Atos 21
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH
1 Bbʉ ya xtá wegueje cʉ hermano, bi hño car barco, bbʉ́. Dú ddaxije car mar, dú möjme derecho hasta dá tzøtije pʉ jar tzi isla ca i tsjifi Cos. Cja̱ car jiax‑cá̱, pé dú tzøtije pʉ jar isla ca i tsjifi Rodas. Diguebbʉ ya, dú pønije pʉ Rodas, cja̱ dá möjme jar jñi̱ni Patara, cja̱ nupʉ, dú ca̱pje pʉ jar barco.
1 Nós nos despedimos deles e fomos embora, navegando diretamente para a ilha de Cós. No dia seguinte paramos no porto de Rodes e dali continuamos até a cidade de Pátara,
2 Pʉ jar jñi̱ni‑cá̱, dú tötije pé hnar barco mír ma Fenicia. Dú tøjme‑cá̱ bbʉ, cja̱ pé dú pønije.
2 onde encontramos um navio que ia para a Fenícia. Então embarcamos nele e seguimos viagem.
3 Nubbʉ́, pé dú hñoje jar mar, cja̱ dú jantitjoje car isla Chipre, mír go jam ntchohtaje, dú tjojtije hnanguadi, dú möjme derecho hasta bbʉ ndú tzøtije pʉ jar jöy Siria. Pé dú ca̱pje pʉ jar jñi̱ni Tiro. Como nupʉ, di ttzʉ́jquibi cár carga ca mbá tu̱ car barco.
3 Quando já podíamos ver a ilha de Chipre, navegamos ao sul daquela ilha e seguimos em direção à província da Síria. Chegamos à cidade de Tiro, onde desembarcamos, pois o navio precisava ser descarregado.
4 Guejti pʉ jar jñi̱ni Tiro, dú jonije cʉ hermano mír hmʉh pʉ, cja̱ dú tötije. Dú hmʉjtije pʉ yojto mpa co cʉ hermano‑cʉ́. Guegue‑cʉ́ mí ne di ccaxjʉ car Pablo pa jin di bøx pʉ Jerusalén, como car Espíritu Santo xquí xijmʉ ncjapʉ.
4 Naquela cidade encontramos alguns cristãos e ficamos com eles uma semana. Então, avisados pelo Espírito Santo, eles disseram a Paulo que não fosse para Jerusalém.
5 Bbʉ ya xquí zʉ yojto mpa ca xtá déje pʉ, pé dú pønije pʉ Tiro. Göhtjo cʉ hermano már bbʉh pʉ, bi pønguije jar hñu̱, mbá yojmʉ quí bbɛjña̱jʉ hne̱h quí ba̱jtzijʉ. Bi zixcöje hasta cár salida car jñi̱ni. Dú nda̱ndiña̱jmu̱je pʉ jár nttza̱ni car deje, dú nzojme ca Ocja̱.
5 Mas, quando chegou o dia de irmos embora, nós continuamos a nossa viagem. Aí aqueles irmãos, com as esposas e filhos, nos acompanharam até fora da cidade; e todos nós nos ajoelhamos ali na praia e oramos.
6 Diguebbʉ ya, dú jñʉjme, dú hñi̱dije. Ma ya, pé dú pøxije jar barco, cja̱ guegue ya‑cʉ, bi ma gá ma í ngu̱jʉ.
6 Depois de nos despedirmos, embarcamos no navio, e eles voltaram para casa.
7 Bi bøm pʉ Tiro car barco bbʉ, pé bi hño jar deje, cja̱ dú tzøtije pʉ Tolemaida. Nu pʉ Tolemaida, dú ca̱pje jar barco, ya jim pé dá hñoje jar mar. Dú zɛnguaje cʉ hermano már bbʉh pʉ, dú hmʉpje pʉ hnajpa.
7 Seguimos viagem, navegando da cidade de Tiro para Ptolemaida. Ali encontramos e cumprimentamos os irmãos e passamos um dia com eles.
