Lucas 2
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs NTLH
1 Ai alarape du betale tua̧mó etéyalepó. Rom Gavman topo whi̧ Sisa Akastus-né i hae kwiamó betó mole so whi̧ doi siré kwȩyae yóló mulalepó.
1 Naquele tempo o imperador Augusto mandou uma ordem para todos os povos do Império. Todas as pessoas deviam se registrar a fim de ser feita uma contagem da população.
2 Atéró so whi̧ doi saleteita, Siria hae kwia Kwirinius-né tȩteróló kaae tapa, folosóró kaae sutóró yalepó.
2 Quando foi feito esse primeiro recenseamento, Cirênio era governador da Síria.
3 Atétepa, kale so whi̧ mo fea doi só̧póló, atimané turuku be séle sélepaae felepó.
3 Então todos foram se registrar, cada um na sua própria cidade.
4 Atétepa, Josep a̧ Depit-né deté wale whi̧ ereteiné Kaleli hae kwiamó tȩne Nasaret be taaróló, Judia haemó tȩne Depit-né be hulua Betelehem-paae felepó.
4 Por isso José foi de Nazaré, na Galileia, para a região da Judeia, a uma cidade chamada Belém, onde tinha nascido o rei Davi. José foi registrar-se lá porque era descendente de Davi.
5 Ama dokaai tukóló beteró betere so Maria naale epa, atimaamoné doikélé mulaai felepó.
5 Levou consigo Maria, com quem tinha casamento contratado . Ela estava grávida,
6 Atéró fóló, atimaamo ai bemó betepa, kale so naale saaire be dȩ sókó walepó.
6 e aconteceu que, enquanto se achavam em Belém, chegou o tempo de a criança nascer.
7 Ai be dȩmó kale soné ama topo naale deyalepó. Atéró, kale naale kutiné bope yóló hupurape o̧la melótua dere ni fakené aleyale nuku tómó beleró beterepó. Ti noatepae, uké wale so whi̧né fitere be fa̧aneteiné yalepó.
7 Então Maria deu à luz o seu primeiro filho. Enrolou o menino em panos e o deitou numa manjedoura , pois não havia lugar para eles na pensão.
8 Téró etéyalepó. Ai hae kwiamó mepaae sipsip hupu kaae tare whi̧rape ai be hulua taaróló, ne yó molepaae fóló, dikitamo atima hupurape kaae tawóló betó molepó.
8 Naquela região havia pastores que estavam passando a noite nos campos, tomando conta dos rebanhos de ovelhas.
9 Atéró beteremó, Talené ensel beta̧ atima betere tikimó sókó wouraalu, Talené ama ere doasi dȩné atima betere tikikélé dȩyó felepó. Atéteremó atima fea winé sukutu betalepó.
9 Então um anjo do Senhor apareceu, e a luz gloriosa do Senhor brilhou por cima dos pastores. Eles ficaram com muito medo,
10 Atétepa, kale ensel-né atimapaae duraalu, “Dia̧ wiyao̧se, ȩta i hae kwia feamó betó mole so whi̧né wosóló doasi hai̧né suka̧aire fo wisinaale ene walepó.
10 mas o anjo disse: — Não tenham medo! Estou aqui a fim de trazer uma boa notícia para vocês, e ela será motivo de grande alegria também para todo o povo!
11 Dia̧ i haemó betó mole so whi̧ aluyao̧sóró, tao saaire whi̧ mió i be dȩmó Depit-né be huluamó ai deyale ape. A̧ta, Kótóné so whi̧ fea tȩteróló kaae tanó̧póló, sóró beteró betere Kerisopó.
11 Hoje mesmo, na cidade de Davi , nasceu o Salvador de vocês — o Messias , o Senhor!
12 Dia̧ fóló kelenalemó, miótóró deale naale kutiné bopeyóló hupurape o̧la melótua dere ni fakené aleale o̧la tómó beleró betepa kilituraalu, ita kale bope yale naale hi̧tipó yaalo ai ape,” yalepó.
12 Esta será a prova: vocês encontrarão uma criancinha enrolada em panos e deitada numa manjedoura .
13 — ausente —
13 No mesmo instante apareceu junto com o anjo uma multidão de outros anjos, como se fosse um exército celestial. Eles cantavam hinos de louvor a Deus, dizendo:
14 — ausente —
14 — Glória a Deus nas maiores alturas do céu! E paz na terra para as pessoas a quem ele quer bem!
