Lucas 14
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs VC
1 N'na ra̱ pa ngue ra̱ ts'äya, nu̱na̱ ra̱ Jesús bi̱ ma da̱ nsi̱hmɛ̱ p'ʉ ja rá̱ ngu̱ n'na ra̱ n'yohʉ 'bɛt'o ngue yø fariseo. Nu̱ya p'ʉya, fätho te øtra̱ Jesús.
1 Jesus entrou num sábado em casa de um fariseu notável, para uma refeição; eles o observavam.
2 Nu̱p'ʉ hu̱di̱, 'bʉp'ʉ n'na ra̱ n'yohʉ ngue neni̱.
2 Havia ali um homem hidrópico.
3 Nu̱na̱ ra̱ Jesús, bi 'yørpa̱ ra̱ nt'änni̱ yø xännba̱te ngue ra̱ ley 'nɛ̱hyø fariseo, bi 'yɛ̱mbi̱:
3 Jesus dirigiu-se aos doutores da lei e aos fariseus: É permitido ou não fazer curas no dia de sábado?
4 Nu̱'ʉ nzofo hi̱mbi̱ da̱di̱. Bi bɛntra̱ därquɛ̱hi̱ ra̱ Jesús, bi 'yøthe. Bi xifi ngue da̱ ma.
4 Eles nada disseram. Então Jesus, tomando o homem pela mão, curou-o e despediu-o.
5 Bi t'ɛ̱mbyø fariseo p'ʉya:
5 Depois, dirigindo-se a eles, disse: Qual de vós que, se lhe cair o jumento ou o boi num poço, não o tira imediatamente, mesmo em dia de sábado?
6 Hi̱nte ga̱ nda̱tho'ʉ yø ja̱'i̱ nzofo.
6 A isto nada lhe podiam replicar.
7 Nu̱'ʉ yø ja̱'i̱ xi ts'ofo, hɛ̱tho ra̱ Jesús ha ga̱ huanyø nthu̱ts'i̱ 'mø bi̱ mi̱p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa. Bi 'yɛ̱mbʉya:
7 Observando também como os convivas escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes a seguinte parábola:
8 ―Nu̱'mø to bi zo'i ngue gui̱ nnu̱hʉ ra̱ ntha̱ti̱, 'yogui huanthohʉ yø nthu̱ts'i̱ ta̱te xa̱nho ngue ja gui̱ mmi̱hmʉ p'ʉ. Ntha̱mbɛni̱tho da̱ zø hma̱n'na nc'ɛ̱i̱, nu̱'a̱ ta̱te hnu̱ ma̱nsu̱ ngue nu̱'i̱.
8 Quando fores convidado às bodas, não te sentes no primeiro lugar, pois pode ser que seja convidada outra pessoa de mais consideração do que tu,
9 Nu̱'a̱ xa̱ nzo'i p'ʉya, ntha̱mbɛ̱ni̱tho da̱ 'yɛ̱n'i: “Da̱mi̱ u̱nna̱ nthu̱ts'i̱ na̱ 'bʉcua n'yø”. Ya gui pɛs'ni̱ sä p'ʉya ngue gni̱ mmi̱p'ʉ ja ra̱ nthu̱ts'i̱ hi̱nga̱ njua̱ni̱.
9 e vindo o que te convidou, te diga: Cede o lugar a este. Terias então a confusão de dever ocupar o último lugar.
10 Nu̱'mø bi ts'o'i, da̱mi̱ mi̱p'ʉ ja ra̱ nthu̱ts'i̱ bí ja nya̱ni̱, n'namhma̱ ngue nu̱'mø bi zø'a̱ xa̱ nzo'i, da̱ 'yɛ̱n'i p'ʉya: “'Dɛ gui̱ mmi̱cua ja ra̱ nthu̱ts'i̱ xanho n'yø”. Xquet'a̱ 'nɛ̱'ʉ 'dap'ʉ gdi hu̱hmʉ p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa da̱ nu̱ ma̱nsu̱'i̱ p'ʉya.
