Atos 10

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mí bbʉh hnar hñøjø pʉ jar jñi̱ni Cesarea, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Cornelio. Mí mandadobi hna ciento cʉ sundado. Car grupo‑cá̱ mí tsjifi Italiana.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 Masque jí̱ múr judio car Cornelio, mí e̱me̱ ca Ocja̱, cja̱ mí joni, göhtjo co cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ jár ngu̱. Dé mí nzoh ca Ocja̱, guejtjo mí ndo föx cʉ judio cʉ jin te mí ja̱.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 Ca hnajpa, ya xquí zʉdi como jñu̱ nde, cja̱ car Cornelio bi hna cca̱htitjo hnár ángele ca Ocja̱. Mí ba̱di, ya xca cʉti pʉ, ya xca cuati. Cja̱ car ángele bi nzofo, bi xifi:
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 Guegue, bbʉ mí cca̱hti‑cá̱, bi ndo ntzu̱. Cja̱ bi da̱di:
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Nuya, gui cu̱h cʉ dda hñøjø da ma pʉ jar jñi̱ni Jope, du tzih car hñøjø i ju̱ cár tju̱ju̱ ʉr Simón Pedro.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Nuya‑cá̱ i bbʉh pʉ jár ngu̱ hnar hñøjø i jojqui xifani gá nda̱ni cja̱ i tsjifi ʉr Simón. Cár ngu̱ car Simón rá jø pʉ jár nttza̱ni car mar. Bbʉ xtu e̱cua car Pedro, xta xihqui hnar palabra drá zö gui dyøde.― Bi ma ncjapʉ car ángele.
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 Bi guadi bi ña̱hui car Cornelio car ángele, cja̱ bi wem pʉ. Nubbʉ́, car Cornelio bi nzojni yojo quí muzo cja̱ co hna quí sundado cʉ mí sirvebi. Guejtjo mí e̱me̱ ca Ocja̱ car sundado‑cá̱.
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 Bi xijmʉ göhtjo te xquí ncja, cja̱ bi gu̱pjʉ gá ma pʉ Jope.
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 Ca xní cja yojpa ya, má pöjmʉ pʉ jar hñu̱, ya xti zøtijʉ jar jñi̱ni Jope. Nu car Pedro ya, már bbʉjti pʉ jár ngu̱ car Simón. Bbʉ mí zʉdi como ju̱xadi, bi dex pʉ jar sotea pa di nzoh ca Ocja̱.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 Cja̱ ya xi mí ndo tu̱ntju̱, mí ne di zi. Menta már ttøti car jñu̱ni pʉ mbo car ngu̱, car Pedro bi hna cca̱htitjo cʉ dda cosa cʉ bi u̱jti ca Ocja̱, ncjahmʉ te már wi̱.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 Bi jianti nʉr ji̱tzi, mbá ca̱h pʉ hnar cosa ncja ʉr ndo da̱jtu̱, mí hná̱tzi co ni cʉ gojo quí gu̱.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Mí ca̱ pʉ göhtjo tema zu̱we̱ cʉ i bbʉ í dyɛ, i bbʉ í hua, cja̱ co cʉ zu̱we̱ cʉ i dyo jar jöy, co cʉ cci̱ña̱, cja̱ co cʉ ttzʉntzʉ cʉ bí dyo nʉ ña̱.
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 Car Pedro bi hna dyøh hnar jña̱, bi hñi̱mbi:
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Nu car Pedro bi da̱j ya:
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 Cja̱ pé bi xih hnar vez, bi ma̱:
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Es xi jñu̱ vez bi tsjih car Pedro, már zö cʉ zu̱we̱‑cʉ́ pa di ttza. Cja̱ diguebbʉ ya, pé bi ccʉx car da̱jtu̱, bi ma gá ma jar ji̱tzi.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Car Pedro már mbe̱ndi‑cá̱, már mbe̱ntsjɛ mbo ʉ́r mʉy ¿te mí ne di ma̱ göhtjo ca xquí cca̱hti? Jiantijma̱, cʉ hñøjø cʉ xcuí gu̱h car Cornelio, ya xi má tzøti pʉ jár ngu̱ car Simón. Bi hñömbijʉ cár ngu̱ cja̱ bi zøjmʉ jar goxtji.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Bi nzɛnguatejʉ, cja̱ bi hñönijʉ, ¿cja már bbʉh pʉ car Simón Pedro?
