Eclesiastes 2

Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 I koasoanehdi nan kapehdi I en pereperenki peren en sampah kan oh rapahki dahkot nsenamwahu. Ahpw I diarada me met pil wia mehkot mwahl.
1 Eu disse comigo mesmo: Vamos, tentemos a alegria e gozemos o prazer. Mas isso é também vaidade.
2 I diarada me kokouruhr iei tiahk en pweipwei, oh peren en sampah sohte kin wiahda kamwahu ehu.
2 Do riso eu disse: Loucura! e da alegria: Para que serve?
3 I koasoanehdi I en kapereniheki paliwereiet wain oh pereperenki ei ahnsou mwahu, pwehki ei ineng en kalaudehla ei loalokong. I lemehda me iei ih ahl me keieu mwahu ong aramas en wiewia nan ar mour mwotomwot en sampah wet.
3 Resolvi entregar minha carne ao vinho, enquanto meu espírito se aplicaria ainda à sabedoria; procurar a loucura até que eu visse o que é bom para os filhos dos homens fazerem durante toda a sua vida debaixo dos céus.
4 I wiadahr doadoahk kesempwal ekei. I kauwadahr imwei ihmw kei oh wiadahr ei mwetin wain kei.
4 Empreendi grandes trabalhos, construí para mim casas e plantei vinhas;
5 I wiadahr mwetin rohs kei, oh padokedier soangen tuhke koaros me mie wah;
5 fiz jardins e pomares, onde plantei árvores frutíferas de toda espécie;
6 I weiradahr lehn pihl kei pwe I en kakusehng pihl nan mwetuwel ko.
6 cavei reservatórios de água para regar o bosque. Comprei escravos e escravas; e possuí outros nascidos em casa.
7 I pwaindahr kiden lidu, oh pil mie lidu kei me ipwidier nan imwei. Saikinte aramas emen me kousoan nan Serusalem me naineki pelinmen tohto duwehte ngehi.
7 Possuí muito gado, bois e ovelhas, mais que todos os que me precederam em Jerusalém.
8 I pil koasoakedahr silper oh kohl me kohsang wasahn nekinek en wehi kan me I kaunda. Ohl oh lih akan kin kamwakamwaitkin ie ar koul kan, oh ei lih akan tohtohsang uwen me ohl emen kin anahne.
8 Amontoei prata e ouro, riquezas de reis e de províncias. Procurei cantores e cantoras, e que faz as delícias dos filhos dos homens: mulheres e mulheres.
9 Ei, I me lapalap, lapalapasang aramas koaros me kousoanehr nan Serusalem, oh ei loalokong kin ieiangiehte.
9 Fui maior que todos os que me precederam em Jerusalém; e, ainda assim, minha sabedoria permaneceu comigo.
10 Mehkot me I kin anahne, I kin ale. I sohte soikala peren ehu en paliwereiet. I pohnmwahsohki soahng koaros me I koadoahkihadahr, oh mepwukat koaros iei keting ehu ong ie.
10 Tudo que meus olhos desejaram, não lhes recusei; não privei meu coração de nenhuma alegria. Meu coração encontrava sua alegria no meu trabalho; este é o fruto que dele tirei.
11 Ngehi eri medemedewe duwen mehkoaros me I wiadahr oh uwen apwal en ei koadoahkihada, I ahpw wehwehkihda me met sohte katepe. Met rasehng pwakipwakih kisinieng—me sohte katepe douluhl.
11 Mas, quando me pus a considerar todas as obras de minhas mãos e o trabalho ao qual me tinha dado para fazê-las, eis: tudo é vaidade e vento que passa; não há nada de proveitoso debaixo do sol.
12 Pwe ni mehlel, nanmwarki men sohte kak wiahda mehkot siksang dahme nanmwarkien mwowe kan wiadahr.
12 Passei então à meditação da sabedoria, da loucura e da tolice. {Qual é o homem, designado desde muito tempo, que virá depois do rei?}
13 Eri, met I eseier me, “Kupwurokong mwahusang pweipwei, duwehte marain eh mwahusang rotorot.
13 Cheguei à conclusão de que a sabedoria leva vantagem sobre a loucura, como a luz leva vantagem sobre as trevas.
14 Aramas loalokong kak kilang wasa me re kohkohla ie, ahpw me pweipwei sohte kak.” Ahpw I pil ese me ni imwilah soangen mourteieu me awiawih kitail koaros.