8 Car jiax ya‑ca̱, pé dú pønije pʉ Tolemaida, dá möjme pʉ jar jñi̱ni Cesarea. Nupʉ, dú cuatije pʉ jár ngu̱ car hermano Felipe, dú oxije pʉ. Car Felipe mí pøni, mí xih cʉ cja̱hni car evangelio. Guejtjo mí nu̱ ca te mí nesta pʉ jar templo, como xquí tti̱x car Felipe cja̱ co pé dda ddajto hermano pa di dyøtijʉ car bbɛfi‑cá̱.
8 No dia seguinte partimos e chegamos à cidade de Cesareia. Ali fomos para a casa do evangelista Filipe e ficamos com ele. Filipe era um dos sete homens que haviam sido escolhidos em Jerusalém.
9 Car Felipe mí hñi̱ji̱ gojo quí tti̱xu̱ cʉ jí̱ mí ntja̱jti. Guegue‑cʉ́ mí ma̱jmʉ consejo cʉ xquí xijmʉ ca Ocja̱. Mí ña̱jʉ gá profecía.
9 Ele tinha quatro filhas solteiras que profetizavam.
10 Nugöje, dú dedije pʉ Cesarea tengu̱ mpa. Bbʉ ndár bbʉpje pʉ, bú e̱h pʉ jar jöy Judea hnar profeta, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Agabo.
10 Alguns dias depois da nossa chegada, um profeta chamado Ágabo veio da região da Judeia.
11 Bi zøti pʉ jabʉ ndár bbʉpje, cja̱ bi ga̱mbi cár ngʉti car Pablo, bi du̱htitsjɛ quí hua hne̱h quí dyɛ, cja̱ bi ma̱:
11 Ele chegou perto de nós, pegou o cinto de Paulo, amarrou os próprios pés e as próprias mãos e disse: — O Espírito Santo diz isto: em Jerusalém o dono deste cinto será amarrado assim pelos judeus e será entregue nas mãos dos não judeus.
12 Bbʉ ndú øjcöje‑cá̱, dú ndo öjpije car Pablo pa jin di bøx pʉ Jerusalén. Nugöje ndár yojme guegue cja̱ co cʉ hermano cʉ már bbʉ pʉ Cesarea, dí göhtjoje dú öjpije ncjapʉ.
12 Quando ouvimos isso, nós e os irmãos de Cesareia pedimos com insistência a Paulo que não fosse para Jerusalém.
13 Nu car Pablo bi xijquije:
13 Mas ele respondeu: — Por que vocês choram assim e me deixam tão triste? Eu estou pronto não somente para ser amarrado, mas até para morrer em Jerusalém pela causa do Senhor Jesus.
14 Diguebbʉ ya dú cca̱htije, ya xquí dyɛmbi ʉ́r mʉy guegue di ma pʉ Jerusalén, cja̱ jí̱ mí ne di pöti cár mfe̱ni. Nubbʉ́, dú jɛjtije, bbʉ, cja̱ dú xijme:
14 E não conseguimos convencê-lo a não ir. Então desistimos e dissemos: — Que seja feita a vontade do Senhor!
15 Diguebbʉ ya, dú reglaje ja gua øtije car viaje, cja̱ dú pønije pʉ Cesarea pa dá möjme pʉ Jerusalén.
15 Depois de passarmos alguns dias ali, juntamos as nossas coisas e fomos para Jerusalém.
16 Dú möjme cʉ dda hermano cʉ mí mi̱ngu̱jʉ Cesarea. Guejtjo dú yojme ca hnar hermano, múr mi̱ngu̱ Chipre. Guegue mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Mnasón, cja̱ ya xquí cja tiempo xquí hñe̱me̱ car Jesucristo. Mí bbʉh cár ngu̱ pʉ jar hñu̱ pʉ jabʉ gua tjojme. Cja̱ cʉ hermano cʉ xcuí hñe̱jmʉ Cesarea bi zoguije pʉ, pa dá oxije.
