Atos 27
Àr 'ra'yo nkohi Jö har ñhöñhö maxei nto̱ngwi ár mahwifi har ha̱i m'onda ne har ñhömfo̱ (OTQNT) vs NTLH
1 Nu mi beñꞌu̱ nda ꞌbe̱nkagihe ga ꞌyohe ar dehe gár möhe har ha̱i Italia, ar Pablo ne maꞌra ya ꞌyofa̱di bi tꞌe̱ntꞌwár ꞌye̱ nꞌar döndogu már thuhu Hulio, yá ndogu ar Augusto Sesar.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Da po̱xe ne da möhe ha nꞌar döta motsa xki ꞌñe har hnini Adramitio, ne nda mengi nda thota ha ya hnini ꞌbu̱ har ñönthe har ha̱i Asia. Mi panu̱ ndi ñꞌohe nꞌehe ar Aristarko me Ntesalonika har ha̱i Nmasedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ár hyaxꞌö da tso̱ñhe har hnini Sidon. Ar Hulio xa bi ñhogajöꞌi bi hye̱ ar Pablo nda kꞌöꞌsa yá mpödi mi ꞌbu̱hnu̱, ne nda tꞌumba nöꞌö mi kꞌatꞌi.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Da po̱ñhenu̱ Sidon, da thothe habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi ar xe̱niha̱i Txipre, ngetho ndi nto̱xkwihe.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Da ꞌranthe njöntho har dehe, da thothe getꞌu̱ ar ha̱i Nsilisia ne Panfilia, da tso̱ñhe har hnini Mira har ha̱i Lisia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ar döndogu ka bi dinu̱ nꞌar motsa mar me Alejandria, ndi ma har ha̱i Italia. Ka bi ꞌñexkagihenu̱.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Dá ꞌyohe ꞌramtxꞌu̱ nze̱ye̱ ya pa, xa nꞌar döta ꞌbe̱fiꞌö dá tso̱ñhe ꞌranditho ar hnini Gnido. Xa mi ntsꞌe̱di ar ꞌyomndöhi, ne himi he̱gagihe nga ꞌyohe, da thothe har xe̱niha̱i Kreta habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi getꞌu̱ ar xe̱niha̱i Salmon.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Da ka̱tathohe ar xe̱niha̱i Kreta, ꞌramtxꞌu̱ ndi ꞌyohe ndi nto̱xkwihe ar ꞌyomndöhi. Da tso̱ñhe ha nꞌar ñönthe xki thuꞌspabi Ya Hoga Goxthi getꞌu̱ ar hnini Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Xki tho nze̱ye̱ ya pa ndi ꞌyohe har dehe, ne mar ñhembi, ngetho xki tho ar ndöbëhë ne xki zo̱ ya tse̱. Jange ar Pablo mi xipabiꞌu̱:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 —Ha gi o̱hu̱, ndadahu̱. Di handi ma ga thohu̱ nze̱ye̱ ya thogi har ꞌñu. Da tsa̱ ga ꞌbe̱hu̱ ar motsa ne gatho nöꞌö hö. Hinge ho̱nse̱ꞌö, tsa̱ ga jöthu̱ nꞌehe.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Ha nunar döndogu himbi japamasu nöꞌö mi mönga ar Pablo. Mi te̱nda nöꞌö mi mönga togo mi e̱tꞌa ar motsa ne togo már me̱ti.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ngetho hintsꞌu̱ mar ñho nda gohnu̱ ar motsa ha Ya Hoga Goxthi nuya pa mar ntse̱. Jange nze̱ye̱ nuꞌu̱ mi panu̱ bi beñꞌu̱ mar ñho nda bo̱nu̱, xömhö nda tsa̱ nda zo̱nga har hnini ñhanda mahyatsꞌi ár thuhu Fenise har xe̱niha̱i Kreta, ne nda thohnu̱ ya tse̱.