Apocalipse 16
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ARIB
1 Diguebbʉ ya, dú øh hnar jña̱ rá nzɛdi, mbí ña̱ pʉ mbo car templo, mí xih cʉ yojto ángele:
1 E ouvi, vinda do santuário, uma grande voz, que dizia aos sete anjos: Ide e derramai sobre a terra as sete taças, da ira de Deus.
2 Nubbʉ́, bi ma car primero ʉr ángele, bú na̱hmi cár moji jar jöy. Cja̱ bi jiøxi tsja̱xi cʉ cja̱hni cʉ xquí ncuajtibi cár seña car tzate zu̱we̱, guegue‑cʉ xquí nda̱nebi cár ídolo car zu̱we̱‑ca̱. Cʉ tsja̱xi cʉ mí tzöjʉ, mí po dya, már ndo ʉ́, cja̱ jí̱ mí ne di jogui.
2 Então foi o primeiro e derramou a sua taça sobre a terra; e apareceu uma chaga ruim e maligna nos homens que tinham o sinal da besta e que adoravam a sua imagem.
3 Diguebbʉ ya car ángele ca rí cja yojo, bi ma bú na̱hmi cár moji jar mar, cja̱ nucá̱ bi cja ʉr cji. Mí jñɛjmi cár cji hnar ánima, már ndo nttzo. Eso bi du̱ göhtjo cʉ zu̱we̱ cʉ mí dyo pʉ mbo car mar.
3 O segundo anjo derramou a sua taça no mar, que se tornou em sangue como de um morto, e morreu todo ser vivente que estava no mar.
4 Diguebbʉ ya, car ángele ca rí cja jñu̱ bi ma bú na̱hmi cár moji xøtze cʉ da̱tje co cʉ pøtje. Cja̱ nucʉ́ bi cja ʉr cji hne̱je̱.
4 O terceiro anjo derramou a sua taça nos rios e nas fontes das águas, e se tornaram em sangue.
5 Cja̱ bbʉ mí ncja‑cá̱, bi ña̱ ca hnar ángele ca mí föh cʉ deje, bi nzoh ca Ocja̱, bi hñi̱na̱:
5 E ouvi o anjo das águas dizer: Justo és tu, que és e que eras, o Santo; porque julgaste estas coisas;
6 Cʉ cja̱hni cʉ xcú castiga, nucʉ́, xí fömbi cár cji cʉ cja̱hni cʉ mí i̱zqui, co cʉ profeta cʉ mí pɛjpiqui. Cja̱ nuya, xcú unijʉ cji pa da zijʉ. Xcú cohtzibi ca xí dyøtijʉ.―
6 porque derramaram o sangue de santos e de profetas, e tu lhes tens dado sangue a beber; eles o merecem.
7 Cja̱ pé dú øjcö pé hnar ángele, már ña̱ pʉ jabʉ mí bbʉh car altar, mí ma̱:
7 E ouvi uma voz do altar, que dizia: Na verdade, ó Senhor Deus Todo-Poderoso, verdadeiros e justos são os teus juízos.
8 Ma ya car ángele ca rí cja gojo, bi ma bú na̱hmi cár moji, bi tzoxi jar jiadi. Cja̱ bi ndo pati nttzɛdi car jiadi, már ndo mpatsjɛ, hasta bi za̱ti cʉ cja̱hni.
8 O quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e foi-lhe permitido que abrasasse os homens com fogo.
9 Nttzɛditjo bi za̱ti cʉ cja̱hni, ncjahmʉ dur tzibi. Nu cʉ bi za̱ti, jí̱ mí ne di hñi̱htzibijʉ ca Ocja̱, cja̱ jí̱ mí ne di jiɛjmʉ cʉ rá nttzo cʉ mí øtijʉ. Bi ndo tzajtetjo, bi zanijʉ ca Ocja̱, como guegue xcuí mɛmpi quí castigojʉ.
9 E os homens foram abrasados com grande calor; e blasfemaram o nome de Deus, que tem poder sobre estas pragas; e não se arrependeram para lhe darem glória.
10 Diguebbʉ ya, car ángele ca rí cja cʉtta, bi ma bú na̱hmi cár moji xøtze car ndo tju̱jni pʉ jabʉ i ju̱x car tzate zu̱we̱ pa da mandado. Cja̱ bi hmɛxu̱y göhtjo pʉ jabʉ mír mandado car zu̱we̱. Cʉ cja̱hni cʉ mí bbʉh pʉ, bi zohtitsjɛ quí cja̱jni̱jʉ, como már ndo ʉ ca mí sufrijʉ.
10 O quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono da besta, e o seu reino se fez tenebroso; e os homens mordiam de dor as suas línguas.
11 Cjuá bi zanijʉ ca Ocja̱ ca bí mandado pʉ ji̱tzi, como guegue xcuí mɛmpi castigo rá ʉ́. Mí tzödijʉ cʉ tsja̱xi cʉ jí̱ mí ne di jogui. Pe jí̱ mí ne di repentijʉ cja̱ jin ga jiɛjmʉ cʉ rá nttzo cʉ mí øtijʉ.
11 E por causa das suas dores, e por causa das suas chagas, blasfemaram o Deus do céu; e não se arrependeram das suas obras.
