Íbar hoor or hañra súiye, tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi.
44 veio por trás dele e lhe tocou na orla da veste, e logo se lhe estancou a hemorragia.
45 Hétunot Isá ye hoór de,Beggúne inkar gorí baade Fitore hoór de, “Úzur, manúc ókkole de zam gorí Tuáñre sairó ḍák ottu ṭélaṭeli gorér.”
45 Mas Jesus disse: Quem me tocou? Como todos negassem, Pedro [com seus companheiros] disse: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem [e dizes: Quem me tocou?].
46 Montor Isá ye hoór de,
46 Contudo, Jesus insistiu: Alguém me tocou, porque senti que de mim saiu poder.
47 Hé mayafua wa ye zettót híba hári nó fare de deikké, híba hafi-hafi aái Íbar muúntu uúiñtoi foijjé, aar híba ye kiyólla Íba re súiye, edde híba keéngori éhon or bútore gom óigiyoi, híin manúc beggún or muúntu boiyan goijjé.
47 Vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante dele, declarou, à vista de todo o povo, a causa por que lhe havia tocado e como imediatamente fora curada.
48 Isá ye híba re hoór de,
48 Então, lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu ezzone aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói; Ustat ore ar ferecan no goijjó.”
49 Falava ele ainda, quando veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: Tua filha já está morta, não incomodes mais o Mestre.
50 Montor Isá ye híyan fúni yóggwa re hoór de,
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse: Não temas, crê somente, e ela será salva.
51 Íba gór ot foóñsi, Fitor, Yohánna, Yakub, edde mayafuar bafmaa re bade ar honókiyo re Íbar fúañti bútore góilto nó deh.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém permitiu que entrasse com ele, senão Pedro, João, Tiago e bem assim o pai e a mãe da menina.
52 Manúc beggúne híba lla hañdahaṛi gorát edde buk kilat accíl, montor Isá ye hoór de,
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, kiyólla-hoilé ítara hoi fare de ki híba morigiyói.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Montor Íba ye híbar át dóri ḍak mari hoór de,
54 Entretanto, ele, tomando-a pela mão, disse-lhe, em voz alta: Menina, levanta-te!
55 Hétunot híbar foran waafes aiccé, aar híba éhon uṛí tíyaiye. Baade háito híba re kessú dii bolla Isá ye ítara re hókum díye.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e ele mandou que lhe dessem de comer.
56 Híbar bafmaa taajup óigilgoi; montor ziyán óiye híyan honókiyo re no hoi bolla Isá ye ítara re nicót goijjé.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.