Romanos 4
Mushog Testamento (QVHNT) vs NTLH
1 Musyansimi Abrahampita lapan Israel runacuna mirayashganta. Sayno caycaptenga canan tantyacushun Tayta Diosninsi jusancunata perdonananpä Abraham imano cawashgantapis. ¿Alita rurar cawashganpitasurä jusancunapita Abrahamta perdonargan o Tayta Diosninsi nishganta criyishganpitasurä?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Manami alita rurar cawashganpitasu payta Tayta Diosninsi perdonargan, sinöga Tayta Diosninsi promitishganta cumplinanpä cashganta criyishganpitami. Alita rurashganpita Tayta Dios perdonaptenga gäla-tucunmanmi cargan.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Tayta Diosninsipa palabranchöpis caynömi guelgaraycan:
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Musyashgansinöpis arupacog runa arushganpitaga pägunta chasquinmi. Mana aruycar imatapis chasquerga garay-tucuycanlami.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Mana arog runa garay-tucushgannölami nogansipis Tayta Diosninsipita perdonta garay-tucognöla chasquinsi. Garay-tucuy caycaptenga manami alicunata rurashgansipitasu Tayta Diosninsi jusansicunata perdonamansi, sinöga payman yäracur Jesucristuta chasquicushgansipitami perdonamansi.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Jusalicogcunata Tayta Diosninsi perdonashganta tantyarmi rey Davidpis cayno guelgargan:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Cushishmi cawan jusalicushganpita Tayta Diosninsi perdonashgan runa.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Pï runatapis perdonarga jusalicushgancunata Tayta Diosninsi manami yarparannasu.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Jesucristuta chasquicog cagtaga señalash captinpis señaläni captinpis Tayta Diosninsi perdonaycanmi. Abrahamtapis Tayta Diosninsiman yäracuptinmi jusalicushgancunata perdonargan.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Cuerpunta señalacuptinräsurä Abrahamta perdonargan o manarä señalacuptinsurä? Paytapis perdonargan cuerpunta manarä señalacuptinmi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 — ausente —
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 — ausente —
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Sayno caycaptenga manami Moisés guelgashgan leycunata cumpliyashganpitasu Abrahampis y pay yäracushganno yäracogcunapis Tayta Diosninsi promitishganta chasquiyangapä, sinöga Diosman yäracur perdonash cayashganpitami. Say promitishganga caycan mushog pasata herenciata chasquiyänanpämi.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Sayno captinpis waquin Israel runacuna mana tantyashpanmi nicäyan: “Nogaga Abrahamta promitishganta chasquishä Moisés guelgashgan leycunata cumplirmi.” Say runacuna niyashganno captenga Tayta Diosman Abrahampis walälami yäracunman cargan. Sayno captenga Abrahamta Tayta Dios promitishganpis walälami caycan.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Saynöpis say runacuna niyashganno captenga manami pipis perdonta tarinmansu cargan, sinöga jusalicush captin lapan runacunapis infiernuman gaycush canman.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Sayno captenga manami leycunata cumplishgansipitasu Tayta Diosninsi perdonamansi, sinöga payman yäracushgansipitami. Saymi Israel runa carpis mana Israel runa carpis Abrahamno yäracushgaga cuyapämashpansi jusansicunata perdonamansi. Abraham yäracushganno Tayta Diosninsiman yäracorga maygan casta carpis Abrahampa castanmi caycansi.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 May nación runacunapis Jesucristuta chasquicur Abrahampa castan cananpä cashgantaga Tayta Diosninsi caynömi nergan: “Gamta acrashcä may-saychöpis tag runacunapa taytanno canayquipämi.” Surin manarä yuriptinpis Tayta Diosninsi promitishganman yäracurmi Abrahamga criyergan surinpita miragcuna asca nacionman mirayänanpä cashganta. Abrahamga auquinna caycarpis criyergan Tayta Diosninsi nishganno lapanpis cananpä cashganta.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 — ausente —
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 — ausente —
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Payga manami: “¿Imanötä say canga?” nergansu. Saypa trucanga Tayta Diosninsita alabar payman masmi yäracorgan.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Payga musyargan promitishganta imanöpapis Tayta Diosninsi cumplinanpä cashgantami.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Sayno yäracushganpitami jusalicushgancunata Abrahamta Tayta Diosninsi perdonar jusaynagtana chasquergan.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Cruzman clävaycur wanusiyaptinpis payga cawarimorgan jusansipita perdonamänansipämi.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.