Romanos 9
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH
1 — ausente —
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 — ausente —
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Dí ma̱ngö, xín di jogui gua mbombi cʉm mi̱ngu̱je pa nugö gua bbɛdi cja̱ gueguejʉ di cuatijʉ jár dyɛ car Cristo cja̱ di tötijʉ car salvación. Dí ndo negö‑cʉ, ʉm cjua̱da̱gö‑cʉ, hnaadi cam cjigöje.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 — ausente —
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 — ausente —
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Már ngu̱ cʉ israelita jí̱ xcá ne xcá hñemejʉ ¿cja xcuí hñe̱ Ocja̱ car Jesucristo? Nu ca Ocja̱ nde̱jma̱ xí cumpli cʉ promesa cʉ bi xih cʉ israelita. Pe i bbʉh cʉ to jin gui ne da hñe̱me̱jʉ, como i bbʉ cʉ dda israelita cʉ jí̱ í ba̱jtzi ca Ocja̱.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 I bbʉh cʉ dda cja̱hni cʉ guá hñe̱je̱ digue cár cji car Abraham. Nu ca Ocja̱ i cca̱hti cʉ cja̱hni‑cʉ ncjahmʉ jin te dúr ncjahui car Abraham, como jin gui e̱me̱ ca Ocja̱ ncja ngu̱ nguá hñe̱me̱ guegue‑ca̱. Nu cʉ cja̱hni cʉ ntju̱mʉy í ba̱jtzi car Abraham, gue cʉ cja̱hni cʉ i jñɛjmi car Isaac. Ncja ngu̱ gá ma̱n ca Ocja̱, bbʉ ngá xih car Abraham “Gue quí ba̱jtzi car Isaac da ttun car herencia. Xtá nu̱gö‑cʉ ncja ir bbɛjto‑cʉ.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Ncjapʉ dá pa̱dijʉ, jin tema cja̱hni di cja ʉ́r ba̱jtzi ca Ocja̱ jøntsjɛtjo porque xtrú hmʉy digue cár cji car Abraham. Gue cʉ cja̱hni cʉ di jñɛjmi car Isaac, di cjajʉ í ba̱jtzi ca Ocja̱. Nu car Isaac bi hmʉy porque xquí ma̱n ca Ocja̱ di hmʉy.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Ca Ocja̱ bi xih car Abraham di hmʉh hnár ttʉ, bi xifi ncjahua: “Bbʉ xta zʉh car tiempo ca ya xtú ma̱ngö, xta hmʉh cár ttʉ car Sara.” Cja̱ bi hmʉh car Isaac, ncja ngu̱ gá ma̱n ca Ocja̱.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Nuya pé gu mbe̱nijʉ ja ncja gá hmʉh quí ttʉ car Rebeca, cár bbɛjña̱ ca ndom titaje Isaac. Cʉ yojo quí ttʉ car Isaac bi hmʉy, hnaadi cár mehui, hnaadi cár tahui. Guejtjo bi hmʉy hnaadi car ttodi.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Bbʉ jí̱ bbe mí hmʉh quí ba̱jtzi, bi tsjih car Rebeca ja di ncja‑cʉ. Jí̱ bbe mí fa̱di ¿cja di dyøti ca drá zö‑cʉ? ¿cja huá di dyøti ca drá nttzo? Nu ca Ocja̱ bi juajni ante que di hmʉy, ja̱ ndrá nguehca̱ más di mötzi. Bi dyøti ncjapʉ pa gár pa̱dijʉ, bbʉ ga nu̱guijʉ ca Ocja̱ co ni cár tti̱jqui, jin gui por rá nguehca̱ xcrú øtigöjʉ ca rá zö. Guetsjɛ ca Ocja̱ i cca̱hti toca̱ da ma̱di, toca̱ da nzofo pa da hñe̱me̱ guegue.
11 — ausente —
12 Bi tsjih car Rebeca digue cʉ yojo quí ttʉ cʉ di hmʉy: “Ca hnaa ca bbɛto da hmʉy, da cjá ncja hnar muzo, da pɛjpi ca hnaa ca drí ga̱tzi da hmʉy.” Gue car Esaú bbɛto bi hmʉy, cja̱ gá nga̱x ya, car Jacob.