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Nꞌa mbi ñꞌoda nꞌar ndöhi ndi ꞌñe makꞌangi, jange bi beñꞌu̱ gehnu̱ mi hoñꞌu̱. Dama bi gu̱xa ya bo̱jö mi to̱ꞌsa ar motsa, ne da ka̱tathohe ár ñönthe ar xe̱niha̱i Kreta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Hingar yaꞌö bi zu̱je nꞌar ꞌyomndöhi xa mi ntsꞌe̱di, ndi ꞌñe mahwifi ne mahyatsꞌi.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Nor ꞌyomndöhi xa mi tsꞌe̱di bi duxa ar motsa, da tsa̱hmöhe nga ñhanthwe, ne himbi tsa̱. Jange da he̱he bi dutsꞌi.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Da thothe getꞌu̱ nꞌar xe̱niha̱i ár thuhu Klauda habu̱ mi ta̱gagihe ar ndöhi. Xa da o̱the ar tsꞌe̱di da ju̱xenu̱ ar tꞌu̱lo motsa mi ju̱tꞌi.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Da jwahe da ju̱xe ar tꞌu̱lo motsa, bi xo̱tꞌu̱ nor döta, hinge nda nhwati. Nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa, mi tsu nda nthe̱xkwi ya boꞌsaꞌbomu ja mbo ar dehe yá thuhu Sirte. Jange bi göꞌma ya dutu nuꞌu̱ tuxa ar motsa nda ñꞌo, ne bi hye̱ꞌu̱ nda ñꞌose̱.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ár hyaxꞌöpꞌu̱ mi nto̱xkwitho ar ꞌyomndöhi, jange bi ndu̱i bi ꞌye̱nga har dehe gatho nöꞌö mi tu ar motsa.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ár hñupapꞌu̱, manꞌagi bi menkꞌu̱ bi ꞌyu̱tꞌa har dehe nuya tema pongwa ar motsa.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Bi tho nze̱ye̱ ya pa himbi nheki ar hyadi wa ya tso̱, ngetho xa mi ꞌyo ar ꞌyomndöhi. Ho̱nse̱ ndi to̱ꞌmthohe ar ndöte.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Xki tho nze̱ye̱ ya pa hinte ndi tsihe, jange ar Pablo bi mꞌa̱ madetho, ne bi ꞌñengagihe:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Ha nupya di xiꞌahu̱, yo gi tu ri mu̱ihu̱, ngetho hinto ma ga tuhu̱, ho̱nse̱ ar motsa ma da mꞌe̱di.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Ngetho manxui bi zokagi nꞌár e̱nxe̱ Jö, togo ár me̱tigi ne di pe̱pabi.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ne bi ꞌñengagi: Pablo, yo gi ntsu, ngetho mahyoni gi ꞌba̱hnu̱ hár nthandi ar ndö Sesar. Ne hinge ho̱nse̱ꞌi, Jö xi hwëkꞌaꞌi da kꞌontꞌa gatho nuꞌu̱ gi ñꞌowi.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Jange nupya di xiꞌahu̱, ndadahu̱, yo gi tu ri mu̱ihu̱, ngetho nuga di ñꞌemu̱i Jö, ne ma da ꞌyo̱tꞌa ngu xi xikagi.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Mödi ar ndöhi ma da ꞌye̱ngagihu̱ ha nꞌar xe̱niha̱i.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Nu mi zo̱ ár ꞌre̱tꞌamagoho mpa ndi ꞌyohe njapꞌu̱, mi tuxkagihe ar ndöhi har ñho̱nthe ár thuhu Adriatico. Ngu made ar xui, nuꞌu̱ togo mi e̱ ar motsa mi beni ma nga tso̱ñhe ha nꞌar ha̱i.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ne bi ndu̱i bi ꞌye̱nga hangu ár ñhe ar dehe. Mi pe̱ꞌsa nꞌa̱te ñhu̱fi ár ñhe. Da thohe manꞌa tsi tu̱i, bi mengi bi ꞌye̱ni manꞌagi. Ho̱nse̱ mi pe̱ꞌsa ꞌre̱tꞌamaku̱tꞌa ñhu̱fi ár ñhe.