Atos 27
Àr 'ra'yo nkohi Jö har ñhöñhö maxei nto̱ngwi ár mahwifi har ha̱i m'onda ne har ñhömfo̱ (OTQNT) vs NVI
1 Nu mi beñꞌu̱ nda ꞌbe̱nkagihe ga ꞌyohe ar dehe gár möhe har ha̱i Italia, ar Pablo ne maꞌra ya ꞌyofa̱di bi tꞌe̱ntꞌwár ꞌye̱ nꞌar döndogu már thuhu Hulio, yá ndogu ar Augusto Sesar.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Da po̱xe ne da möhe ha nꞌar döta motsa xki ꞌñe har hnini Adramitio, ne nda mengi nda thota ha ya hnini ꞌbu̱ har ñönthe har ha̱i Asia. Mi panu̱ ndi ñꞌohe nꞌehe ar Aristarko me Ntesalonika har ha̱i Nmasedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ár hyaxꞌö da tso̱ñhe har hnini Sidon. Ar Hulio xa bi ñhogajöꞌi bi hye̱ ar Pablo nda kꞌöꞌsa yá mpödi mi ꞌbu̱hnu̱, ne nda tꞌumba nöꞌö mi kꞌatꞌi.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Da po̱ñhenu̱ Sidon, da thothe habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi ar xe̱niha̱i Txipre, ngetho ndi nto̱xkwihe.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Da ꞌranthe njöntho har dehe, da thothe getꞌu̱ ar ha̱i Nsilisia ne Panfilia, da tso̱ñhe har hnini Mira har ha̱i Lisia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Ar döndogu ka bi dinu̱ nꞌar motsa mar me Alejandria, ndi ma har ha̱i Italia. Ka bi ꞌñexkagihenu̱.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Dá ꞌyohe ꞌramtxꞌu̱ nze̱ye̱ ya pa, xa nꞌar döta ꞌbe̱fiꞌö dá tso̱ñhe ꞌranditho ar hnini Gnido. Xa mi ntsꞌe̱di ar ꞌyomndöhi, ne himi he̱gagihe nga ꞌyohe, da thothe har xe̱niha̱i Kreta habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi getꞌu̱ ar xe̱niha̱i Salmon.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Da ka̱tathohe ar xe̱niha̱i Kreta, ꞌramtxꞌu̱ ndi ꞌyohe ndi nto̱xkwihe ar ꞌyomndöhi. Da tso̱ñhe ha nꞌar ñönthe xki thuꞌspabi Ya Hoga Goxthi getꞌu̱ ar hnini Lasea.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Xki tho nze̱ye̱ ya pa ndi ꞌyohe har dehe, ne mar ñhembi, ngetho xki tho ar ndöbëhë ne xki zo̱ ya tse̱. Jange ar Pablo mi xipabiꞌu̱:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 —Ha gi o̱hu̱, ndadahu̱. Di handi ma ga thohu̱ nze̱ye̱ ya thogi har ꞌñu. Da tsa̱ ga ꞌbe̱hu̱ ar motsa ne gatho nöꞌö hö. Hinge ho̱nse̱ꞌö, tsa̱ ga jöthu̱ nꞌehe.