10 Mas, quando fores convidado, vai tomar o último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, passa mais para cima. Então serás honrado na presença de todos os convivas.
11 Porque nu̱'a̱ nne ngue ma̱n'na di hnu̱ ma̱nsu̱, gue'a̱ ma̱n'na ts'ʉtho hnu̱ ma̱nsu̱'a̱. Pɛ nu̱'a̱ øt'e ngue hi̱ngui̱ hnu̱ ma̱nsu̱ p'ʉ ga̱ mbɛ̱ni̱, gue'a̱ ma̱n'natho hnu̱ ma̱nsu̱'a̱.
11 Porque todo aquele que se exaltar será humilhado, e todo aquele que se humilhar será exaltado.
12 Ra̱ Jesús bi 'yɛ̱mbra̱ n'yohʉ xi zixpʉ ja rá̱ ngu̱:
12 Dizia igualmente ao que o tinha convidado: Quando deres alguma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem os parentes, nem os vizinhos ricos. Porque, por sua vez, eles te convidarão e assim te retribuirão.
13 A nu̱yá, nu̱'mø guí øtra̱ nts'i̱hmɛ̱, da̱mi̱ zo'ʉ yø hyoya di̱ nsi̱hmɛ̱, da̱mi̱ zo'ʉ yø do'yɛ, da̱mi̱ zo'ʉ yø dogua, da̱mi̱ zo'ʉ yø xädä ngue gui 'ui̱ni̱.
13 Mas, quando deres uma ceia, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos.
14 Ja̱na̱ngue di toca̱'i̱ ra̱ mmɛ̱nthi̱ p'ʉya, porque hi̱nda̱ zä da̱ gu̱t'a̱'i̱ te gui 'yørpe. Pɛ nu̱'mø ra̱ pa da̱ni̱ bɛ̱nna̱te yø hoja̱'i̱ p'ʉya, da̱ gu̱t'a̱'i̱ Oja̱ te xcá̱ 'yøt'e.
14 Serás feliz porque eles não têm com que te retribuir, mas ser-te-á retribuído na ressurreição dos justos.
15 Nu̱'a̱ n'na nc'ɛ̱i̱ mi̱ hu̱p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa p'ʉya, bi 'yøde te mma̱nna̱ Jesús, bi 'yɛ̱mbi̱:
15 A estas palavras, disse a Jesus um dos convidados: Feliz daquele que se sentar à mesa no Reino de Deus!
16 Mi̱ nya̱ ra̱ Jesús, bi 'yɛ̱na̱:
16 Respondeu-lhe Jesus: Um homem deu uma grande ceia e convidou muitas pessoas.
17 Nu̱'a̱ ra̱ nde ja ngue di̱ nja ra̱ nts'i̱hmɛ̱ p'ʉya, bi̱ mɛnhná̱ hmi̱qui̱ ra̱ mmɛ̱nni̱gu̱ ngue bá̱ si'ʉ to ya xi ts'ofo. Bi 'yɛ̱mbi̱: “Ma ga̱ mmähä ya, porque ya bi̱ nho'a̱ te da̱ ts'i”.
17 E à hora da ceia, enviou seu servo para dizer aos convidados: Vinde, tudo já está preparado.
18 Nu̱'ʉ bá̱ ts'i p'ʉya, ɛ̱na̱ ngue hi̱ngui̱ pongui̱. Nu̱'a̱ rá̱ mʉdi bá̱ ts'ofo bi 'yɛ̱na̱: “Ja dá̱ tän'a̱ n'na ra̱ häi, jatho ngue ga̱ ma nu̱ ya. Da̱mi̱ pu̱nngui̱, nu̱gä hi̱ngui̱ pongui̱ ga̱ mmagä p'ʉ”.
18 Mas todos, um a um, começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um terreno e preciso sair para vê-lo; rogo-te me dês por escusado.
