Atos 13
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NTLH
1 Pʉ Antioquía, már tzi ngu̱ cʉ hermano cʉ mí jmu̱ntzijʉ. Mí bbʉh cʉ dda hermano cʉ mí profeta, mí nzoh cʉ pé ddáa, mí xijmʉ mensaje guá hñe̱h ca Ocja̱. Guejtjo mí bbʉh cʉ ddáa cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni te i ma̱n cʉ Escritura. Mí bbʉh car Bernabé, co ni car Simón ca mí tsjifi ʉr Negro. Guejtjo mí bbʉh car Lucio ca múr mi̱ngu̱ Cirene, co ni car Manahén ca múr jøcjua̱da̱ car rey Herodes. Guejtjo mí bbʉh pʉ car Saulo ca múr mi̱ngu̱ Tarso.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Ca hnajpa, mero már mahtijʉ ca Ocja̱ cja̱ már ayunajʉ cʉ hermano. Cja̱ car Espíritu Santo bi nzojmʉ, bi xijmʉ:
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Gueguejʉ, bbʉ, pé bi be̱jmʉ. Bbʉ mí guadi mí be̱jmʉ, bi orabijʉ cʉ yojo hermano cʉ xquí tsjijmʉ, cja̱ bi dyʉx quí dyɛjʉ jáy ña̱‑cʉ́. Diguebbʉ ya car Bernabé co car Pablo bi hñi̱dihui cʉ pé dda hermano, cja̱ guegue‑cʉ́ bi despedijʉ cor jma̱jte.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Diguebbʉ ya, car Saulo co car Bernabé bi bønihui pʉ Antioquía gá mɛhui pʉ jar jñi̱ni Seleucia. Car Espíritu Santo bi xijmi jabʉ drí mɛhui. Cja̱ bi zixihui car Juan Marcos pa di möxihui. Guehpʉ Seleucia, bi tøjmʉ hnar barco gá ddaxjʉ jar mar, gá nzøtijʉ jar isla Chipre.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Bi zøtijʉ hnar jñini mí tsjifi Salamina, mí bbʉ jár nttza̱ni car mar. Bi bønijʉ pʉ jar barco, cja̱ car Saulo co car Bernabé bi xih cár palabra ca Ocja̱ cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh car lugar‑cá̱, bi mpredica pʉ jáy templo cʉ judio. Mí yojmʉ car Juan Marcos, cja̱ guegue bi möx cár bbɛfihui.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Bi hñojʉ göhtjo car isla Chipre, gá nzøtijʉ jar jni̱ni ca mí tsjifi Pafos. Nupʉ, bi ntjɛhui hnar dyøti‑tjoni ca múr ntjöti profeta. Guegue‑cá̱ múr judio, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Barjesús.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 — ausente —
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 — ausente —
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Diguebbʉ ya, car Saulo, ca guejtjo mí tsjifi ʉr Pablo, bi ju̱dö car dyøti‑tjoni cja̱ bi huɛnti. Guegue car Pablo mí ndo yojmi car Espíritu Santo, eso, bi ba̱tibi quí mfe̱ni car dyøti‑tjoni. Cja̱ bi xifi ncjahua:
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 ―Nuquiguɛ, nxøgue ntjöti i bbʉ jer mʉyguɛ, co göhtjo ca rá nttzo. ʉ́r ba̱jtziqui ca Jin Gui Jo. Guí ʉhui göhtjo ca rí hñe̱h ca Ocja̱. ¿Ncjahmʉ gui jiɛh ca grí ccahtzibi cár bbɛfi ca Ocja̱ bbʉ ga nzoj yʉ cja̱hni?
