2 Coríntios 7

Teyta Diospa Mushoq Testamentun (QWHNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cuyashqa wauqicuna y panicuna, Teyta Diosnintsic tseno änimarnintsic nicamashqaqa juclaya shonquyoqna car, melanepaqcunata amana rurashuntsu, antis peta mantsacur respetarnin, almecuerpu mana jutsata rurashpa pellapaqna cawacushun.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Cuyë wauqicuna y panicuna, ama qonqaquecayämëtsu yo, manam ni meqequitapis imanayarqoqtsu, ni jutsaman ishquitsiyarqoqtsu, ni imequicunata sacyayarqoqtsu.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Quetaqa niyaq manam chiquiyarniquitsu, antis puntata niyanqaqnollam qamcunaqa quecayanqui shonqücunapa watun. Tsemi wanur cawarpis qamcunawan quecashun.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Qamcunata marcäcuyarniquim, allapa cushishqa y callpa callpa quecä. Tsemi ima eca pasamaptinpis, cushicü.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Troadepita Macedonia probinsiaman chärirpis, manam tranquilullaqa cariyarqätsu, imecapis pasayämaptin. ¡Chiquiyämaqnïcunawan coleraqueqa, y waquincunapaq yarpacachëcunaqa!
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Peru llaquishqacunata cushitseq Teyta Dios yanapayämaptinmi, Titu chäramuptin allapa cushicuriyarqö.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Manam Titu chëcamuptinllatsu cushicuyarqö. Masqa cushicuyarqö qamcunapita Titu cushishqa cutiramuptinmi. Pemi willayämashqa llaquiyämar ricarameta munecayanqequita y allapa pesacur yarpacachar noqapaq quecayanqequita. Tseta willecayämaptinmi masqa cushicuyarqö.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Tse punta cartächo llaquitsiyarniqui piñapäyanqaqpita cananqa “¿Imapaqraq piñaparqä?” nir, manam yarpacachätsu. Änirpis, puntataqa pocu tiempulla llaquicuyanqequipita yarpacacharqämi.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Cananqa allapam cushicü, peru manam tse llaquiyanqequitatsu cushï; sinoqa tseno llaquicur, Teyta Diosman cutiquicuyanqequitam. Teyta Diospa boluntaninmannomi tse llaquiquiniquicuna cashqa. Tsemi noqacunaqa mana ni ima mana allita qamcunapaq rurayarqötsu.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Teyta Diospa boluntaninmanno mana alli rurenincunata llaquicur jaqirirmi salbasiontaqa tariyanqa. Tsemi tse llaquiquicunapita pesacunantsictsu. Peru Diospa boluntaninmanno llaquicur jutsancunata mana jaqerqa condenasiunmanmi ewayanqa.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Teyta Diospa boluntaninmanno llaquicuyanqequi bienniquicunapaq quecushqa, ¿au? Tsetaq cananqa empeñu quecayanqui, disculpaquita ashicayanqui, tse nunapita allapa pesacur, mantsacur quecayanqui. Tsetaq imanopapis yarpacachar, tse nunata sitiunman churayarqonqui. Tsenopam mana culpayoqna quecayanqui.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Tse punta cartäta escribimorqä manam tse ofendicoq nunallapaqtsu, ni ofendenqan nunallapaq yarparartsu; sinoqa Diosrecur noqacunapaqpis yarpacachäyanqequita waquin nunacuna musyayänanta munarninmi.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Tseno cäsuyämanqequita musyarirmi, shonqücunacho allapa cushicuyarqö.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Mas puntatam qamcunapaq Tituta alabaparqä; y quiquin Titupis qamcuna alli cayanqequita musyarirnin, cuentatam qocurishqa mana uliconqäta. Noqaqa rason caqllata parlacoqmi cä. Tsemi canan qamcunapaq Tituta “Pecunaqa allapa allim” nenqä, rasonpa canqan musyacärin.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Quiquin Titunäqa allapa respetiquicunawan peta cäsur chasquiyanqequita yarparcur, allapam cuyayäshunqui.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Tsenollam wauqicuna y panicuna, noqapis qamcunaman marcäcur allapa cushicü.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.