15 Kale sipsip hupu kaae tare whi̧rape betó mupatei taaróló, ensel-rape hepen-paae fesaae holalepó. Atétepa, kale whi̧rape atimasisi duraalu, “Talené da̧paae yó melale ala kelaai, Betelehem be huluapaae faalopa fiépe,” yalepó.
15 Quando os anjos voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: — Vamos até Belém para ver o que aconteceu; vamos ver aquilo que o Senhor nos contou.
16 Atéró, atima hapale fóló Mariaró Josep-tamo betóo, kale naalekélé hupurape o̧la melótua dere o̧la tómó firóo, epa kelalepó.
16 Eles foram depressa, e encontraram Maria e José, e viram o menino deitado na manjedoura.
17 Atimané kale naale kolóló ensel-rapené atimapaae yale fo so whi̧ feapaae deté kwȩyóló fakeralepó.
17 Então contaram o que os anjos tinham dito a respeito dele.
18 Ai fo depa wosale so whi̧ feané ita, noa kaae fo yalerópóló, sirayóló tuȩ́ teketu betalepó.
18 Todos os que ouviram o que os pastores disseram ficaram muito admirados.
19 Até du betepatei, Mariané ai dere fo wosóló, ama hosaamó muló bitu kisipa ha̧le yó tarepó.
19 Maria guardava todas essas coisas no seu coração e pensava muito nelas.
20 Téró, kale sipsip hupurape kaae tare whi̧rape atima bepaae fesaae furaalu, kale ensel-rapené atimapaae i ala epa kelaalo ai ape, yale ala motóró epa kelaleteiné Kótóné doi hale sóró horaté fu betalepó.
20 Então os pastores voltaram para os campos, cantando hinos de louvor a Deus pelo que tinham ouvido e visto. E tudo tinha acontecido como o anjo havia falado.
21 Atéró kale naale sóró bitiré fóló, bokó wale be dȩmó ama tiki siriróló Yesu doi mulalepó. Aita kale so naale yaaipatei, ensel-né mulae yale doipó.
21 Uma semana depois, quando chegou o dia de circuncidar o menino, puseram nele o nome de Jesus. Pois o anjo tinha dado esse nome ao menino antes de ele nascer.
22 Moses-né asȩmó soné naale sale tiki Talené keletómó wisiyó̧póló, kaae tawae ere be dȩ kemetepa, Josep-ró Mariatamo kale naale Talepaae melaai dapóló, Jerusalem bepaae dapesó felepó.
22 Chegou o dia de Maria e José cumprirem a cerimônia da purificação , conforme manda a Lei de Moisés. Então eles levaram a criança para Jerusalém a fim de apresentá-la ao Senhor.
23 Aita ha̧le meipó. Talené fo tua̧mó “Topo naale Talepaae melae,” ere fo sya furaalu yalepó.
23 Pois está escrito na Lei do Senhor: “Todo primeiro filho será separado e dedicado ao Senhor.”
24 Téró, me ere fo i ape. “Beta̧ soné naale senaale detepa, kale soné naale ditu yale ala Talené wisiró̧póló, ba ho̧kósere tamo ó sukusi tamo Talemó melae,” ere fo sya furaalu atéyalepó.
24 Eles foram lá também para oferecer em sacrifício duas rolinhas ou dois pombinhos, como a Lei do Senhor manda.
25 Até yale sukamó, Jerusalem bemó whi̧ beta̧né doi Simeon beterepó. A̧ta, mo donoyóló bituraalu, Kótóné ala beta̧ erótu betale whi̧pó. Atéró, kale Israel fake so whi̧ dowi sekȩi ala tua̧mó betepa, tao saaire whi̧ wó̧póló, kale Dȩi Kepe Wisi a̧tamo beta̧mó beterepó.
25 Em Jerusalém morava um homem chamado Simeão. Ele era bom e piedoso e esperava a salvação do povo de Israel. O Espírito Santo estava com ele,
26 A̧paae kale Dȩi Kepe Wisiné etei fo yóló munélipakalepó. Ya̧ hapale sukuni, Talené sóró beteró betere whi̧ Keriso kolóló suka̧alo ai ape.