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Nuya, ya xtu pɛnqui quer castigo ca Ocja̱, gui ngodö pa tengu mpa, ni jabʉ grí jianti tzʉ nʉr jiadi.―
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Nu car gobernador, bbʉ mí cca̱hti te xquí ncja, bi hñeme, mí ncjua̱ni car palabra ca mí ma̱n car Pablo co car Bernabé. Bi hño ʉ́r mʉy, como bi cca̱hti már ndo nzɛh ca Ocja̱, cja̱ mí ntjumʉy cár palabra.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Diguebbʉ, bi bøm pʉ jar jñini Pafos car Pablo co ni cʉ má hñohui. Bi tøjmʉ hnar barco gá ddaxjʉ car mar, gá nzøtijʉ jar jñini Perge. Nucá̱ mí bbʉh pʉ jar jöy Panfilia. Nubbʉ, bi jueh car Juan, bi ma gá ngoh pʉ Jerusalén.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Nu car Pablo co car Bernabé bi bønihui pʉ Perge, bi tjojmi gá nzøtihui jar jñi̱ni Antioquía ca mí bbʉh pʉ jar jöy Pisidia, cja̱ bi mɛhui jár templo cʉ judio, car pa gá nttzöya, bi ñʉtihui pʉ, cja̱ bi mi̱bi.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Már bbʉh pʉ hnar hñøjø, bi nøn cʉ Escritura. Bi nøni cʉ dda parte digue car ley ca bi jñu̱x car Moisés, co hne̱je̱ cʉ dda parte cʉ libro cʉ bi dyøti cʉ profeta. Mí guaj ya ca̱, bi mɛjni hnar cja̱hni di ma pʉ jabʉ már ju̱ car Pablo co car Bernabé, gá hñi̱mbihui:
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Bi bböh car Pablo bbʉ, bi cjajpi ʉr seña cʉ cja̱hni pa di dyødejʉ, cja̱ bi ma̱:
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Ca Ocja̱ ca dí nzojmʉ, dí cja̱hnijʉ israelita, guegue bi hñi̱x cʉ ndom titajʉ pa di cjajʉ hnar ndo nación. Bbʉ már bbʉjtijʉ pʉ jar jöy Egipto, pʉ jabʉ jí̱ mí mi̱ngu̱jʉ, ca Ocja̱ bi möxjʉ, bi cjajpi bú ndo nxa̱ntijʉ pʉ jar jöy‑ca̱, cja̱ gá nga̱x ya, bú cjʉjqui pʉ, cja̱ bi ni̱gui te tza rá nzɛ guegue.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Cuarenta año bi hño cʉ cja̱hni israelita pʉ jabʉ jin to mí hña̱ni. Cʉ cja̱hni‑cʉ́, jí̱ mí gradecejʉ ca mí øti ca Ocja̱ por rá ngue gueguejʉ. Dé mí tzandijʉ. Nu ca Ocja̱ segue bi mɛhtzibitjojʉ paciencia.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Guejtjo bi cjajpi bi mpun cʉ yojto nación cʉ már bbʉh pʉ Canaán, pa di jogui di ñʉti pʉ quí cja̱hni guegue. Nu cʉ jöy cʉ mí mɛjti jma̱ja̱ cʉ mi̱ngu̱ Canaán, ca Ocja̱ bi un cʉ cja̱hni israelita.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Cja̱ bbʉ ya xquí ñʉti pʉ Canaán cʉ cja̱hni Israel, ca Ocja̱ bi uni nzöya pa drí mandadobijʉ. Cuatrocientos cincuenta año mír mandado cʉ nzöya. Gá nga̱x ya, bi mandado gá nzöya car profeta Samuel.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Diguebbʉ ya, cʉ cja̱hni israelita bi dyödijʉ di tti̱x hnar rey pa di mandadobijʉ. Cja̱ ca Ocja̱ bi hñi̱x car Saul, cár ttʉ car Cis. Nuca̱ mí pertene cár familia car Benjamín. Cja̱ guegue car Saul bi mandadobi cʉ cja̱hni israelita cuarenta cjeya.
