Lucas 15
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs ARIB
1 Téró, mepaae takis moni sere whi̧raperó so whi̧né dowi ala dere whi̧rapepó du betere whi̧rapetamo Yesuné dere fo wosaai a̧ beterepaae toura̧le wóló betó molepó.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Atépa, mepaae Farisi whi̧raperó Moses-né asȩre fo yó matere whi̧rapetamoné Yesu kikiti eratere fo yóló duraalu, “I whi̧néta dowi ala du betere whi̧rapetei, touróló o̧la beta̧mó nuku beterapó,” yalepó.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ti fo depa, Yesuné atimapaae etei fo sale yalepó.
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Dia̧kó whi̧ beta̧né 100 sipsip hupurapekó beta̧ hupu alupa, 99 hupurape ha̧le tua̧ tikimó beteróló, alure hupu keketé kwȩyóló dape sumié?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Atéró, dape supa, a̧ hȩkesené sukó̧ló bepaae dapesó wua dapó.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Atéró, bepaae só fóló, ama fulumu so whi̧ró be whi̧ so whi̧tamopaae toura̧le ape yóló duraalu, ‘Ya̧lo kale aluyale hupu kekitu beteró dape salepa, dia̧kélé fea ȩ dere kaae hȩkese yae,’ yaalopó.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ya̧lo dia̧paae i dere ape. Atétere kaae, beta̧ dowi ala du betere whi̧ kisipa tiki feteyóló Kótó beterepaae wapa, ti hepen bemó mo doasi hȩkese dere alané i haemó dere hȩkese tȩteróló bosene falapó. Téretei, mepaae 99 so whi̧né duraalu, da̧ me dowi alakélé dumipa, kisipa tiki ha̧le neyóló feteyaaloé dere so whi̧paae hȩkese doaló dumipó,” yalepó.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ai ala kaae me i ape. “So beta̧né silpa kapané aleyale naasetamo moni kekó beta̧ alutepa, ama noa ala yaaloé? Keka̧airaalu sa̧ dȩyóló be tua̧mó muó mole mome wisiyóló fuóló kekó̧ló mupa sumié?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Atéró su, ama fulumu so whi̧ró be whi̧ so whi̧tamopaae kale aluyale moni ke saleteiné da̧ hȩkese yaalopa, dia̧ fea beta̧paae toura̧le ape enérapó.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Ya̧lo dia̧paae i dere ape. Ai ala dere kaae, mepaae whi̧ de ama dowi ala taaróló, kisipa feteyóló Kótópaae wapa, ti ó hepen bemó betere ensel-rape mo doasi hȩkesené sinaalo ai ape,” yalepó.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Atéró, Yesuné ama deté wou betere fo tómó me i fo yalepó. “Whi̧ beta̧né naale tamo beterepó.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Téru, me dekȩ naalené alimapaae duraalu, ‘Apa-ó, naao ya̧lo no da̧momó melaai muló betere o̧la o̧la bukóló ȩmaletamo a̧lae,’ depa, alimané naalema tamo tua̧mó bukuralepó.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Atéró kale dekȩ naale alimané melale o̧la o̧la fea sóró, mo saletó tikipaae felepó. Atéró bitu, mepaae kae kae ala ho̧ko deté fu beteró, ama kale sóró fele o̧la o̧la fea kemeralepó.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 — ausente —
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 — ausente —