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Ha nunar döndogu himbi japamasu nöꞌö mi mönga ar Pablo. Mi te̱nda nöꞌö mi mönga togo mi e̱tꞌa ar motsa ne togo már me̱ti.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ngetho hintsꞌu̱ mar ñho nda gohnu̱ ar motsa ha Ya Hoga Goxthi nuya pa mar ntse̱. Jange nze̱ye̱ nuꞌu̱ mi panu̱ bi beñꞌu̱ mar ñho nda bo̱nu̱, xömhö nda tsa̱ nda zo̱nga har hnini ñhanda mahyatsꞌi ár thuhu Fenise har xe̱niha̱i Kreta, ne nda thohnu̱ ya tse̱.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Nꞌa mbi ñꞌoda nꞌar ndöhi ndi ꞌñe makꞌangi, jange bi beñꞌu̱ gehnu̱ mi hoñꞌu̱. Dama bi gu̱xa ya bo̱jö mi to̱ꞌsa ar motsa, ne da ka̱tathohe ár ñönthe ar xe̱niha̱i Kreta.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Hingar yaꞌö bi zu̱je nꞌar ꞌyomndöhi xa mi ntsꞌe̱di, ndi ꞌñe mahwifi ne mahyatsꞌi.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Nor ꞌyomndöhi xa mi tsꞌe̱di bi duxa ar motsa, da tsa̱hmöhe nga ñhanthwe, ne himbi tsa̱. Jange da he̱he bi dutsꞌi.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Da thothe getꞌu̱ nꞌar xe̱niha̱i ár thuhu Klauda habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi. Xa da o̱the ar tsꞌe̱di da ju̱xenu̱ ar tꞌu̱lo motsa mi ju̱tꞌi.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Da jwahe da ju̱xe ar tꞌu̱lo motsa, bi xo̱tꞌu̱ nor döta, hinge nda nhwati. Nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa, mi tsu nda nthe̱xkwi ya boꞌsaꞌbomu ja mbo ar dehe yá thuhu Sirte. Jange bi göꞌma ya dutu nuꞌu̱ tuxa ar motsa nda ñꞌo, ne bi hye̱ꞌu̱ nda ñꞌose̱.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ár hyaxꞌöpꞌu̱ mi nto̱xkwitho ar ꞌyomndöhi, jange bi ndu̱i bi ꞌye̱nga har dehe gatho nöꞌö mi tu ar motsa.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ár hñupapꞌu̱, manꞌagi bi menkꞌu̱ bi ꞌyu̱tꞌa har dehe nuya tema pongwa ar motsa.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Bi tho nze̱ye̱ ya pa himbi nheki ar hyadi wa ya tso̱, ngetho xa mi ꞌyo ar ꞌyomndöhi. Ho̱nse̱ ndi to̱ꞌmthohe ar ndöte.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Xki tho nze̱ye̱ ya pa hinte ndi tsihe, jange ar Pablo bi mꞌa̱ madetho, ne bi ꞌñengagihe:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Ha nupya di xiꞌahu̱, yo gi tu ri mu̱ihu̱, ngetho hinto ma ga tuhu̱, ho̱nse̱ ar motsa ma da mꞌe̱di.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Ngetho manxui bi zokagi nꞌár e̱nxe̱ Jö, togo ár me̱tigi ne di pe̱pabi.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Ne bi ꞌñengagi: Pablo, yo gi ntsu, ngetho mahyoni gi ꞌba̱hnu̱ hár nthandi ar ndö Sesar. Ne hinge ho̱nse̱ꞌi, Jö xi hwëkꞌaꞌi da kꞌontꞌa gatho nuꞌu̱ gi ñꞌowi.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Jange nupya di xiꞌahu̱, ndadahu̱, yo gi tu ri mu̱ihu̱, ngetho nuga di ñꞌemu̱i Jö, ne ma da ꞌyo̱tꞌa ngu xi xikagi.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Mödi ar ndöhi ma da ꞌye̱ngagihu̱ ha nꞌar xe̱niha̱i.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Nu mi zo̱ ár ꞌre̱tꞌamagoho mpa ndi ꞌyohe njapꞌu̱, mi tuxkagihe ar ndöhi har ñho̱nthe ár thuhu Adriatico. Ngu made ar xui, nuꞌu̱ togo mi e̱ ar motsa mi beni ma nga tso̱ñhe ha nꞌar ha̱i.