Lucas 18
Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs ARA
1 Baade Isá ye ítara re ekkán meésal hoiyé, ítara ttu hárr októt dua gorá foribó de aar hímmot no hára foribó de híyan cíkai bolla.
1 Disse-lhes Jesus uma parábola sobre o dever de orar sempre e nunca esmorecer:
2 Ki hoilé,
2 Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava homem algum.
3 — ausente —
3 Havia também, naquela mesma cidade, uma viúva que vinha ter com ele, dizendo: Julga a minha causa contra o meu adversário.
4 — ausente —
4 Ele, por algum tempo, não a quis atender; mas, depois, disse consigo: Bem que eu não temo a Deus, nem respeito a homem algum;
5 — ausente —
5 todavia, como esta viúva me importuna, julgarei a sua causa, para não suceder que, por fim, venha a molestar-me.
6 Yárbaade Malike hoór de,
6 Então, disse o Senhor: Considerai no que diz este juiz iníquo.
7 — ausente —
7 Não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que a ele clamam dia e noite, embora pareça demorado em defendê-los?
8 — ausente —
8 Digo-vos que, depressa, lhes fará justiça. Contudo, quando vier o Filho do Homem, achará, porventura, fé na terra?
9 Hodún manúc zetará nizoré forhésgar ṭáare aar oinno zon ore hékarot goré, Isá ye ítara re e meésal lan hoiyé,
9 Propôs também esta parábola a alguns que confiavam em si mesmos, por se considerarem justos, e desprezavam os outros:
10 — ausente —
10 Dois homens subiram ao templo com o propósito de orar: um, fariseu, e o outro, publicano.
11 — ausente —
11 O fariseu, posto em pé, orava de si para si mesmo, desta forma: Ó Deus, graças te dou porque não sou como os demais homens, roubadores, injustos e adúlteros, nem ainda como este publicano;
12 — ausente —
12 jejuo duas vezes por semana e dou o dízimo de tudo quanto ganho.
13 — ausente —
13 O publicano, estando em pé, longe, não ousava nem ainda levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, sê propício a mim, pecador!
14 — ausente —
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que se exalta será humilhado; mas o que se humilha será exaltado.
15 Ek din maincé ítarar gura fuain dore yó Isár hañse anát doijje, zeéne Íba ye ítara re súwe; montor cárit tune deikké rár, manúc cún ore bóṭboṛáiye.
15 Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; e os discípulos, vendo, os repreendiam.
16 Montor Isá ye fuain dore Íbar hañse matai hoór de,
16 Jesus, porém, chamando-as para junto de si, ordenou: Deixai vir a mim os pequeninos e não os embaraceis, porque dos tais é o reino de Deus.
17 — ausente —
17 Em verdade vos digo: Quem não receber o reino de Deus como uma criança de maneira alguma entrará nele.
18 Fore ezzon sóddare Isá ttu fusár gorér de, “Gom Ustat, ofúrani zindigi miras faite añr ttu kii gorá foribó?”
18 Certo homem de posição perguntou-lhe: Bom Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
19 Isá ye yóggwa re hoór de,
19 Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 — ausente —
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás , não matarás , não furtarás , não dirás falso testemunho , honra a teu pai e a tua mãe.
21 Yóggwa ye hoór de, “Añí híin beggún gurahale lóti amól gorí-gorí aiyír.”
21 Replicou ele: Tudo isso tenho observado desde a minha juventude.
22 Híyan fúni Isá ye yóggwa re hoór de,
22 Ouvindo-o Jesus, disse-lhe: Uma coisa ainda te falta: vende tudo o que tens, dá-o aos pobres e terás um tesouro nos céus; depois, vem e segue-me.