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Atéró fóló, kale hupurape kaae tapa mené a̧mó nokole o̧lakélé menipó. Tétepa, a̧ wotemó kale hupurape matere besa̧ae bolo naai kisipa mutu betalepó.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Atétu ama take muale kisipa feteyóló, momó wisi kisipa muóló duraalu, ‘Ya̧lo ayané ama kutó diratere whi̧rapeta, o̧la dekéró mupa nuku beteretei, ȩ imó wotené sukutapó.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Tétereteiné, mió ȩ momó ya̧lo aya beterepaae fesaae fóló i fo yaalopó. Apa-ó, ó hepen-mó betere Kótópaaekélé, ya̧paaekélé ya̧lo wisi ala eréni, mo doasi dowi ala eralepó.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Atéyaleteiné, mió ȩ naao naale ao̧réni, kutó diratere whi̧rape kaae beterae,’ yaairaalu faai kisipa mualepó.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Atéró tuȩ́ teketu beteró, kale naale a̧ betere tiki taaróló, alima beterepaae momó fesaae felepó. Atéró kale naale mo umó wou betepa alimané kolóló, ama hosaamó suraalu, a̧ mo hapale sururu yóló fóló, apuó taru ko̧ló tukó nalepó.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Atétepa kale naalené alimapaae duraalu, ‘Aya-ó, naao kele tómókélé, hepen bemó betere Aya Kótóné kele tómókélé, mo doasi dowi ala yalepó. Téyalepa, mió ȩ naao naale ao̧rao̧se,’ yalepó.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Téyaletei, kale naale alimané ama kutó diratere whi̧rapepaae duraalu, ‘Dia̧ mo hapale fóló, a̧mó deraaire kuti wisi sóo, naasemó bulaaire bi sóo, hómó horaaire ho̧leke be sóo, yóló derae,’ yalepó.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Atéró, ama kutó diratere whi̧rapepaae duraalu, ‘Da̧né a̧ hȩkeseróló o̧la deraalopa, beta̧ seraai bulmakau hupu male sene fae.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Ti noatepae, ya̧lo i naaleta suka̧letei momó kepaayóló biture kaae erapó. Mo ti aluyale whi̧tei momó dape sóró biture kaae epa, mió da̧né a̧mó o̧la deróló hȩkese yaairaalu i dere ape,’ yalepó.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Até du betepa, kale whi̧né topo naale kutómó daai be bela felekemó sókó walemó, kitatamo wole fo yóló, ki̧litu betere fo wosalepó.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Até du betepa, ama kutó diratere whi̧rapekó beta̧paae ape yóló duraalu, ‘Doa ai-a, noa alamaaté du bitu de?’ yalepó.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ti fo depa ama a̧paae duraalu, ‘Naao no me alakélé ini, mo wisiyóló sókó waleteiné, ayanaaoné seraai bulmakau hupu male dóló o̧la i derótu betere ape,’ yalepó.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ai du betere ala kilitu, kale topo naalené alimatamo doasi fopaae buóló, bepaae hotere hó̧yóló belamó dalepó. Atépa, alima doropóló naalema be dolopaae holó̧póló, bératere fo yalepó.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Téyaletei, ama alimapaae duraalu, ‘Kelere! Ba fo doko̧ fea ȩ naao wae sóró kutó diratere whi̧ kaae bitu, hó̧kélé ini naao erae dere ala ya̧lo eró tawalepó. Téyaletei, ya̧lo fulumu whi̧rapetamo dóló nó̧póló, naao meme hupu male beta̧kókélé menipó.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Até yaletei, naao ai naale ho̧ko nópumó kutu beteró naao melale wisi wisi o̧la fea aluróló wapatei, naao a̧mó seraai bulmakau hupu male dóló o̧la ai deratere ape,’ yalepó.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ai fo depa alimané duraalu, ‘Ti naale-ó ya̧ta, suka fea ȩtamo betereteiné ya̧lo mole o̧la o̧la feata, ti naaotóró ai ape.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Téreteiné da̧ fea hȩkese duraalu, a̧mó o̧la deralepa, ya̧ depe sekȩni hȩkese yae. Ti noatepae, naao no a̧ mo ti suka̧le whi̧ momó kepaayóló wóló biture kaae epa o̧la deratere ala taaréni, mo enérapó. A̧ta, aluyale whi̧tei, momó sókó wapa dape sóró i betere ape,’” yalepó.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.