Lucas 7

Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs BKJ

Sair da comparação
1 Zeñtté Isá ttu manúc cún ore híin beggún boiyan goijjá óiye, Íba Kaparnahúm cóor ot giiyé.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Héṛe ézzon ek cót fóous or cáap or bicí adorja gulam biyarame moron-moron óiye.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Hé cáap pwá ye Isár baabute fúinne rár, Yohúdir hoozzon murubbi re Íbar hañse difeṛái Íba re aros goijjé de, aái yóggwar gulam mwa re gom goittó.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Ítara Isár hañse aái Íba re becábicí fóriyat goijjé, eén hoói, “Hé manúc cwa Tuáñr e modot tán or laayek;
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 kiyólla-hoilé yóggwa ye añárar koum ore muhábbot goré, aar añárar mujilíc-hána gán yóggwa ye beh banaidiyé.”
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Hétunot Isá ítarar fúañti zaat doijje, lekin Íba zeñtté gór or hañsáhañsi foóñicce, cáap pwá ye hoozzon dustó difeṛái Íba re hoór de, “Malik, Nizoré ar duk no diyó, kiyólla-hoilé Tuñí añr gór or sal or nise aibár añí laayek no;
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 hétolla añí nizoré Tuáñr hañse aibár laayek bouli nó báfi. Siríf muké hoó, tói añr gulam gom óizayboi.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Kiyólla-hoilé añí nize yó ar ezzon or hókumot or tole así, aar fóous ókkol añr nise asé. Añí ezzon ore, ‘Zaa,’ hoilé, íte zaa, ar ezzon ore, ‘Ai,’ hoilé, íte aiyé, aar añr gulam ore, ‘Yián gor,’ hoilé, íte híyan goré.”
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Híyan fúni Isá taajup óigiyoi, aar zetará Íbar fisá dori accíl ítarar híkka fíri hoór de,
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Zetará re difeṛá gíyl ítara gór ot waafes aái, gulam mwa re gom óiya loot faiyé.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Baade eén óiye, yárbaade Isá Nain nam or ekkán farat giiyé, fúañti Íbar ummot ókkol edde ḍoóñr ek dol manúc óu giíl.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Íba cóor or geiṭ or ḍáke foóñicce de októt, maincé eggwá muruda baáre loizar, íte óilde ítar maar lehár ek fua, aar maa wa accíl rari. Cóor ottu ḍoóñr ek dol manúc híbar fúañti accíl.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Malik ottu híba re dekí, híba lla feṭfuijje, baade Íba ye híba re hoór de,
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Baade Íba ḍáke aái tabut twa súiye, aar muruda boói loizar de ítara tíyaigiyoi. Íba ye hoór de
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Hétunot muruda wa uṛí boiccé aar hotá howát doijje. Baade Isá ye ítare ítar maar hañse waafes diifélaiye.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Híyane manúc beggún or bútore ḍoor góligiyoi, aar ítara Allar taarif gorát doijje, eén hoói, “Añárar bútore eggwá ḍoóñr nobi uiṭṭé. Alla ye Nizor bonda ókkol ore modot goittó aiccé.”
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Íbar hé hóbor híyan Yohúdiya agagurat edde sairó ḍák or elaka beggún ot fóligiyoi.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Yaháyar ummot ókkole yóggwa re híin beggún or baabute zanaiyé.
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 Tói Yaháya ye nizor duwá ummot ore matai, ítara re Malik or hañse yián fusár goittó difeṛáiye, “Tuñí aibár hotá asé de Íba né, aar náki añára ar ezzon olla entezar goittám?”
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Zeñtté manúc ítara Íbar hañse foóñicce, ítara hoór de, “Añára re bápṭismadoya Yaháya ye difeṛáiye deh, Tuáñr ttu yián fusár goittó, ‘Tuñí aibár hotá asé de Íba né, aar náki añára ar ezzon olla entezar goittám?’ ”
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Hé októt Íba ye boóut zon ore biyaram, afot, edde hóraf jin ottu basaiyé; Íba ye boóut zon añdá re yó dekíbar toóufik diiyé.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Íba ye ítara re zuwabe hoór de,
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 — ausente —
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Zeñtté Yaháyar hóborgwa gún bacá lóiye, Íba ye manúc cún ore Yaháyar baabute howát doijje de,
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 — ausente —
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 — ausente —
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 — ausente —
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 — ausente —
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Zeñtté tamám manúc ókkole edde házana-tulóya ókkole híyan fúinne, ítara Yaháyar hañsóttu bápṭisma loi, Alla insáfwala de maniloiyé.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Montor Féroci ókkole edde Córiyot or alem ókkole Yaháyar hañsóttu bápṭisma no loi, Alla ttu ítara lla accíl de moksót ore inkar gorídiye.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Isá ye aró hoór de,
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 — ausente —
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 — ausente —
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 — ausente —
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 — ausente —
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Féroci ókkol ottu ezzone Isá re nizor fúañti hána háito dawot diyé, tói Íba hé Féroci war gór ot zai háito boiccé.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Hé cóor gán ot eggwá hóraf mayafua accíl; Isá Féroci war gór ot hána háar de híyan híba ye zani faijjé rár, híba ye fúañti fattór or háñrit góri añtor ainné,
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 aar Íbar fis ottu ṭéng or ḍáke tíyai, hañdi-hañdi Íbar ṭéng ore nizor suk or faní lói bízat doijje, baade nizor matár sul loi híin fuñsídiye edde Íbar ṭéng ot appá dí añtor gún ḍálidiye.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Íba re dawot diyé de Féroci wa ye híyan deikké rár, yóggwa ye nizoré nize hoór de, “Zodi e Manúc cwa nobi óito, tóoile toh Ibá ye zainto, Nizoré hone edde hondilla mayafua ye dórer deh; mayafua wa toh hóraf.”
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Hétunot Isá ye yóggwa re zuwabe hoór de,Sáimone hoór de, “ Ustat, hoói faribá.”
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 — ausente —
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 — ausente —
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Sáimone zuwabe hoór de, “Añr kíyal mozin, zar niki bicí hozzo maf gorídiya gíyeh íte.” Íba ye yóggwa re hoór de
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Baade mayafua war híkka fíri Íba ye Sáimon ore hoór de,
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 — ausente —
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 — ausente —
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 — ausente —
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Baade Isá ye híba re hoór de,
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Hétunot zetará Íbar fúañti hána háito boiccíl, ítara afós ot howáhoi gorér de, “Ibá hon, zibá ye guná úddwa maf goré?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Lekin Íba ye mayafua wa re hoór de,
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.