16 Alguns irmãos da cidade de Cesareia nos acompanharam e nos levaram à casa onde íamos ficar hospedados. O dono da casa era Menasom, natural da ilha de Chipre. Fazia muito tempo que ele era cristão.
17 Car jiax ya‑ca̱, dú tzønije pʉ Jerusalén, cja̱ cʉ cjua̱da̱ bi ndo mpöjmʉ gá cuajtiguije.
17 Quando chegamos a Jerusalém, os irmãos nos receberam com muita alegria.
18 Ca mír cja yojpa ya, dú möjme car Pablo, dú ma zɛnguaje car hermano Jacobo. Ya xquí jmuntzi pʉ jár ngu̱ car Jacobo göhtjo cʉ dda anciano cʉ mí ja̱ cár cargojʉ pʉ jar templo.
18 No dia seguinte Paulo foi conosco até a casa de Tiago para se encontrar com ele. E todos os presbíteros da igreja estavam presentes ali.
19 Car Pablo ya bi zɛngua göhtjo‑cʉ, cja̱ diguebbʉ ya bi xijmʉ göhtjo te xcuí ncja, cʉ lugar rá ngu̱ pʉ jabʉ xcuí hño guegue. Ddahtzʉ bi xijmʉ göhtjo te xquí dyøti ca Ocja̱ pʉ jabʉ már bbʉh cʉ gentile, cja̱ co ja i ncja xquí bendeci cár bbɛfi car Pablo, tzʉdi, ya xi már ngu̱ cʉ cja̱hni xquí guati car Jesucristo.
19 Então Paulo os cumprimentou e deu um relatório completo de tudo o que Deus tinha feito por meio dele entre os não judeus.
20 Cʉ hermano cʉ már ødejʉ, bi ndo mpöjmʉ cja̱ bi ndo xöjtibijʉ ca Ocja̱. Diguebbʉ ya, bi dyönijʉ hnar nttöni car Pablo, bi hñi̱mbijʉ:
20 Depois de o ouvirem, todos eles deram graças a Deus e disseram a Paulo: — Veja bem, irmão! Há milhares de judeus que se tornaram cristãos e todos eles são fiéis à
21 Nu cʉm mi̱nga̱‑judiojʉ cʉ xí hñe̱me̱jʉ car Jesucristo, ya xí dyødejʉ ja i ncja car palabra guí ma̱. øde, bbʉ guí dyo pʉ jabʉ rá bbʉh cʉ gentile, guí xih cʉ judio rá bbʉh pʉ, guejti‑cʉ́ ya jin da dɛn car ley ca bi ma̱n car Moisés, cja̱ ya jin da cjajpi quí ba̱jtzijʉ car seña ca i ncuajtiguijʉ, dí hñøjø israelitajʉ, desde ya má yabbʉ. Guejti cʉ pé dda costumbre cʉ xtú tɛnijʉ desde ya má yabbʉ, øde, guí xijmʉ da jiɛjmʉ ya‑cʉ́ hne̱je̱.
21 Eles ouviram dizer que você ensina os judeus que moram em outros países a abandonarem a Lei, dizendo a eles que não circuncidem os seus filhos, nem respeitem os costumes dos judeus.
22 Nuya, ¿ja gu ncjajʉ ya, pa da fa̱di, nuquiguɛ, guí tɛndi car ley ca bi zoguiguijʉ car Moisés? Como nde̱jma̱ da jmu̱ntzi yʉ cja̱hni bbʉ xta dyødejʉ, ya xcú tzøjø, cja̱ i nesta gu mbe̱nijʉ ter bɛh ca̱ gu xijmʉ‑cʉ́.
22 O que vamos fazer? Com certeza eles já ouviram dizer que você chegou.
23 Nuya, gui dyøti nʉ dí xihquije. I bbʉjcua gojo hñøjø cʉ xí dyøhtibijʉ hnar promesa ca Ocja̱, ncja ngu̱ ga ma̱m pʉ jár ley car Moisés.