12 — ausente —
13 Bi ncjá ncja ngu̱ ga ma̱m pʉ jar Escritura, bi ma̱n ca Ocja̱, “Xtú mbe̱ntsjɛ ne nʉr Jacob, cja̱ nʉr Esaú, ji̱na̱‑nʉ́.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 ¿Xi ya bbʉ? ¿Ter bɛh ca̱ gu mbe̱nijʉ digue ca Ocja̱? Ncjahmʉ jin gui nu̱guijʉ parejo. ¿Cja huá jin gur jogui Cjá̱a̱? Nde̱jma̱ ʉr jogui cja̱hni guegue, porque más i ndo pa̱di, ter bɛh ca̱ rá zö, cja̱ ter bɛh ca̱ jin gui tzö.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Gu mbe̱nijʉ car palabra ca bi tsjih car Moisés. Ca Ocja̱ bi xifi ncjahua, i̱na̱: “Gu cca̱htigö rá zö car cja̱hni ca xtá ne. Car cja̱hni ca dí ne gu jui̱jqui, xtá föxcö‑ca̱.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Eso, dí pa̱dijʉ, i jui̱guiguijʉ ca Ocja̱, por rá nguehca̱ xcá mbe̱ntsjɛ xcá dyøte ncjapʉ. Masque gu ɛmbi ʉm mʉyjʉ gu øtijʉ ca rá zö, jin gui guehca̱ i cjajpi ca Ocja̱ da nu̱guijʉ rá zö. Guegue i ma̱ntsjɛ ja ncja drí nu̱guijʉ.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 I ma̱m pʉ jar Escritura ter bɛh ca̱ bi mbe̱n ca Ocja̱ digue car Faraón. Guegue‑ca̱ múr rey pʉ jar jöy Egipto. Car Faraón bi ndo døxti ca Ocja̱, cja̱ nuca̱ mbá pɛmpi rá ngu̱ castigo. Nu ca Ocja̱ bi xifi: “Masque jin guí ne gui dyøjtigui, guejcö dú mandado bi tti̱xqui gá rey, cja̱ xtú tzɛjtitjo ca dé guír ʉgui, pa sa̱nta̱ da fa̱di te tza rá nzɛjquigö, cja̱ pa da dyøde göhtjo yʉ cja̱hni hua jar jöy, toguigö, dúr Jehová.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Guegue ca Ocja̱ i mbe̱ntsjɛ to car cja̱hni ca i ne da mötzi. Nu car cja̱hni ca i tøxti ca Ocja̱, guegue‑ca̱ i øhtibi fuerza pa más da ndo cja ʉr necio, da hñɛmindo da dyøti ca rá nttzo.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Ya xtú cca̱htijʉ, i mandado ca Ocja̱, ja da ncja cam hmʉyjʉ. I bbʉh cʉ to di hñöni ncjahua: Nubbʉ́, ¿dyoca̱ pé i xijquijʉ ca Ocja̱ dí øtijʉ ca rá nttzo bbʉ, cuando guejtsjɛ guegue xí mandado gu cjajʉ necio? Bbʉ xí mandado ncjapʉ, jin gui tzö gu cjajʉ jogui cja̱hni, bbʉ́. Ncjanʉ ga ma̱n cʉ dda cja̱hni.
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Nuquiguɛ, gúr cja̱hnitjo, jin gui tzö gui tzohmi ca Ocja̱. Guegue i jñɛjmi hnar dyøti‑moji cja̱ nugöjʉ dí jñɛjmʉ car pejöy. Bbʉ di jogui di ña̱ hnar xaro, cja̱ di xih car hñøjø ca bi dyøte: “Jin gui parecegui ca xquí dyøjqui ncjahua,” ¿ter bɛh ca̱ di sirve bbʉ di ma̱ ncjapʉ? ¿Cja i mandadotsjɛ car pejöy te da ncjajpi?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Car dyøti‑moji i pɛhtzi derecho da cjajpi car pejöy ncja ngu̱ ga mbe̱ni. Co mismo car pejöy, puede da jojqui hnar bbada drá tzi zö ca di pɛhtzi lujo, cja̱ co hnar jomoji tjojo, ca di ni̱gui gá jöytjo. Guetji ca Ocja̱ i pɛhtzi derecho da cjaguijʉ ncja ngu̱ ga mbe̱ntsjɛ.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Ca Ocja̱ xí dyøti cʉ dda cja̱hni cʉ i jñɛjmi jomoji. Guegue jim be ga undi ʉr cuɛ ca rí dyøti ca rá nttzo cʉ cja̱hni‑cʉ. I tøhmi rá ngu̱ tiempo, xa̱jma̱ da repentijʉ, masque ya xí mba̱di guegue desde ya má yabbʉ, drí ga̱x ya, da un cár castigo cʉ cja̱hni‑cʉ. Ca Ocja̱ xí dyøti cʉ cja̱hni‑cʉ pa gu pa̱dijʉ, tiene que da castiga cʉ to i ncjapʉ, cja̱ guejtjo pa gu pa̱dijʉ te tza rá nzɛdi guegue.