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Nu car Pedro mí mbe̱ndi ca xquí cca̱hti, cja̱ car Espíritu Santo bi xifi:
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Bböj ya, gui ca̱y. Dyo guí yomfe̱ni, pe gui mɛhui‑cʉ́, como guejcö xtú cu̱h‑cʉ́.― Bi ma̱ ncjapʉ car Espíritu.
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 Nubbʉ́, bi ga̱h car Pedro, bú ntjɛhui cʉ hñøjø cʉ xcuí gu̱h car Cornelio, cja̱ bi xijmʉ:
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 Cja̱ guegue‑cʉ́ bi da̱dijʉ:
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 Nubbʉ́, car Pedro bi xijmʉ di tjojmʉ tzʉ pʉ jár ngu̱ car Simón, pa di oxijʉ pʉ. Car jiax ya cá̱, bi nantzijʉ cja̱ bi möjmʉ. Guejtjo bi dɛnijʉ tengu̱ hermano cʉ́m Jope.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Ca pé hnar pa ya, bi zøtijʉ pʉ jar jñi̱ni Cesarea. Nu car Cornelio xquí mvitabi quí pariente co ni cʉ dda quí amigo cʉ más mí ntzixihui. Már tøhmijʉ, bbʉ xti zøh car Pedro, pa di dyødejʉ te di ma̱.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Cja̱ bbʉ ya xi má cʉti car Pedro, bi bøn car Cornelio, bi ma bú ntjɛhui. Bi nda̱ndiña̱jmu̱ jáy hua, cja̱ bi nda̱ne.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Nu car Pedro bi xotzi, bi xifi:
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Cja̱ má ña̱hui mír ñʉtihui. Bi dötihui már ngu̱ cja̱hni xquí jmu̱ntzi pʉ.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 Cja̱ car Pedro bi xih cʉ cja̱hni‑cʉ́, bi hñi̱mbijʉ:
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Eso, ca xcá ttzojnquigö, xtú e̱tjo. Jin dá ntøxtibbe cʉ jmandadero. Nuquiguɛ ya, xijqui tzʉ, ¿te grí nzojnqui?― Bi ma̱ ncjapʉ car Pedro.
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 Nubbʉ́, bi da̱h car Cornelio, bi xifi:
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 Cja̱ bi xijqui: “Nuquɛ, Cornelio, ca dé grí nzoh ca Ocja̱, xí dyø guegue. Ca grí ndo föx cʉ tzi probe, ca Ocja̱ xí mbe̱nquiguɛ, hne̱je̱.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Nuya, gui cu̱h cʉ dda hñøjø pʉ jar jñi̱ni̱ Jope, du tzí car Simón Pedro. Nucá̱ rá bbʉh pʉ jár ngu̱ car Simón, ʉr jojqui xifani. Cár ngu̱ guegue‑cá̱ rá bbʉh pʉ jár nttza̱ni car mar. Car Pedro xtu e̱je̱ cja̱ xta xihqui hnar palabra drá zö.” Ncjapʉ gá xijqui car ángele.
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Eso, exque xtú cu̱j yʉ hñøjø‑yʉ, xí ma xpá nziquijʉ. Cja̱ nuquiguɛ, dí gradecequi car favor xcú cjagui ca xquí hñe̱jcua. Ya xtú jmu̱ntzije hua, dí göhtjoje, pa gu ødeje göhtjo ca xí bbɛjpiqui ca Ocja̱ gui xijquije.― Bi ma̱ ncjapʉ car Cornelio.