23 Portanto, faça o que vamos dizer: estão aqui entre nós quatro homens que têm de cumprir uma promessa a Deus.
24 Nuquiguɛ, gui tzix ya‑cʉ, grí möjmʉ pʉ jár templo cʉ israelita cja̱ gui jñojquitsjɛ pa hne̱hquiguɛ gui dyøhtibi hnar promesa ca Ocja̱ hne̱je̱. Ma ya, gui mandado pa da tta̱htzibi quí xta̱ cʉ go hñøjø‑cʉ, cja̱ nuquɛ, gui pa̱tibi quí gastojʉ. Gui dyøte ncjapʉ pa da ba̱h cʉ cja̱hni, jin gui cierto ca xí tsjijmʉ. Ncjapʉ da cca̱htijʉ, guí dyo rá zö, guí tɛndi car ley ca bi ddajquijʉ car Moisés.
24 Então vá, tome parte com eles na cerimônia de purificação e pague a despesa para que eles possam rapar a cabeça . Assim todos saberão que não é verdade o que se diz de você. Pelo contrário, vão ficar sabendo que, de fato, você vive de acordo com a Lei de Moisés.
25 Digue cʉ gentile cʉ xí ñʉti nʉr evangelio, ya xtú pɛjnije hnar carta, xtú xijme, ya jin da zajʉ ngø cʉ xí jña̱htibi cʉ ídolo. Guejtjo jin da zijpijʉ cár cji cʉ zu̱we̱ cʉ xí bböhti, cja̱ jin da zajʉ ngø cʉ xí zintsjɛ cár cji. Guejtjo jin da hmʉbi tema bbɛjña̱ o tema hñøjø ca jin gui ntja̱jtihui.― Ncjapʉ gá ma̱n cʉ anciano.
25 Mas, quanto aos não judeus que se tornaram cristãos, nós já mandamos uma carta a eles, dizendo o seguinte: “Não comam carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, nem sangue, nem carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado. E também não pratiquem imoralidade sexual.”
26 Car jiax ya‑ca̱, car Pablo bi zix cʉ go hñøjø‑cʉ, cja̱ bi jñojquijʉ ncja ngu ga ma̱m pʉ jár ley car Moisés, pa di dyøhtibijʉ ca Ocja̱ hnar promesa. Nubbʉ́, bi ñʉtijʉ jar templo, tzʉdi, pʉ jar patio, cja̱ bú øti cár promesajʉ. Bi ma̱jmʉ, bbʉ xti zʉ ñojto, pé di gojmʉ pʉ pa di dö cár ofrendajʉ. Cada hnáa gueguejʉ di döjʉ cʉ zu̱we̱ cʉ i ma̱m pʉ jár ley car Moisés, pa di ddʉti pʉ jar altar.
26 Então Paulo falou com os quatro homens e, no dia seguinte, tomou parte com eles na cerimônia de purificação. Depois entrou na área do Templo para avisar quando iam terminar os dias da purificação, isto é, a ocasião em que cada um dos quatro homens deveria oferecer o seu sacrifício.