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Guejtjo xí dyøti cʉ pé dda cja̱hni cʉ i jñɛjmi cʉ moji cʉ xí tjojqui gá lujo. Cʉ cja̱hni‑cʉ, ya má yabbʉ bi mbe̱n ca Ocja̱ di un cár nzajquijʉ cja̱ di jojqui pa drí hmʉpjʉ guegue pʉ jabʉ rá tzi zö. Gue cʉ cja̱hni cʉ xí nzojtibi quí tzi mʉyjʉ cja̱ xí ngʉhtzibijʉ ca rá nttzo ca mí tu̱jʉ, pa drí ni̱gui te tza ngu̱ cár tzi tti̱jqui ca Ocja̱.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Nugöjʉ, como ngu̱ xtá cuatijʉ jár dyɛ car Jesucristo, dí jñɛjmʉ cʉ moji rá tzi zö. Ca Ocja̱ jí̱ xcá nzofo hnaatjo ʉr raza. Nu guegue xí nzojquijʉ, ddaaguigöjʉ, dí judiojʉ, yʉ pé ddaaguigöjʉ, dí hnahño cja̱hnijʉ.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Ya má ndo yabbʉ, bi mbe̱n ca Ocja̱ di nu̱ co ni cár tzi tti̱jqui cʉ cja̱hni cʉ jin gui judio, ncja ngu̱ nguá nu̱ cʉ judio má̱hmɛto. Bi ma̱ ncjapʉ car profeta Oseas pʉ jár libro ca bi dyøte, i̱na̱:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Nu pʉ jabʉ bi tsjih cʉ cja̱hni cʉ jí̱ mí e̱me̱gui:
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Guejti car profeta Isaías bi ma̱ te di ncjajpi yʉ cja̱hni israelita, bi hñi̱na̱: “Masque xí ngu̱jqui quí ba̱jtzi car Israel, ya xná ngu̱, ncja cʉ bbomu̱ cʉ i bbom pʉ jár nttza̱ni car mar, pe göhtjo da ncastiga, cja̱ tengu̱tjo da huete.” Tzʉdi, ya xi mí pa̱h car Isaías, di tengu̱di cʉ cja̱hni israelita cʉ di dötijʉ car salvación.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Ncja ngu̱ ga ma̱n car profeta, ya xí ma̱n ca Ocja̱, ya xta castiga yʉ cja̱hni yʉ i bbʉjcua jar jöy, ya jim pé da døhmi. Bbʉ xta ncja‑ca̱, guegue xta hna pun cʉ cja̱hni cʉ jí̱ xcá ne xcá hñemejʉ, ya jin da jiøjqui‑cʉ.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Ya xí nzʉh ca bi ma̱n car profeta Isaías pʉ jar libro ca bi dyøte. Bi ma̱:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 ¿Xi ya bbʉ, ter bɛh ca̱ xí ncja ya bbʉ? Yʉ hnahño cja̱hni yʉ jí̱ mí pa̱dijʉ ja i ncja ca Ocja̱, cja̱ jí̱ mí joni ja drí dɛnijʉ guegue, guejyʉ xí nu̱ rá zö. Por rá nguehca̱ xcá hñe̱me̱bijʉ cár tzi tti̱jqui ca Ocja̱, xí nccʉhtzibi ca rá nttzo ca mí tu̱jʉ.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Nu yʉ cja̱hni israelita, guegue‑yʉ mí tɛn cár ley ca Ocja̱ cja̱ mí i̱na̱jʉ, di ncjapʉ drí dötijʉ car salvación. Pe nde̱jma̱ jin gá jiöti di cumplijʉ göhtjo ca i ma̱n car ley, por eso jin gá ndöti ca mí jonijʉ.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 ¿Te rá nguehca̱? Porque mí mbe̱nijʉ, jøntsjɛ co ca mír dyøtijʉ ca i ma̱m pʉ jar ley, co guehca̱ di tzøpijʉ ca Ocja̱, cja̱ di da̱tsjɛjʉ car nzajqui ca jin da tjegue. Eso, bbʉ mbú e̱h car Jesús hua jar jöy, már ngu̱ cʉ cja̱hni israelita jin gá ne gá nguatijʉ. Bi zanijʉ, ncja ngu̱ xquí ma̱n ca Ocja̱, ya má yabbʉ, pʉ jabʉ i ña̱ digue car ndo me̱do ca bi ttzani.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 I ma̱ ncjahua pʉ jar Escritura:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.