Atos 15
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT
1 Diguebbʉ ya, bi zøti pʉ Antioquía cʉ dda hñøjø güí hñe̱jmʉ pʉ jar estado Judea. Mí xih cʉ cja̱hni ncjahua, i̱na̱jʉ:
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Nu car Pablo co car Bernabé bi ma̱jmi, jí̱ mí cierto cá̱, cja̱ bi ntøxtihui cʉ cja̱hni cʉ mí ma̱ ncjapʉ. Nubbʉ́, cʉ cjua̱da̱ cʉ már bbʉh pʉ Antioquía bi mbe̱nijʉ di gu̱jmʉ pʉ Jerusalén car Pablo co car Bernabé co tengu̱ pé dda cjua̱da̱, di ma du hñönijʉ, di ña̱hui cʉ apóstole co cʉ pé dda tita cʉ mí ja̱jʉ ʉr huɛnda pʉ Jerusalén, pa di tsjijmʉ, ¿cja cierto mí nesta di dɛndijʉ cár ley car Moisés?
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Nubbʉ́, bi ma cʉ dda cjua̱da̱, mí mi̱ngu̱ pʉ Antioquía, bú pønijʉ car Pablo co car Bernabé co cʉ pé dda hermano pa drí ma Jerusalén. Guegue‑cʉ́ bi tjojmʉ jar jöy Fenicia co ni pʉ jar jöy Samaria. Göhtjo cʉ lugar pʉ jabʉ már bbʉ hermano, car Pablo co car Bernabé mí xijmʉ, ya xi már ngu̱ cʉ gentile cʉ mí e̱me̱ car evangelio. Cja̱ bbʉ mí dyødejʉ‑cá̱, bi ndo mpöh cʉ cjua̱da̱.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Cja̱ bbʉ mí zøtihui pʉ Jerusalén car Pablo co car Bernabé, bi recibi cʉ hermano cʉ már bbʉh pʉ, göhtjo co cʉ apóstole, hne̱h cʉ pé dda tita cʉ mí ja̱ cár cargojʉ. Nubbʉ́, car Pablo co car Bernabé bi xih‑cʉ́ göhtjo ca xquí dyøti ca Ocja̱ pʉ jabʉ xcuí hñohui.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Pe guejtjo már bbʉh pʉ cʉ dda fariseo cʉ xquí hñe̱me̱ car evangelio. Nucʉ́, bi bböpjʉ cja̱ bi xih cʉ pé dda hermano, i̱na̱jʉ:
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Nubbʉ́, bi jmu̱ntzijʉ cʉ apóstole co ni cʉ pé dda tita cʉ mí ja̱jʉ ʉr huɛnda pʉ, cja̱ bi mbe̱nijʉ, ¿cja cierto mí nesta di ddɛndi cár ley car Moisés?