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Diguebbʉ ya, bi ccʉhtzi car Saul pa ya jin di mandado, cja̱ ca Ocja̱ pé bi hñi̱xi pé hnar rey, gue car David. Ca Ocja̱ bi ma̱m pʉ jar Antiguo Testamento ja mí ncja car David, i̱na̱: “Xtú cca̱hti ja i ncja car David, cár ttʉ car Isaí, xtú i̱xcö‑cá̱ pa da mandadoquijʉ. Dí ndo tzø guegue, como dí pa̱di, da dyøte göhtjo ca dí negö.” Bi ma̱ ncjapʉ ca Ocja̱.―
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 Cja̱ bi segue bi ma̱n car Pablo:
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Bbʉ jí̱ bbe mbá e̱h car Jesús, bú e̱h car Juan ca mí xix yʉ cja̱hni. Nucá̱ mí nzojcöje, dí cja̱hnije ndár bbʉpje pʉ jar jöy Israel. Mí xijcöje gua jɛguije ca rá nttzo, cja̱ gua xixtjeje, pa di jogui gua cuatije ca Ocja̱.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Car Juan, bbʉ ya xti guah cár bbɛfi, bi ma̱: “¿Cja guí mbe̱nijʉ, má̱s, guejquigö xtrú hñi̱xquigö ca Ocja̱ pa gu mandadoquijʉ? Jin gui guejquigö. Dyøjma̱jʉ, ba bbɛfa car cja̱hni ca xí tti̱tzi cja̱ guegue‑cá̱ más i ndo pɛhtzi poder ni ndra nguejquigö. Nugö, ni mpa drá ntzögöbbe gu cjagö ʉ́r muzo‑ca̱.” Ncjapʉ gá ma̱n car Juan.
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 Nuquiguɛjʉ, cjua̱da̱, ʉ́r cjiquijʉ ca ndor Abraham, dí nzohquiguɛjʉ ya, co yʉ pé ddaa yʉ i tzu̱jʉ ca Ocja̱. Guegue‑cá̱ xpá mɛnquijʉ nʉr jña̱ nʉ dá ja̱bbe, ja drí gʉzquijʉ ca rá nttzo ca xcú dyøtijʉ.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Nu cʉm mi̱nga̱‑israelitajʉ cʉ mbí bbʉh pʉ Jerusalén, co ni cʉ möcja̱ cʉ mí mandadobi, jin gá mba̱dijʉ jabʉ güí hñe̱h car Jesús, cja̱ jin gá ntiendejʉ, guegue car Jesús mí gue car cja̱hni ca mí ddøhmi pa di hñe̱cua jar mundo. Segue i jnøn cʉ Escritura pʉ jabʉ i ña̱ digue ca hnáa ca di hñe̱je̱, i jnøn‑cʉ́ pʉ já templo, göhtjo cʉ pa gá nttzöya. Nu cʉm jefejʉ, nim pa gá meya bbʉ mí ni̱gui guegue. Nucʉ́, bi dyödijʉ bi bböhti car Cristo ca xcuí mɛjni ca Ocja̱. Ncjapʉ gá nzʉh cʉ palabra cʉ xquí ma̱n cʉ profeta, ya má yabbʉ.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Cʉm jefejʉ, masque jin te gá ndöhtibi car Jesús ca már nttzo, pa di bböhti, pe nde̱jma̱ bi dyöjpi car Pilato di mandado di bböhti.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Bi ncjajpi car Jesús göhtjo ncja ngu̱ gá ma̱n cʉ profeta, cja̱ bbʉ ya xquí du̱, bi ttzijqui pʉ jar ponti, bú cjöti hnar ngu̱ gá ánima.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Nu ca Ocja̱ pé bi xotzi.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Diguebbʉ ya car Jesús, bbʉ ya xquí jña̱ ʉ́r jña̱, bi ni̱gui rá ngu̱ mpá pʉ jabʉ mí bbʉh quí möxte, cja̱ nucʉ́, bi cca̱htijʉ rá ngu̱ vez. Car Jesús cja̱ co quí möxte güí hñe̱jmʉ pʉ Galilea, göhtjo mbá yojmʉ, cja̱ gá nzøtijʉ pʉ Jerusalén, cja̱ nupʉ, bi bböhti guegue. Cja̱ nuya, como pé xí jña̱ ʉ́r jña̱ car Jesús, mismo quí möxte cʉ mí tɛnijʉ má̱hmɛto, ya pé xqui dyojʉ gá testigo. I xih cʉ cja̱hni, cierto, xí jña̱ ʉ́r jña̱ car Jesús.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 Guejquitjogöbbe, hne̱je̱, dí xihquijʉ nʉr tzi ddadyo jña̱. Car Tzi Ta ji̱tzi ya xpá mɛnquijʉ car hñøjø ca da ddajquijʉ rá ngu̱ cʉ bendición rá tzi zö, ncja ngu̱ gá prometebi cʉ ndom titajʉ, ya má yabbʉ.