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Ne bi ndu̱i bi ꞌye̱nga hangu ár ñhe ar dehe. Mi pe̱ꞌsa nꞌa̱te ñhu̱fi ár ñhe. Da thohe manꞌa tsi tu̱i, bi mengi bi ꞌye̱ni manꞌagi. Ho̱nse̱ mi pe̱ꞌsa ꞌre̱tꞌamaku̱tꞌa ñhu̱fi ár ñhe.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Mi ntsuꞌu̱ nda nto̱xkwi ya do ar motsa, jange bi köꞌma goho ya bo̱jö mo̱te ar motsa nuꞌu̱ tso̱nga har ha̱i, tsöma ar motsa. Gathogihe xa ndi nehe ngutꞌa nda hatsꞌi.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa, mi ne nda göi nda zopꞌu̱. Jange bi mengi bi ꞌye̱ntꞌa har dehe ar tꞌu̱lo motsa, mi o̱tꞌu̱ ngu mi e̱ntꞌa maꞌra ya bo̱jö hár ñö ar motsa.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Ha nunar Pablo dama bi xipabi ar döndogu ne yá ndogu, bi ꞌñembabiꞌu̱:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Jange ya ndogu dama bi hye̱ka ya nthöhi habu̱ mi zu̱ ar tꞌu̱lo motsa, ne bi ntho̱ge bi ma.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Nu mi hatsꞌi, ar Pablo mi xikagihe gatho nga nzimxudihe, ne bi ꞌñenje:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Jahu̱ ar möte gi ñuñhu̱. Mahyoni gi pe̱ꞌsu̱ ar tsꞌe̱di, ngetho di xiꞌahu̱ hinto gi ꞌbe̱hmöhu̱ nꞌar xtö.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Mi mönga njapꞌu̱ ar Pablo, bi gu̱ nꞌar thuhme, bi umba njamödi Jö ha yá nthandiꞌu̱. Ne bi xe̱ka nꞌa xe̱ni bi ndu̱i bi zi.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Nuꞌmú̱ gatho bi hñu yá mu̱i, ne bi ñuñꞌu̱ nꞌehe.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Nuꞌu̱ ndi pa̱he har motsa, yonthebe hñunꞌa̱temaꞌre̱tꞌa ne ꞌrato ya jöꞌi.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nu mi niñöꞌu̱, bi ꞌyu̱tꞌa har dehe ya tꞌe̱i, ne njapꞌu̱ nda götꞌa ár ñhu̱ ar motsa.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Nu mi hatsꞌi, nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa bi hyanda nꞌar ha̱i, mödi himi pödi tema ha̱iꞌö. Mi pe̱ꞌsa nꞌar ñu̱tꞌi har ñönthe habu̱ mi nheki ar ꞌbomu. Bi beñꞌu̱ xömhö nda tsa̱ nda ꞌba̱ꞌmnu̱ ar motsa.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Bi hye̱ka ya nthöhi mi thötꞌa ya bo̱jö mi tsöma ar motsa, ne bi zopꞌu̱ har ñho̱nthe. Bi nsotꞌwa yá nthöhi nöꞌö ar za e̱tꞌa ar motsa. Nepꞌu̱ bi po̱ꞌsa nuꞌu̱ ya dutu hár ñö ar motsa, ne njapꞌu̱ ar ndöhi bi ꞌye̱tꞌa har ñönthe.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ha núꞌmu̱ mi zo̱nga habu̱ mi pe̱ꞌsa yoho ya tsꞌe̱di ar dehe, ar motsa bi nthe̱wi ar ꞌbomu, ne bi mfoxa ár ñö, ne himbi tsa̱ bi ñꞌo. Ha nu mo̱te mi nhwati xa mi fe̱ꞌsa ar dehe.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Nuꞌmú̱ nuya ndogu bi beni mar ñho nda hyo gatho ya ꞌyofa̱di, ne hinge nda hya̱tꞌi nda maꞌu̱ ñꞌa̱nthe.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Nunar döndogu himi ne nda tho ar Pablo, jange himbi hye̱gi nda ꞌyo̱tꞌu̱. Ne bi ꞌbe̱pa nda ꞌye̱ngar nsa̱gi mꞌe̱tꞌo gatho nuꞌu̱ mi pödi nda ñꞌa̱nthe, ne nda bo̱nga har ñönthe.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ha nu maꞌra himi pödi nda ñꞌa̱nthe, bi ꞌbe̱pabi nda gu̱ ꞌra ya xithe̱ ne ꞌra yá xe̱ni ar motsa. Ne njapꞌu̱ hinto bi du, gatho da tso̱ñhe har ñönthe.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.