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Bi ña̱jʉ rá ngu̱, cja̱ bbʉ ya xi mí bbʉpjʉ acuerdo, diguebbʉ, bi bböh car Pedro, bi ma̱:
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Nu ca Ocja̱ bí janti mbo ʉm mʉyjʉ, göhtjoguigöjʉ, cja̱ xí u̱jtiguijʉ, guegue xí cjajpi í ba̱jtzi cʉ gentile cʉ xí hñeme car Jesucristo. Como guegue xí un‑cʉ́ cár Tzi Espíritu Santo, ncja ngu̱ gá ddajquigöjʉ hne̱je̱, dí israelitajʉ, bbʉ ndú e̱me̱jʉ.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Ca Ocja̱ i cca̱hti cʉ gentile ncja ngu̱ ga cca̱jtiguijʉ, dí judiojʉ. Ncja ngu̱ gá xʉguigöjʉ yʉm mʉyjʉ bbʉ ndú emejʉ car Jesucristo, ncjapʉ hne̱je̱ xí xʉjquibi quí mʉy‑cʉ, como guejti‑cʉ xí hñeme‑cʉ́ hne̱je̱.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Nuya, ¿dyoca̱ guí ne gui xijmʉ cʉ gentile cʉ xí hñeme car Jesucristo, i nesta da dɛnijʉ cár ley car Moisés? Ncjahmʉ guí i̱na̱jʉ, jin gui ntjumʉy ca xtrú recibi cʉ gentile ca Ocja̱. ¿Dyoca̱ guí ne gui ccaxjʉ cʉ gentile cʉ xí ndɛn nʉr evangelio, pa jin da hñojʉ libre? Guí ne gui cjajpijʉ da dyøjtijʉ ca i ma̱n car ley, ncja hnar nda̱ni, tiene que da nttɛti cár yugo. Guejquitjogöjʉ, jin dí jötijʉ gu cumplijʉ ca i ma̱n car ley. Rá ndo ntji̱ dar tzöjpijʉ. Ni digue cʉ ndom titajʉ, jin gá jiöti di cumplijʉ hne̱je̱.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Nugöjʉ, masque dí judiojʉ, xtú cuatijʉ jár dyɛ cam Tzi Jmu̱jʉ Jesucristo pa da möxquijʉ co cár tzi pöjö, da gʉzquijʉ ca rá nttzo ca xtú øtijʉ. Cja̱ guejti cʉ gentile hne̱je̱, car Jesucristo da möx‑cʉ́ ncja ngu̱ xcá möxquigöjʉ.― Bi ncjapʉ gá ma̱n car Pedro.
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Bbʉ mí dyøj yʉ palabra‑yʉ cʉ cja̱hni cʉ xquí jmuntzi, jin to te gá nda̱di. Diguebbʉ ya, göhtjo bi dyødejʉ ca mí ma̱n car Bernabé co car Pablo. Gueguehui bi xijmʉ, ja ncja xquí möxihui ca Ocja̱, xquí dyøtihui milagro már ndo zö, bbʉ mír hñohui pʉ jabʉ mí bbʉh cʉ gentile, mír xijmʉ cár palabra ca Ocja̱.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Bbʉ mí guadihui mí ña̱hui car Pablo cja̱ co car Bernabé, nubbʉ́, bi ña̱ car Santiago, bbʉ, bi hñi̱na̱:
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Nʉr Simón Pedro cja xí xijquijʉ ja xcá mʉdi xcá hñe̱me̱jʉ cʉ cja̱hni cʉ jin gui judio. Nuya, ca Ocja̱ xí nzoh cʉ dda gentile pa da cjajpi í cja̱hni guegue, cja̱ nucʉ́, ya xí nguati jár dyɛ car Jesucristo.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Ncjapʉ xcá nzʉh ca bi ma̱n quí jmandadero ca Ocja̱, ya má yabbʉ. Como i ju̱x pʉ jar Escritura, i̱na̱:
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 I ma̱n car Tzi Ta ji̱tzi:
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Nubbʉ́, da guati guegue cʉ pé dda cja̱hni cʉ jin gui judio, da jion ca Ocja̱. Cʉ hnahño cja̱hni cʉ jí̱ mí meyagui, da jiongui‑cʉ́, göhtjo cʉ to xtú juajni pa gu cjajpi ʉm cja̱hnigö, cja̱ da tsjijmʉ í cja̱hni ca Ocja̱.