12 Diguebbʉ ya, car ángele ca rí cja ddajto bi ma bú na̱hmi cár moji pʉ xøtze car ndo da̱tje Eufrates. Cja̱ bi xö göhtjo car deje. Ca múr da̱tje jma̱ja̱ bi cja ʉr hñu̱, pa di hño pʉ cʉ rey cʉ di hñe̱h pʉ jabʉ rí bøxi jiadi.
12 O sexto anjo derramou a sua taça sobre o grande rio Eufrates; e a sua água secou-se, para que se preparasse o caminho dos reis que vêm do oriente.
13 Diguebbʉ ya, pé dú cca̱hti car ndo zu̱we̱ gá dragón, co car tzate zu̱we̱ ca mí mandado, co car jiöjte profeta, gue car zu̱we̱ ca rá yojo ca i jñɛjmi hnar dɛtji. Cja̱ dú cca̱hti jñu̱ quí nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, mí ni̱gui ncja ngu̱ wɛ. Guá mbøni jáy nejʉ cʉ jñu̱ zu̱we̱.
13 E da boca do dragão, e da boca da besta, e da boca do falso profeta, vi saírem três espíritos imundos, semelhantes a rãs.
14 Mí ni̱gui ncja wɛ, pe mí demonio‑cʉ, quí möxte ca Jin Gui Jo, cja̱ i øtijʉ milagro pa da jiöti cʉ cja̱hni. I pønijʉ, i dyojʉ göhtjo nʉr mundo pa da jmu̱ntzi göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i mandado. Cja̱ bbʉ ya xtrú mpɛjnijʉ göhtjo, xta ncja guerra. Cʉ autoridad cʉ i mandado hua jar jöy da ntu̱jnihui ca Ocja̱. Guegue‑ca̱, ʉr rey i ndo pɛhtzi cár poder más rá nzɛdi, cja̱ i mandadobi göhtjo cʉ pé ddaa cʉ i mandado.
14 Pois são espíritos de demônios, que operam sinais; os quais vão ao encontro dos reis de todo o mundo, para os congregar para a batalha do grande dia do Deus Todo-Poderoso.
15 — ausente —
15 {Eis que venho como ladrão. Bem-aventurado aquele que vigia, e guarda as suas vestes, para que não ande nu, e não se veja a sua nudez.}
16 — ausente —
16 E eles os congregaram no lugar que em hebraico se chama Armagedom.
17 Diguebbʉ ya car ángele ca rí cja yojto, bi ma bú na̱hmi cár moji nʉ jar ji̱tzi, xøtze nʉr jöy. Cja̱ bi ni̱gui hnar jña̱ rá nzɛdi, mbí ña̱ pʉ mbo car templo pʉ ji̱tzi. Güí hñe̱ jar trono pʉ jabʉ mí ju̱x ca Ocja̱. Bi ma̱:
17 O sétimo anjo derramou a sua taça no ar; e saiu uma grande voz do santuário, da parte do trono, dizendo: Está feito.
18 Diguebbʉ ya bi juɛxi rayo rá ngu̱, bi jia hnar nda̱ji̱ rá nzɛdi, bi ñʉntzi, cja̱ bi hño hnar ndo hña̱mijöy. Desde ca xcá mʉdi xí hmʉ cja̱hni hua jar mundo, nim pa ncjahmʉ xtúr ncja hnar hña̱mijöy ca di jñɛjmi‑cá̱, cömbe̱ni már ndo nzɛdi.
18 E houve relâmpagos e vozes e trovões; houve também um grande terremoto, qual nunca houvera desde que há homens sobre a terra, terremoto tão forte quão grande;
19 Bi ccah car jöy pʉ jabʉ mí bbʉh car ndo ciudad Babilonia, bi jegue, bi cja jñu̱ parte, cja̱ bi yøti cʉ ngu̱. Cja̱ cʉ pé dda jñi̱ni̱ hne̱je̱, cʉ mí bbʉ pé dda jöy co pé dda nación, guejtjo bi yøti‑cʉ́, bi mpu̱nijʉ. Nu car ndo ciudad Babilonia bi ttun cár castigo nttzɛditjo rá ʉ́. Ca Ocja̱ bi mbe̱ni göhtjo ca rá nttzo ca xquí dyøti cʉ mi̱ngu̱ pʉ, cja̱ bi cohtzibijʉ. Jin gá jiøjqui‑cʉ́.
19 e a grande cidade fendeu-se em três partes, e as cidades das nações caíram; e Deus lembrou-se da grande Babilônia, para lhe dar o cálice do vinho do furor da sua ira.
20 Nu cʉ ttøø cja̱ co cʉ isla jar mar bi ncjotijʉ, bi bbɛdijʉ.
20 Todas ilhas fugiram, e os montes não mais se acharam.
21 Guejtjo bi jiø ndoo rá ndo nojo, mí jñɛjmi ndo me̱do rá jñʉ. Mí bbʉh cʉ ddaa cʉ mí pesa cuarenta quilo. Cja̱ bbʉ mí zʉh cʉ cja̱hni cʉ ndo ndoo, gueguejʉ cjuá mí tzanijʉ ca Ocja̱, por rá nguehca̱ xcuí mɛjni cʉ ndoo‑cʉ, como már ndo nttzo car castigo‑ca̱, cja̱ már ndo ʉ.
21 E sobre os homens caiu do céu uma grande saraivada, pedras quase do peso de um talento; e os homens blasfemaram de Deus por causa da praga da saraivada; porque a sua praga era mui grande.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.