2 Coríntios 7
Muśhü limalicuy (QVWNT) vs VC
1 Cuyaśhá chalapacü-masïcuna, caynu limalicayämaptinchic'a aychanchictapis śhun'unchictapis mana allinca cacyaycuśhancäpïta japächacuśhunñari. Jinal manchacuywan Diosllapäña cawsaycuśhun.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Chay śhun'uyquićhu uchuy jäcullanćhüpis caycälichimay. Manamari mayanniquitapis ima mana allintapis lulapäculacchu, nïtac mana allin lulayman pictapis palpuchipäculacchu, nïtac mayantapis yan'al lulachiculcälächu.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Caynu niyalcac manam cäraycuynïwanchu. Aśhwanpam nipäcuśhac-yupaypis śhun'üćhu lluy caycälinqui; amcunawanmari cawsaśhäpis, wañuśhäpis.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Lluy caycunacta mana lisiräyalmi niycälic. Amcunapi sumä alawacuyalmari ima sasachacuynïcunaćhüpis sumä callpanchaycuśha cushicuyní camacaycülä canpis.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ñatac Macedoniaman ćhäpäcuśhäpïta jamaycuyta manam talipäculächu. Aśhwanpam imaymana sasachacuycunalla intuycälimäla: muyülïnïpïtá ñacaycunallam, śhun'üćhu'a manchacuycunallam.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ñatac llaquishacunacta callpanchaycü Tayta Diosmi Tito ćhämuśhanwan callpanchaycälimäla.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Manam ćhämuśhallanwanchu, aśhwanpa payta callpanchaycälishayquita willaycamäśhanwanmi. Jinaman maynu sintipämäśhayquita, maynu llaquiculcäśhayquita, pinsamintuculcäśhayquita niycamaptinmi sumä-sumälä cushicülú.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ñatac cartá llaquilächishuptiquipis manam llaquicuná canñachu. Rasunpa puntacta llaquiculá, cartacamuśhäca llaquilächishuptiquim masqui chay mana ancha unaypa cayaptinpis.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Cananmi ichá sumä cushicú; manam llaquichipäcuśhacpïchu sinu'a llaquicuyniqui wanacuyman puśhaycälishuśhayquipïmi. Rasunpa, Tayta Dios munaśhanmannümi llaquicälälinqui; chayurá mana allinta manam lulapäculacchu.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Ñatac Tayta Dios llaquichimäśhanchic'a wanacuytam wayuycun. Chay allin wiñay cawsayman puśhaycamänanchicpä cayaptin'a manamá llaquicuyänanchicchu. Nunacunallap llaquicuyninmi ichá wañuyllacta wayuycun.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Má, licacaycäliy-ari Tayta Dios llaquichipäcuśhuśhayqui imacta wayuycälichishuśhayquitapis: ¡maynümi priucupälälichishulanqui, maynümi allin canayquipä wañupacachishulanqui, juchacta maynümi millachicachipäcuśhulanqui, maynu manchälächishulanqui, maynümi allin tincüninman licaycälinayquipä wañupacachishulanqui! Chay pasaśhayquicunaćhümari mana juchayu capäcuśhayquita camalaycälichilanqui.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Masqui isquirbimulpis manamá chay mana allincäta luläcäpächu, nïtac chay mana allincäpa pasäcäpächu lulamulá. Sinu'a maynu-maynu ya'acunapi wañupaculcäśhayquita Diospa puntanćhu quiquiquicuna tantiacaycälinayquipämi isquirbimulá.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Lluy caycunamari allicta callpanchaycäliman.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Amcunapi allicta alawacuśhäta Titocta niläñam. Chayurá ¡manamá pin'ayman julaycälimälanquichu! Lluy nishäcunaca rasu-rasuncälla caśhannümi, amcunapi Titoćhu alawacuśhäcäpis licalïlun.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Canan pay mas cuyaywanlämi licaycälishunquipis, allinpa manchacuywan ćhasquiycul uyalicü-cama capäcuśhayquita yalpal.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Ya'a sumämi cushicú ima aycaćhüpis amcuna chalapacuna capäcuśhayquipïta.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.