27 Bbʉ ya xti zʉh car ñojto, ca hnajpa, car Pablo co cʉ gojo hñøjø pé bi ma pʉ jár patio car ndo templo. Már bbʉh pʉ hne̱je̱ cʉ dda judio, mí mi̱ngu̱jʉ pʉ Asia. Guegue‑cʉ́ bi cca̱htijʉ car Pablo cja̱ co cʉ hñøjø már yojmi, cja̱ bi meyajʉ car Pablo. Exque bi dyɛtijʉ cʉ cja̱hni xquí jmu̱ntzi jar templo pa gá dyøhtibijʉ ʉr tu̱jni car Pablo. Bi zɛtijʉ car Pablo, cja̱ bi ndo majmʉ nzajqui, i̱na̱ ca hnáa:
27 Quando os sete dias da purificação estavam para acabar, alguns judeus da província da Ásia viram Paulo na área do Templo . Então atiçaram a multidão, agarraram Paulo
28 ―Nuquɛjʉ, ʉm mi̱nga̱‑israelitaquijʉ, ¡gu mföxijʉ ya! Ya xtú tzʉdijʉ nʉr hñøjø nʉ göhtjo jabʉ i dyo, ba u̱jti yʉ cja̱hni da despreciaguijʉ, dí israelitajʉ, cja̱ ba xijmʉ jin te i ntju̱mʉy car ley ca bi zoguiguijʉ car Moisés. Guejtjo i xijmʉ‑nʉ́, ya jin da tti̱htzibi nʉm templojʉ hua jabʉ rá nttzu̱jpi. Jønca̱, pé xpá hñe̱cua, xpá nzí yʉ dda hñøjø yʉ jin gui israelita cja̱ jin gui tjɛgui du cʉcua, xí cʉhti hua‑yʉ́, cja̱ ncjapʉ xcá ttzongua nʉm ni̱cja̱jʉ hua jabʉ rá nttzu̱jpi.― Bi ma̱ ncjapʉ car hñøjø‑cá̱.
28 e começaram a gritar: — Israelitas, nos ajudem! Este é o homem que vai pelo mundo inteiro falando a todas as pessoas e dizendo mentiras contra o povo de Israel, a
29 Guegue‑cá̱, ya xquí meya car Pablo bbʉ má dyo pʉ jar jñi̱ni. Bi cca̱hti bbʉ má hñohui car hermano Trófimo, cja̱ nucá̱ múr mi̱ngu̱ Efeso, guejtjo hne̱je̱ múr gentile. Diguebbʉ ya, mismo car judio‑cá̱, pé bi cca̱hti car Pablo pʉ mbo cár patio car templo, ya pé xi má hñohui cʉ dda hñøjø, cja̱ bi ma̱ntsjɛ, car Pablo pé má hñohui car Trófimo. Como jí̱ mí tjɛh cʉ gentile di ñʉti pʉ jar patio‑ca̱, bi ndo zøhtibi ʉ́r mʉy car hñøjø‑cá̱.
29 Eles disseram isso porque tinham visto Trófimo, que era de Éfeso, na cidade com Paulo. E pensavam que Paulo o havia levado para dentro da área do Templo.
30 Guejti cʉ pé dda cja̱hni cʉ xquí jmu̱ntzi pʉ jar templo, bi ndo unijʉ ʉr cuɛ, hne̱je̱. Diguebbʉ ya, pé bú e̱jmʉ pé dda cja̱hni rá ngu̱. Bú cjʉjʉ ʉr ddiji, bi guatijʉ nttzɛdi. Casi ntero car jñi̱ni bi jmu̱ntzi pʉ. Cʉ ddáa xní pɛntijʉ car Pablo, xní gʉjquijʉ xcá möjmʉ tji. Cʉ ddáa xní goti quí goxtji car ndo templo, bbʉ́.
30 A confusão se espalhou por toda a cidade, e o povo veio correndo de todos os lados. Eles agarraram Paulo, e o arrastaram para fora da área do Templo, e fecharam os portões.
31 Már mpɛgui di möhtijʉ car Pablo, pe bú cjöx car comandante ca mí mandadobi cʉ sundado cʉ mí mfödijʉ pʉ jar templo. Bi tsjifi, már ndo cja tu̱jni nʉ jar templo, casi göhtjo car jñini xquí jmuntzi pʉ.
31 Quando a multidão já ia matar Paulo, o comandante das tropas romanas recebeu a notícia de que toda a cidade de Jerusalém estava em revolta.
32 Car comandante ya, bú pɛjni quí sundado co cʉ dda capitán. Guegue‑cʉ bi xønijʉ gá nguatijʉ pʉ jabʉ már ntu̱jnijʉ. Cja̱ cʉ cja̱hni, bbʉ mí jiantijʉ‑cʉ, bi jiɛjmʉ ca mír ʉnijʉ car Pablo.