26 e o próprio Espírito lhe tinha prometido que, antes de morrer, ele iria ver o Messias enviado pelo Senhor.
27 Atéyale sukamó, Simeon otere Dȩi Kepe Wisiné fotoko̧ratepa, momatere be tua̧paae fóló beterepó. Atéró beteremó, kale yóló muló betere foné yae ere ala yaairaalu, hamaró alimatamoné Yesu apuóló momatere bepaae sókó walepó.
27 Guiado pelo Espírito, Simeão foi ao Templo. Quando os pais levaram o menino Jesus ao Templo para fazer o que a Lei manda,
28 Atéró wapa, kale Simeon oterené kale naale tao sóró ama naase tómó beleróló, Kótóné doi hale sóró horótu duraalu,
28 Simeão pegou o menino no colo e louvou a Deus. Ele disse:
29 “O̧la o̧la fea tȩteróló kaae tare Tale-ó, naao kale yóló mulale fo mió mo dokonatereteiné naao kutó diratere whi̧ sukutepa, hosaa muni deyóló dua fó̧póló yae.
29 — Agora, Senhor, cumpriste a promessa que fizeste e já podes deixar este teu partir em paz.
30 — ausente —
30 Pois eu já vi com os meus próprios olhos a tua salvação,
31 — ausente —
31 que preparaste na presença de todos os povos:
32 Ai dȩné Juda mei, kae fake so whi̧ tua̧paae Kótóné ere ala ha̧kearatepa kolóló tuȩ́ yóo, Israel fake so whi̧kélé doasi doi sóo, yaalopó,” yalepó.
32 uma luz para mostrar o teu caminho a todos os que não são judeus e para dar
33 Téró, kale naale hamaró alimatamoné Simeon oterené yale fo wosóló, haió i yale fo-a, noa betené yalerópóló siratu betalepó.
33 O pai e a mãe do menino ficaram admirados com o que Simeão disse a respeito dele.
34 Kale Simeon oterené atima wisiratere fo yóló, hama Mariapaae duraalu, “I naalenéta, Israel fake so whi̧ fea haepaae só deróo, mepaae so whi̧ tao sóró sikipaae horóo, yaalopó. Atétere ala kilituraalu, Kótóné hiróló mole ala so whi̧ feapaae ha̧kearóló yó matepa, mepaae so whi̧né ai dere fo wosaalomeipóló, a̧ só deraalo ai ape.
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, a mãe de Jesus: — Este menino foi escolhido por Deus tanto para a destruição como para a salvação de muita gente em Israel. Ele vai ser um sinal de Deus; muitas pessoas falarão contra ele,
35 Atétere alané mepaae so whi̧né hosaa tua̧mó mole tuȩ́ tiki ha̧keamó mulaalopó. Atéteremó, sepake kwia kaaené naao hosaamó deyaalo ai ape,” yalepó.
35 e assim os pensamentos secretos delas serão conhecidos. E a tristeza, como uma espada afiada, cortará o seu coração, Maria.
36 — ausente —
36 Havia ali também uma profetisa chamada Ana, que era viúva e muito idosa. Ela era filha de Fanuel, da tribo de Aser. Sete anos depois que ela havia casado, o seu marido morreu.
37 — ausente —
37 Agora ela estava com oitenta e quatro anos de idade. Nunca saía do pátio do Templo e adorava a Deus dia e noite, jejuando e fazendo orações.
38 Téró ai fapotóró kale so Ana atima beterepaae sókó wóló Kótópaae mo kée yóló, Jerusalem bemó betó mole so whi̧ aluyao̧sóró dupuróló tao saaire whi̧ wó̧póló kaae tare so whi̧paae kale naale i ape yóló yó mótu betalepó.
38 Naquele momento ela chegou e começou a louvar a Deus e a falar a respeito do menino para todos os que esperavam a libertação de Jerusalém.
39 Atéró, Josep-ró Mariatamoné Talené yae yóló muló betere alarape yóló kemetepa, Kaleli haemó tȩne atimané diri Nasaret be huluapaae momó fesaae felepó.
39 Quando terminaram de fazer tudo o que a Lei do Senhor manda, José e Maria voltaram para a Galileia, para a casa deles na cidade de Nazaré.
40 Kale naale a̧ doaturaalu, mo doasi fotoko̧ buóo, tuȩ́ tiki dotoróȩ fóló fosó fosó yóo, Kótóné a̧paae hosaa muóló yaala sókó fóo erapó.