23 Híyan fúni yóggwa kúb bezar óigiyoi, kiyólla-hoilé yóggwa ḍoóñr dóni accíl.
23 Mas, ouvindo ele estas palavras, ficou muito triste, porque era riquíssimo.
24 Isá ye yóggwar uzu saái hoór de,
24 E Jesus, vendo-o assim triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 — ausente —
25 Porque é mais fácil passar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no reino de Deus.
26 Híin fúinne de ítara hoór de, “Tóoile hone nejat fai faribó?”
26 E os que ouviram disseram: Sendo assim, quem pode ser salvo?
27 Íba ye hoór de,
27 Mas ele respondeu: Os impossíveis dos homens são possíveis para Deus.
28 Fitore hoór de, “Soó, añára de górbari eridi Tuáñr fisáli óigiyigoi.”
28 E disse Pedro: Eis que nós deixamos nossa casa e te seguimos.
29 Íba ye ítara re hoór de,
29 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por causa do reino de Deus,
30 — ausente —
30 que não receba, no presente, muitas vezes mais e, no mundo por vir, a vida eterna.
31 Yárbaade Isá ye baró zon cárit tun ore ekkinare loizai ítara re hoór de,
31 Tomando consigo os doze, disse-lhes Jesus: Eis que subimos para Jerusalém, e vai cumprir-se ali tudo quanto está escrito por intermédio dos profetas, no tocante ao Filho do Homem;
32 — ausente —
32 pois será ele entregue aos gentios, escarnecido, ultrajado e cuspido;
33 — ausente —
33 e, depois de o açoitarem, tirar-lhe-ão a vida; mas, ao terceiro dia, ressuscitará.
34 Cárit tune hotá híin ekkán óu nó buzé; hé hotár maáni ítara ttu lukaiféla gíyeh, hétolla ziín hoiyé híin ítara buzí nó fare deh.
34 Eles, porém, nada compreenderam acerca destas coisas; e o sentido destas palavras era-lhes encoberto, de sorte que não percebiam o que ele dizia.
35 Isá zeñtté Jerikó cóor or ḍáke foóñicce, ezzon añdá manúc rastar hañsat boói hórat mager de accíl.
35 Aconteceu que, ao aproximar-se ele de Jericó, estava um cego assentado à beira do caminho, pedindo esmolas.
36 Yóggwa ye ek dol manúc ḍák ottu zaar de abas fúni, eṛé kii ór de fusár goijjé.
36 E, ouvindo o tropel da multidão que passava, perguntou o que era aquilo.
37 Maincé yóggwa re hoór de, “Isá Nasári e boli zaar deh.”
37 Anunciaram-lhe que passava Jesus, o Nazareno.
38 Hétunot yóggwa ye guzori-guzori hoór de, “Ó Dawud or Fua Isá, añr uore rahám goró!”
38 Então, ele clamou: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!
39 Zetará age-age zaar de accíl, ítara yóggwa re jéjjeṛai nizám óito hoiyé; montor yóggwa ye aró guzori-guzori hoór de, “Ó Dawud or Fua, añr uore rahám goró!”
39 E os que iam na frente o repreendiam para que se calasse; ele, porém, cada vez gritava mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
40 Hétunot Isá tíyaigiyoi aar hókum díye de, yóggwa re Íbar hañse aná zay bolla. Yóggwa ḍáke aiccé rár, Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de,
40 Então, parou Jesus e mandou que lho trouxessem. E, tendo ele chegado, perguntou-lhe:
41 Yóggwa ye hoór de, “Malik, añr ttu dekí faribár toóufik faito monehoór.”
41 Que queres que eu te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu torne a ver.
42 Isá ye yóggwa re hoór de,
42 Então, Jesus lhe disse: Recupera a tua vista; a tua fé te salvou.
43 Éhon yóggwa ye dekí faribár toóufik faiyé aar Allar taarif gorí-gorí Isár fisáli doijje. Manúc beggúne híyan dekí Allar taarif goijjíl.
43 Imediatamente, tornou a ver e seguia-o glorificando a Deus. Também todo o povo, vendo isto, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.