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 Diguebbʉ ya, car Pedro bi xijmʉ, bi hñi̱mbijʉ:
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Jin te i cja, jabʉ dur mi̱ngu̱ hnáa, o jabʉ güí hñe̱h cár cji. Bbʉ to i tzu̱ ca Ocja̱ cja̱ i øti ca rá zö, ca Ocja̱ i ne car cja̱hni‑cá̱.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 Ca Ocja̱ xpá mɛnquije car jña̱, nugöje dí mi̱ngu̱je Israel. Xí xijquije, ya xí ngo ʉ́r mʉy, por rá nguehca̱ xcá hmöh madé car Jesucristo. Nucá̱, ʉ́r Jmu̱ göhtjo yʉ to i e̱me̱, masque di judio o di hnahño cja̱hni‑yʉ́.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Nuquɛjʉ, ya xcú dyødejʉ te bi ncja pʉ jam jöygöje, dí judioje. Bbʉ ya xquí tzi cja mpa ca mír xix cʉ cja̱hni car Juan cja̱ mír nzojmʉ pa di jiɛjmʉ ca rá nttzo, nubbʉ́, car Jesús bi mʉdi bi hño pʉ jar jöy Galilea.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Nuquɛjʉ, ya xcú dyødejʉ to car Jesús, múr mi̱ngu̱ pʉ Nazaret. Car Tzi Ta ji̱tzi bi un cár ttzɛdi cja̱ co car Espíritu Santo, pa bi yojmi‑cá̱. Car Jesús mí dyo, mí ndo föx cʉ cja̱hni, mí øti milagro rá ngu̱. Mí dyøtje döhtji, cja̱ mí fongui cʉ ttzonda̱ji̱, como mí ndo föx car Tzi Ta ji̱tzi.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 Cja̱ nugöje, dí testigoje, dí xij yʉ cja̱hni göhtjo ca bi dyøti car Jesús pʉ jar jöy Judea, cja̱ hne̱h pʉ jar cuidad Jerusalén. Gá nga̱x ya, bi ddøti jar ponti, bi bböhti.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Nu ca Ocja̱ bi cjajpi bi jña̱ ʉ́r jña̱ ca xtrá jñu̱jpa. Nubbʉ́, cja pé bi ni̱gui car Jesús, bbʉ́.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 Jin gá cca̱hti göhtjo yʉ cja̱hni bbʉ ya xquí jña̱ ʉ́r jña̱, jøña̱ cʉ dda testigo cʉ bbɛto xquí juajni car Tzi Ta ji̱tzi. Nugöje, bi cjaguije testigo ca Ocja̱, como dú cca̱htije bbʉ mí du̱ car Jesús cja̱ bbʉ pé mí jña̱ ʉ́r jña̱. Nugöje co nicá̱, dú hñogöje cja̱ dú tzigöje bbʉ ya xquí nantzi.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 Cja̱ guegue car Jesús bi bbɛjpiguije gu xijme yʉ cja̱hni, car Tzi Ta ji̱tzi xí hñi̱tzi pa da cja ʉr nzöya. Bbʉ pé xtu e̱je̱, da juzga yʉ di bbʉjtjo, cja̱ hne̱h cʉ ya xtrú ndu̱.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 Gue car Jesús mí ma̱n quí jmandadero ca Ocja̱ cʉ mí bbʉ ya má yabbʉ. Nucʉ́ bi ma̱jmʉ, di hñe̱h ca hnáa ca xtrú hñi̱x car Tzi Ta ji̱tzi pa di möx yʉ cja̱hni. Cja̱ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ di guati jár dyɛ guegue, di ccʉhtzibijʉ ca rá nttzo ca xí dyøtijʉ, cja̱ di mperdonabijʉ. Guegue car Jesucristo dí xihquijʉ i cjʉzquijʉ ca rá nttzo.― Ncjapʉ gá ma̱n car Pedro.
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Mero már ma̱ ncjapʉ car Pedro, cja̱ car Espíritu Santo bi hna guati cʉ cja̱hni már øde. Nucʉ́, bi mʉdi bi ña̱jʉ gá hnahño jña̱.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 Guejtjo már bbʉh pʉ jár ngu̱ car Cornelio cʉ dda judio cʉ mbá yojmʉ car Pedro. Gueguejʉ ya xquí hñe̱me̱jʉ car evangelio, pe mí tɛndijʉ cár ley car Moisés. Cʉ hermano‑cʉ́, bi jña̱jʉ ʉr huɛnda, gue car Espíritu Santo xquí guati cʉ gentile cʉ már bbʉh pʉ, már ødejʉ cár palabra ca Ocja̱. Cja̱ bi ndo hño ʉ́r mʉy gueguejʉ.
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 Cʉ judio‑cʉ́, bi dyødejʉ már ña̱jʉ hnahño jña̱ cʉ gentile cʉ xquí hñe̱me̱, már xöjtibijʉ ca Ocja̱.
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 Diguebbʉ ya bi ma̱n car Pedro:
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 Nubbʉ́, car Pedro bi mandado bi xixtje cʉ cja̱hni‑cʉ́, como ya xquí hñe̱me̱jʉ cam Tzi Jmu̱jʉ Jesucristo. Cja̱ guegue‑cʉ́ bi za̱mijʉ car Pedro pa di døhmi pʉ tengu̱ mpa, di segue di u̱jtijʉ.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.