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 Ncjapʉ ga ma̱n ca Ocja̱ pʉ jar Escritura. Desde ya má yabbʉ, xí ma̱ guegue, da guatijʉ cʉ gentile, cja̱ da hñe̱me̱jʉ.―
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 Cja̱ bi segue bi ma̱n car Santiago:
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Mejor gu pɛjnijʉ hnar carta, gu xijmʉ, jin te da zijʉ cʉ cosa cʉ xtrú jña̱htibi cʉ ídolo, cja̱ jin da hñodihui hnar bbɛjña̱ co hnar hñøjø cʉ jin di ntja̱jtihui. Jin da zajʉ ngø ca xí zin cár cji, cja̱ jin da zijpijʉ quí cji cʉ zu̱we̱ cʉ xí bböhti.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Gu xijmʉ ncjanʉ, como xí ndo ntʉngui cár ley car Moisés, desde ya má yabbʉ, cja̱ rí ntzöhui da ttøjte tengu̱ tzi parte. Göhtjo cʉ jñi̱ni, i bbʉh cʉ to i nzoh cʉ cja̱hni pa da dɛnijʉ car ley ca bi ma̱n car Moisés. Göhtjo cʉ pa gá nttzöya, pʉ jáy templo cʉ israelita, i jnøn car ley‑ca̱, pa da dyøh cʉ cja̱hni.― Bi ma̱ ncjapʉ car Santiago.
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Diguebbʉ ya, cʉ apóstole co ni cʉ tita cʉ mí mandado cja̱ co göhtjo cʉ pé dda hermano pʉ Jerusalén bi mbe̱nijʉ di hñi̱xjʉ cʉ dda hñøjø pa di gu̱jmʉ pʉ Antioquía. Cʉ to di tti̱tzi, di dɛnijʉ car Pablo co car Bernabé, göhtjo di ma drí nzojmʉ cʉ cjua̱da̱ cʉ már bbʉh pʉ. Nubbʉ́, bi hñi̱xjʉ car Judas Barsabás co ni car Silas. Mí tti̱htzibi cʉ yo hermano‑cʉ́, cja̱ nu car Silas mí pɛhtzi cár cargo pʉ jar templo.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Diguebbʉ ya, bi ttøhtibijʉ hnar carta pa di dɛxijʉ. Car carta‑cá̱ mí ma̱ ncjahua:
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Xtú ødeje, i bbʉh cʉ dda cja̱hni cʉ xí xihquijʉ hnar ddadyo palabra, cja̱ nuya, ya xquí yomfe̱nijʉ, ¿cja rá zö car hñu̱ ca guí tɛnijʉ? øde, cʉ cja̱hni‑cʉ xí xihquijʉ, i nesta da ncuajtiqui jer cuerpojʉ ca hnar seña ca i tsjifi circuncisión, cja̱ gui tɛnijʉ göhtjo ca i ma̱m pʉ jar ley ca bi jñu̱x car Moisés. Cʉ cja̱hni cʉ xí xihquijʉ ncjapʉ, cierto xí mbøngua Jerusalén, pe jin dá cu̱jme‑cʉ́.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Como xtú ødeje ncjapʉ, dí göhtjoje xtú mbe̱nije, xtú i̱xje yʉ hermano yʉ ya xta dɛx na̱r carta‑ná̱, xta mɛhui nʉm tzi Bernabéjʉ co nʉm Pablojʉ.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Yʉ yojo‑yʉ́, xí ndo hñohui, xí nzojmi cʉ cja̱hni digue cam Tzi Jmu̱jʉ Jesucristo, jí̱ xcá jiøjqui quí vidahui. Xí ndo sirvebihui cam Tzi Jmu̱jʉ, cja̱ xí ndo nu̱hui car peligro por rá nguehcá̱.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nugöje, dí neje gu ju̱jtiqui quir tzi mʉyjʉ, eso, ya xtár pɛjnije nʉr Judas co ni nʉr Silas, pa da mɛhui yʉ pé yojo. Guegue cʉ go cjua̱da̱‑cʉ́ xta xihquijʉ ja i ncja cʉm mfe̱nije xtá mbe̱nije digue quer nttönijʉ xcú dyönguije. Guehcá̱ xtú ju̱xije hua na̱r carta‑ná̱.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Xtú mbe̱nije rá zö digue car asunto‑cá̱, cja̱ xí möxquije car Espíritu Santo pa gu ddahquijʉ consejo. Eso, jøña̱ te tzi ngu̱di cosa dí ccaxquije pa jin gui dyøtijʉ.