32 Então reuniu depressa alguns oficiais e soldados e correu para o meio do povo. Quando a multidão viu o comandante e os soldados, parou logo de bater em Paulo.
33 Bi zøh car comandante co cʉ sundado, bbʉ́, bi pɛntijʉ car Pablo, cja̱ car comandante bi mandado bi hnu̱hti co yojo cadena. Ma ya, guegue bi dyön cʉ cja̱hni, ¿to nʉr hñøjø‑nʉ́, cja̱ ter bɛh ca̱ xí dyøte?
33 Aí o comandante chegou perto de Paulo, prendeu-o e mandou amarrá-lo com duas correntes. Depois perguntou: — Quem é este homem? O que foi que ele fez?
34 Bbʉ mí da̱j ya cʉ cja̱hni, hnahño gá ma̱n cʉ ddáa, pé hnahño gá ma̱n cʉ pé ddáa. Jin gá ni̱gui ter fɛh ca̱ már ma̱jmʉ, como mí ndo jñøtijʉ ngá ña̱jʉ, cja̱ már ndo majmʉ nzajqui. Eso, car comandante bi mandado di ttzix car Pablo di ncʉhti pʉ jar ngu̱ pʉ jabʉ mí bbʉh cʉ sundado.
34 Mas na multidão uns gritavam uma coisa, outros gritavam outra. A desordem era tão grande, que o comandante não pôde descobrir o que havia acontecido. Então mandou que os soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza .
35 Bbʉ mí zøti cʉ sundado pʉ jár hnɛndö, pa di bøx pʉ jár ngu̱jʉ, bi pɛntijʉ car Pablo cja̱ bi mɛxjʉ, como már ndo ntu̱jqui cʉ cja̱hni, mí rezgajʉ di zɛdijʉ di möhtijʉ.
35 Quando chegaram perto da escada, os soldados tiveram de carregar Paulo por causa da violência da multidão
36 Cja̱ ya xi mbá cuati pé dda cja̱hni rá ngu̱, már majmʉ:
36 que vinha atrás, gritando: — Mata! Mata!
37 Diguebbʉ ya cʉ sundado, ya xti cʉhtijʉ car Pablo pʉ mbo cár ngu̱jʉ. Nu car Pablo ya, bi nzoh car comandante, bi dyöni:
37 Quando iam levar Paulo para dentro da fortaleza, ele disse ao comandante: — Me dê licença para falar uma coisa com o senhor. O comandante perguntou: — Você sabe falar
38 Casʉ, ¿jin gúr mi̱ngu̱ Egiptoguɛ? ¿Cja jin gui guehquiguɛ, ya xí tzi cja mpa gú dyɛti cʉ cja̱hni bi xoxijʉ hnar tu̱jni contra car gobierno? ¿Cja jin guí guehquiguɛ gú tzix cʉ go mil cʉ hñøjø i tsjifi möhtite, gú möjmʉ pʉ jar desierto?― Bi ncjapʉ gá dyöni guegue.
38 Por acaso você é aquele egípcio que algum tempo atrás começou uma revolução e levou quatro mil terroristas armados para o deserto?
39 Cja̱ bi da̱h car Pablo, bi hñi̱mbi:
39 Paulo respondeu: — Eu sou judeu, nascido em Tarso, cidade muito importante da região da Cilícia. Por favor, me deixe falar com o povo.
40 Cja̱ nucá̱ bi ungui ʉr tsjɛjqui, bbʉ. Diguebbʉ ya, car Pablo bi hmöh pʉ jar hnɛndö, cja̱ bi cjajpi ʉr seña cʉ cja̱hni pa di jui̱guijʉ cja̱ di dyødejʉ. Cja̱ bbʉ ya xquí jui̱guijʉ, car Pablo bi nzojmʉ bbʉ. Bi ña̱ cár jña̱ cʉ judio.
40 Então o comandante deixou. Paulo ficou de pé na escadaria e fez um sinal com a mão para o povo, pedindo silêncio. Quando todos ficaram calados, Paulo começou a falar em hebraico . Ele disse:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.