14 Os olhos do sábio estão na cabeça, mas o insensato anda nas trevas. Mas eu notei que um mesmo destino espera a ambos,
15 I ahpw mengimengloalki, “Dahme pahn wiawihong me pweipwei kan pahn pil wiawihong ie. Eri, dahme I pahn alehsang ni ei loalokong?” Ngehi eri nda, “Sohte, sohte mwahn mehkot.”
15 e disse comigo mesmo: A minha sorte será a mesma que a do insensato. Então para que me serve toda a minha sabedoria? Por isso disse eu comigo mesmo, que tudo isso é ainda vaidade.
16 Sohte me kin tamataman aramas kupwurokong kan, oh pil sohte me kin tamataman me pweipwei kan. Kitail pahn manoknokla ni rahn akan me pahn kohdo. Kitail koaros pahn mehla—me pweipwei oh me kupwurokong duwepenehte.
16 Porque a memória do sábio não é mais eterna que a do insensato, pois que, passados alguns dias, ambos serão esquecidos. Mas então? Tanto morre o sábio como morre o louco!
17 Eri, ong ie, I wehwehkihla me mour sohte katepe, pwehki audepe koaros sohte kahredohng ie mehkot, ahpw ihte kahpwal. Sohte katepe, ihte I pwakipwakih kisinieng.
17 E eu detestei a vida, porque, a meus olhos, tudo é mau no que se passa debaixo do sol, tudo é vaidade e vento que passa.
18 Mehkoaros me I koadoahkihada wia mehkot me sohte katepe ong ie, pwehki I ese me I pahn uhd kihong irail kan me pahn uhd wilianiehdi;
18 Também se tornou odioso para mim todo o trabalho que produzi debaixo do sol, porque devo deixá-lo àquele que virá depois de mim.
19 eri, mweinele e pahn kupwurokong, de e pahn pweipwei—ihs me ese? Ahpw e pahn sapwellimanikihla mehkoaros me I koadoahkihadahr, mehkoaros me ei loalokong wiadahr nin sampah wet. Sohte katepen mehkoaros.
19 E quem sabe se ele será sábio ou insensato? Contudo, é ele que disporá de todo o fruto dos meus trabalhos que debaixo do sol em custaram trabalho e sabedoria. Também isso é vaidade.
20 Eri, I koluhkihla ei nohn doadoahk laud.
20 E eu senti o coração cheio de desgosto por todo o labor que suportei debaixo do sol.
21 Omw loalokong, erpit, oh koahiek pahn koadoahkihada mehkot, oh mwuhr ke pahn uhd kihong emen torohr me sohte iang koadoahkih. Met sohte katepe, oh e sohte pwung!
21 Que um homem trabalhe com sabedoria, ciência e bom êxito para deixar o fruto de seu labor a outro que em nada colaborou, note-se bem, é uma vaidade e uma grande desgraça.
22 Ke doadoahk oh pwunopwunod nan omw mour, eri, dahme ke alehsang loale?
22 Com efeito, que resta ao homem de todo o seu labor, de todas as suas azáfamas a que se entregou debaixo do sol?
23 Erein omw mour, mehkoaros me ke pahn wiahda sohte pahn katepe, ahpw ihte e pahn kahrehiong uhk pwunod oh pahtou loalomw. Pil nipwong omw madamadau sohte kin kommoal. Met sohte katepe.
23 Todos os seus dias são apenas dores, seu trabalhos apenas tristezas; mesmo durante a noite ele não goza de descanso. Isto é ainda vaidade.
24 Me keieu mwahu ong aramas emen en wia iei en mwenge oh nim oh pereperenki wahn eh doadoahk. Ahpw met I pil pehmehr me e kohsang nin limen Koht.
24 Não há nada melhor para o homem que comer, beber e gozar o bem-estar no seu trabalho. Mas eu notei que também isso vem da mão de Deus;
25 Pwe ma soh, eri ia duwen omw pahn kak mwenge de pereperenki mehkot?
25 pois, quem come e bebe, senão graças a ele?
26 Koht me kin ketikihdo kupwurokong, erpit, oh nsenamwahu ong irail kan me kin kaparanda kupwure, ahpw e kin ketin kupwurehda pwe me dipan akan en doadoahk, dolung wahn ar doadoahk oh nekidala, pwe dahme re koadoahkihada en uhd kohieng irail kan me kin kaparanda kupwure. Sohte katepen mehkoaros. Met rasehng pwakipwakih kisinieng.
26 Àquele que lhe é agradável Deus dá sabedoria, ciência e alegria; mas ao pecador ele dá a tarefa de recolher e acumular bens, que depois passará a quem lhe agradar. Isto é ainda vaidade e vento que passa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.