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 Jøntsjɛtjo, ya jin gui tzajʉ car ngø ca xí jña̱htibi cʉ ídolo. Guejtjo, jin gui tzajʉ car ngø ca xí zintsjɛ cár cji. Guejti cár cji cʉ zu̱we̱ cʉ xí bböhti, ya jin gui tzijpijʉ‑cá̱. Cja̱ ya jin gui hmʉbi tema bbɛjña̱ o tema hñøjø ca jin guí ntja̱jtihui. Bbʉ gui jiɛjmʉ yʉ cosa‑yʉ, xquí hmʉpjʉ rá zö, bbʉ́, cja̱ da möxquijʉ cam Tzi Tajʉ ji̱tzi. Jøña̱‑cʉ́ xtú mbe̱nije‑cʉ́.” Ncjapʉ gá ma̱n car carta.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Nubbʉ́, cʉ go cjua̱da̱ cʉ xquí tti̱tzi, bi hñi̱jtejʉ, cja̱ diguebbʉ ya bi bønijʉ gá möjmʉ pʉ Antioquía. Cja̱ bbʉ mí zøtijʉ pʉ, bi jmu̱ntzi cʉ hermano cja̱ bi ttun car carta.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Diguebbʉ ya, bi jnøn car carta pa di dyøde göhtjo cʉ hermano. Cja̱ bbʉ mí dyødejʉ te mí ma̱, bi jñu̱ í mʉyjʉ, bi ndo mpöjmʉ.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Nu car Judas cja̱ co car Silas, pé bi nzoh cʉ cjua̱da̱. Gueguehui mí profetahui. Car Espíritu Santo mí xijmi consejo pa pé drí tsjih cʉ pé dda cja̱hni. Eso, gueguehui mí nzoh cʉ pé dda cjua̱da̱, mí zɛtibihui í mʉy‑cʉ́.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Bú dedijʉ tengu̱ mpá pʉ Antioquía cʉ hermano cʉ xcuí hñe̱h pʉ Jerusalén. Diguebbʉ ya, bi hñi̱dijʉ cʉ hermano pʉ Antioquía, cja̱ nucʉ́ bi xijmʉ di möjmʉ ca Ocja̱. Nubbʉ́, bi ma gá ngojmʉ pʉ Jerusalén.
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Nu car Silas jin gá má. Guegue bi gojti pʉ Antioquía.
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Guejti car Pablo co car Bernabé bi hmʉjtihui pʉ Antioquía. Gueguehui cja̱ co pé dda hermano már ngu̱, bi u̱jtijʉ cʉ cja̱hni cár palabra ca Ocja̱, bi xijmʉ ja i ncja cár hñu̱ car Jesucristo.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Pé bi cja mpa. Diguebbʉ ya car Pablo bi nzoh car Bernabé, bi xifi:
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Car Bernabé pé mí ne di zix car Juan Marcos, hne̱je̱.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Nu car Pablo, jí̱ mí ne di zitzi, como guegue‑ca̱ bú wendi pʉ Panfilia cja̱ jin gá ndɛnihui pa di möx car bbɛfi.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Car Pablo co car Bernabé bi huɛnitsjɛhui bbʉ, cja̱ bi weguehui. Diguebbʉ car Bernabé bi zix car Marcos, bi tøjmi hnar barco pé gá mɛhui jar isla Chipre.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Nu car Pablo bi nzoh car Silas, pa di mɛhui‑ca̱. Cja̱ cʉ dda cjua̱da̱ pʉ Antioquía, bi orabijʉ car Pablo co car Silas, bi hñi̱tijʉ jár dyɛ ca Ocja̱ pa di möxihui, cja̱ cʉ yojo‑cʉ́ bi bønihui, bbʉ.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Bi ma bú tjojmi pʉ jar jöy Siria co ni pʉ jar jöy Silicia, göhtjo pʉ jabʉ mí bbʉ hermano, má ju̱htibihui í mʉyjʉ, pa jin di jiɛjmʉ ca mír dɛnijʉ car Jesucristo.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.