40 O menino crescia e ficava forte; tinha muita sabedoria e era abençoado por Deus.
41 Téró etéyalepó. Kale bosenée fele be dȩ sókó wapa o̧la deteremó, ama hamaró alimatamo ba fo doko̧ fea Jerusalem be huluapaae fua yalepó.
41 Todos os anos os pais de Jesus iam a Jerusalém para a Festa da Páscoa .
42 Kale naale doayóló 12 ba fomó betepa, atima dua dere kaae, o̧la detere sukamó atimaamo Jerusalem be huluapaae holalepó.
42 Quando Jesus tinha doze anos, eles foram à Festa, conforme o seu costume.
43 Kale bosenée fele be dȩmó o̧la detere ali kemetepa, ama hamaró alimatamo bepaae fesaae furaalu, kale naale Yesu Jerusalem bemó betepatei, fole so whi̧tamo fele nisiyóló atimaamo felepó.
43 Depois que a Festa acabou, eles começaram a viagem de volta para casa. Mas Jesus tinha ficado em Jerusalém, e os seus pais não sabiam disso.
44 Téró kale soró whi̧tamoné kisipané so whi̧tamo fole nisiyóló atimaamokélé fu betepa, be dȩ beta̧ kemeyalepó. Atéró fóló kale naale atimaamoné fake so whi̧ró fulumu whi̧rapetamo betere tikimó keka̧lepó.
44 Eles pensavam que ele estivesse no grupo de pessoas que vinha voltando e por isso viajaram o dia todo. Então começaram a procurá-lo entre os parentes e amigos.
45 Até yalemó bitinipa, keka̧ai Jerusalem be huluapaae momó fesaae felepó.
45 Como não o encontraram, voltaram a Jerusalém para procurá-lo.
46 Atéró kekitu betepa, be dȩ sore ha̧le kemeyóló nalo kale momatere be bopére tipi tua̧mó betepa kelalepó. Atéru, mepaae Juda yó matere whi̧rapené dere fo wosóo, mepaae wosetere forapekélé yóo du betalepó.
46 Três dias depois encontraram o menino num dos pátios do Templo, sentado no meio dos mestres da Lei, ouvindo-os e fazendo perguntas a eles.
47 Kale naale atéró kisipa fosó fosóru atimané a̧paae wosetere fo mo donotóró tokó̧ matepa woseturaalu, whi̧rape feané siratu betalepó.
47 Todos os que o ouviam estavam muito admirados com a sua inteligência e com as respostas que dava.
48 Atétere ala hamaró alimatamoné kilitu, atimaamo kilita sókó fóló hamané a̧paae duraalu, “Ti naale-ó, ayanaao da̧mo ya̧ whaalia depa keka̧le supa, noatepa atei kaae ala yaleé?” yalepó.
48 Quando os pais viram o menino, também ficaram admirados. E a sua mãe lhe disse: — Meu filho, por que foi que você fez isso conosco? O seu pai e eu estávamos muito aflitos procurando você.
49 Ti fo depa, atimaamopaae duraalu, “Ya̧lo ayané ȩ beteró̧póló ere bemó fóló beteretei diaamo tuȩ́ iniru ȩ kekenapó,” yalepó.
49 Jesus respondeu:
50 Ama ai yale fo bete atimaamoné diriyóló wosóló kisipa sinipó.
50 Mas eles não entenderam o que ele disse.
51 Téró, kale naale ama hama alimatamo Nasaret be huluapaae fóló, atimaamoné dere fo beta̧ wosóló ao̧mó sukó̧ló beterepó. Téruraalu, Yesuné ama yale fo fea hamané kisipa keteréni, ama hosaamó muló beterepó.
51 Então Jesus voltou com os seus pais para Nazaré e continuava a ser obediente a eles. E a sua mãe guardava tudo isso no coração.
52 Téró, Yesu a̧ teó doatutei kisipa tiki dotoróȩ fóló, fosó fosói naale wisi doatepa Kótónékélé, mo so whi̧nékélé, hȩsekeyóló a̧paae hosaa mualepó.
52 Conforme crescia, Jesus ia crescendo também em sabedoria, e tanto Deus como as pessoas gostavam cada vez mais dele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.