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Mi ntsuꞌu̱ nda nto̱xkwi ya do ar motsa, jange bi köꞌma goho ya bo̱jö mo̱te ar motsa nuꞌu̱ tso̱nga har ha̱i, tsöma ar motsa. Gathogihe xa ndi nehe ngutꞌa nda hatsꞌi.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa, mi ne nda göi nda zopꞌu̱. Jange bi mengi bi ꞌye̱ntꞌa har dehe ar tꞌu̱lo motsa, mi o̱tꞌu̱ ngu mi e̱ntꞌa maꞌra ya bo̱jö hár ñö ar motsa.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Ha nunar Pablo dama bi xipabi ar döndogu ne yá ndogu, bi ꞌñembabiꞌu̱:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Jange ya ndogu dama bi hye̱ka ya nthöhi habu̱ mi zu̱ ar tꞌu̱lo motsa, ne bi ntho̱ge bi ma.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Nu mi hatsꞌi, ar Pablo mi xikagihe gatho nga nzimxudihe, ne bi ꞌñenje:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Jahu̱ ar möte gi ñuñhu̱. Mahyoni gi pe̱ꞌsu̱ ar tsꞌe̱di, ngetho di xiꞌahu̱ hinto gi ꞌbe̱hmöhu̱ nꞌar xtö.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Mi mönga njapꞌu̱ ar Pablo, bi gu̱ nꞌar thuhme, bi umba njamödi Jö ha yá nthandiꞌu̱. Ne bi xe̱ka nꞌa xe̱ni bi ndu̱i bi zi.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Nuꞌmú̱ gatho bi hñu yá mu̱i, ne bi ñuñꞌu̱ nꞌehe.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Nuꞌu̱ ndi pa̱he har motsa, yonthebe hñunꞌa̱temaꞌre̱tꞌa ne ꞌrato ya jöꞌi.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nu mi niñöꞌu̱, bi ꞌyu̱tꞌa har dehe ya tꞌe̱i, ne njapꞌu̱ nda götꞌa ár ñhu̱ ar motsa.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Nu mi hatsꞌi, nuꞌu̱ togo mi e̱tꞌa ar motsa bi hyanda nꞌar ha̱i, mödi himi pödi tema ha̱iꞌö. Mi pe̱ꞌsa nꞌar ñu̱tꞌi har ñönthe habu̱ mi nheki ar ꞌbomu. Bi beñꞌu̱ xömhö nda tsa̱ nda ꞌba̱ꞌmnu̱ ar motsa.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Bi hye̱ka ya nthöhi mi thötꞌa ya bo̱jö mi tsöma ar motsa, ne bi zopꞌu̱ har ñho̱nthe. Bi nsotꞌwa yá nthöhi nöꞌö ar za e̱tꞌa ar motsa. Nepꞌu̱ bi po̱ꞌsa nuꞌu̱ ya dutu hár ñö ar motsa, ne njapꞌu̱ ar ndöhi bi ꞌye̱tꞌa har ñönthe.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Ha núꞌmu̱ mi zo̱nga habu̱ mi pe̱ꞌsa yoho ya tsꞌe̱di ar dehe, ar motsa bi nthe̱wi ar ꞌbomu, ne bi mfoxa ár ñö, ne himbi tsa̱ bi ñꞌo. Ha nu mo̱te mi nhwati xa mi fe̱ꞌsa ar dehe.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Nuꞌmú̱ nuya ndogu bi beni mar ñho nda hyo gatho ya ꞌyofa̱di, ne hinge nda hya̱tꞌi nda maꞌu̱ ñꞌa̱nthe.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Nunar döndogu himi ne nda tho ar Pablo, jange himbi hye̱gi nda ꞌyo̱tꞌu̱. Ne bi ꞌbe̱pa nda ꞌye̱ngar nsa̱gi mꞌe̱tꞌo gatho nuꞌu̱ mi pödi nda ñꞌa̱nthe, ne nda bo̱nga har ñönthe.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ha nu maꞌra himi pödi nda ñꞌa̱nthe, bi ꞌbe̱pabi nda gu̱ ꞌra ya xithe̱ ne ꞌra yá xe̱ni ar motsa. Ne njapꞌu̱ hinto bi du, gatho da tso̱ñhe har ñönthe.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.