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 Nugöjʉ, xtá e̱jmʉ digue cár cji cʉ cja̱hni cʉ bi tsjijmʉ car promesa‑ca̱. Cja̱ nuya car Tzi Ta ji̱tzi xí cumpli car palabra ca bi xih‑cʉ́. Nugöjʉ, xí tocaguijʉ xtú cca̱htijʉ ja xcá cumpli car promesa‑ca̱. Bi xox car Jesús bbʉ ya xquí du̱. Bi ncjapʉ gá fa̱di, cierto múr Ttʉ ca Ocja̱ guegue, güí hñe̱h ca Ocja̱ cár nzajqui. Bi ncja como ngu̱ ga ma̱m pʉ jar salmo dos, pʉ jabʉ i ttzoh car Cristo ca di hñe̱je̱. I ma̱ ncjahua: “Nuquiguɛ, ʉm Ttʉquigö. Rá pa ya, xtú ddahquigö quer nzajqui.”
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Guejtjo, ya xquí ma̱n car Tzi Ta ji̱tzi, bbʉ di hñe̱h ca hnar cja̱hni ca du pɛjni, di du̱‑ca̱, nu guegue pé di xotzi, pa jin di dya cár ndodyo, porque car jmandadero‑cá̱ di hmʉy göhtjo ʉr tiempo cja̱ jin di tjeh cár jmandado. Bi tsjih cʉ ndom titajʉ, di ttunijʉ cʉ dda bendición rá tzi zö cʉ jin di tjegue göhtjo ʉr tiempo. Di ttunijʉ‑cʉ́ por rá ngue ca hnáa ca di tsjifi dúr Ttʉ car David.
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Guejtjo i bbʉj nʉ pé hnar palabra nʉ i cuati pé hnar salmo, pʉ jabʉ mí nzoh ca Ocja̱ car David, mí xifi ncjahua: “Nuquɛ, Ocja̱, jin gui ma gui jiɛj nʉm cuerpo da dya. Nugö dí øte göhtjo ca guí bbɛjpigui, cja̱ guí negui.” Bbʉ mí ma̱ nʉr palabra‑nʉ́ ca ndor David, jin gá ña̱ diguejtsjɛ guegue.
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Nugöjʉ, dí pa̱dijʉ, bi dya cár ndodyo car David. Guegue‑cá̱ bi sirvebi ca Ocja̱ cʉ cjeya cʉ mí bbʉjcua jar jöy. Bi dyøti ca tengu̱ ca xquí ma̱n ca Ocja̱, cja̱ diguebbʉ ya, bi du̱, bi ma guí ntjɛjʉ cʉ ndo í tita. Nu cár cuerpo, bi mfɛjöy.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Nu car Jesucristo, jin gá dya cár cuerpo‑cá̱, como bi xox car Tzi Ta ji̱tzi.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 Nuya, cjua̱da̱, dyøjma̱jʉ nʉr palabra nʉ dí xihquijʉ ya. Guegue car Jesús xí tti̱tzi pa da gʉzquiguɛjʉ ca rá nttzo ca guí tu̱jʉ.
38 — ausente —
39 Bi du̱ guegue pa gá ngu̱ti ca ndí tu̱jʉ, göhtjo yʉ to i e̱me̱. Bbʉ ndí tɛndijʉ cár ley car Moisés, jin dá tötijʉ ja drí ccʉzquijʉ ca ndí tu̱jʉ.
39 — ausente —
40 Nuquiguɛjʉ ya, gui jñu̱hpijʉ ndu̱mʉy nʉ xtú xihquijʉ ya, cja̱ gui hñe̱me̱jʉ. Gui jña̱jʉ ʉr huɛnda pa jin da zʉhquijʉ car castigo ca bi ma̱n cʉ profeta. Guegue‑cʉ́ bi ma̱jmʉ ncjahua pʉ jar Escritura:
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 Nuquɛjʉ, yʉ to i despreciajʉ nʉm palabra cja̱ jin gui ne da dyødejʉ,
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Cja̱ bbʉ ya xi má pønijʉ jár templo cʉ judio, cʉ cja̱hni cʉ jí̱ mí judio bi dyöjpijʉ car Pablo cja̱ co car Bernabé pa pé di hñe̱jmi ca hnar pa gá nttzöya bbʉ xtrí zʉ ñojto, cja̱ pé di xijmʉ ja mí ncja car palabra ca mbá ja̱hui.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Bbʉ mí guah car tsjödi cja̱ mí mfonti cʉ cja̱hni, már ngu̱ cʉ bi dɛnijʉ car Pablo co car Bernabé. Cʉ cja̱hni‑cʉ́, mí judio cʉ ddáa, nu cʉ pé ddáa ya, mí gentile cʉ xquí ñʉti jár religiónjʉ cʉ judio. Cja̱ gueguehui car Pablo co car Bernabé, bi nzoh cʉ xquí guatijʉ, bi xijmʉ, jin di wembijʉ ca Ocja̱, pe di segue di hñe̱me̱jʉ car ddadyo palabra digue car Jesucristo, ja ncja ga möx yʉ cja̱hni co cár tzi pöjö.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Car ñojto ya, bbʉ mí zøh car pa gá nttzöya, bi jmu̱ntzi casi göhtjo car ciudad pa di dyøh cár palabra ca Ocja̱.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Nu cʉ judio cʉ jí̱ mí ne di hñe̱me̱, bbʉ mí cca̱hti cʉ cja̱hni már ngu̱jʉ, bi ndo unijʉ ʉr cuɛ, bi ntøxtihui car Pablo, mí ma̱jmʉ jí̱ mí ncjua̱ni ca mí ma̱, hasta mí xijmʉ múr mɛtjritjo car Pablo hne̱je̱.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Diguebbʉ ya, car Pablo co car Bernabé bi xijmʉ mero ca mí mbe̱nihui, jin gá ntzu̱hui. Bi ma̱jmi:
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Gue car cargo‑cá̱ xí ddajquibbe ca Ocja̱, xí bbɛjpiguibbe ncjahua:
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Nu cʉ gentile ya, bbʉ mí dyødejʉ ncjapʉ, bi ndo mpöjmʉ, cja̱ bi ma̱jmʉ, te tza rá zö cár palabra car Tzi Jmu̱ Jesús. Cja̱ bi hñe̱me̱ rá ngu̱ cja̱hni, göhtjo cʉ to xquí ma̱n ca Ocja̱ di ttun car nzajqui ca jin da tjegue.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Cja̱ bi ndo ntʉngui car jña̱ digue car Jesucristo, bi dyøh cʉ cja̱hni, göhtjo cʉ már bbʉh pʉ jar jöy Pisidia.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Nu cʉ judio cʉ jí̱ mí ne nʉr evangelio, bi nzojmʉ cʉ bbɛjña̱ cʉ mí tɛn cár religión guegue‑cʉ́ cja̱ mí tti̱htzibijʉ, bi dyɛtijʉ‑cʉ́ pa di xohtzibijʉ tu̱jni car Pablo co car Bernabé. Guejtjo bi nzojmʉ cʉ hñøjø cʉ mí mandado jar jñi̱ni. Göhtjo bi mföxjʉ, bi dyøhtibijʉ hnar tu̱jni car Pablo co ni car Bernabé, cja̱ bi fonguijʉ pʉ jar jñi̱ni‑ca̱.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Nubbʉ́, gueguehui bi du̱jquihui cʉ jöy cʉ mí tu̱ quí huahui, como xquí zandijʉ car evangelio cʉ mi̱ngu̱ pʉ. Cja̱ bi bønihui pʉ, gá mɛhui jar jñi̱ni Iconio.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Nu cʉ cja̱hni cʉ xquí hñe̱me̱ car Jesucristo mí ndo mpöjmʉ, cja̱ mí ndo yojmʉ car Espíritu Santo.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.