19 Nu̱'a̱ ma̱n'na p'ʉya bi 'yɛ̱na̱: “Ja dí tän'i cʉt'a nt'ɛi yø nda̱ni̱. Nu̱ya dí̱ nne ga̱ sä ya. Da̱mi̱ pu̱nngui̱, nu̱gä hi̱ngui̱ pongui̱ ga̱ mmagä p'ʉ”.
19 Disse outro: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te me dês por escusado.
20 Ma̱n'na p'ʉya bi 'yɛ̱na̱: “Ja ɛda̱di̱ ntha̱ti̱, ja̱na̱ngue hi̱nda̱ zä ga̱ mmap'ʉ”.
20 Disse também um outro: Casei-me e por isso não posso ir.
21 Nu̱'mø ma̱mbá̱ pengra̱ hmi̱qui̱, bi xihrá̱ hmu̱ te bá̱ sifi. Bi̱ mbøcuɛ ra̱ hmu̱ p'ʉya. Bi 'yɛ̱mbrá̱ hmi̱qui̱: “Ni̱ ma n'nahma̱ntho p'ʉ ja ra̱ täi ya, 'nɛ̱p'ʉ ja yø caye ua ja ra̱ hni̱ni̱. Bá̱ si ua yø hyoya. Bá̱ si ua yø do'yɛ, bá̱ si ua yø dogua 'nɛ̱hyø xädä”.
21 Voltou o servo e referiu isto a seu senhor. Então, irado, o pai de família disse a seu servo: Sai, sem demora, pelas praças e pelas ruas da cidade e introduz aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Ma̱mbá̱ pengra̱ hmi̱qui̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱na̱: “Ague grá̱ hmu̱, ya dá̱ øt'e te gá̱ 'bɛjpa̱gui̱ ya. Pɛ tobe mbongui̱tho yø nthu̱ts'i̱”.
22 Disse o servo: Senhor, está feito como ordenaste e ainda há lugar.
23 Bi 'yɛ̱nna̱ hmu̱ p'ʉya: “Nu̱ya ni̱ ma ma̱høn'a̱ p'ʉ ja yø caye 'nɛ̱p'ʉ ja yø 'yu̱ ya. Bí ja ts'ɛdi ngue da̱ ɛ̱cua yø ja̱'i̱ n'namhma̱ ngue da̱ yu̱hma̱ ngu̱.
23 O senhor ordenou: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga todos a entrar, para que se encha a minha casa.
24 Porque dí xi'a̱hʉ ngue nu̱'ʉ yø n'yohʉ dá̱ zocä m'mɛt'o, ya hi̱nda̱ zä da̱ ɛ̱hɛ̱ di̱ nsi̱hmɛ̱ua'ʉ”.
24 Pois vos digo: nenhum daqueles homens, que foram convidados, provará a minha ceia.
25 Xa̱ngu̱ yø ja̱'i̱ ni̱ 'bɛfa p'ʉ ni̱ ma ra̱ Jesús. Bi 'bärbʉya, bi 'yɛ̱mbi̱:
25 Muito povo acompanhava Jesus. Voltando-se, disse-lhes:
26 ―Nu̱ te'o tɛnngui̱ 'nɛ̱ zits'ʉtho di̱ ma̱qui̱ ngue'a̱ te gui̱ ma̱hrá̱ papá, ogue rá̱ mamá, ogue rá̱ xisu, ogue yø ba̱si̱, ogue yø n'yohʉ, ogue yø nju̱, ogue su̱ da̱ tho conná̱ ngueque, nu̱ná̱, guehna̱ hi̱mma̱ xädigä na̱.
26 Se alguém vem a mim e não odeia seu pai, sua mãe, sua mulher, seus filhos, seus irmãos, suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nu̱ ra̱ ja̱'i̱ hi̱ngui̱ nne da̱ dɛnngui̱ ngue su̱ da̱ tho, guehna̱ ra̱ ja̱'i̱ hi̱mma̱ jua̱ni̱ ma̱ xädigä na̱.
27 E quem não carrega a sua cruz e me segue, não pode ser meu discípulo.
28 A nu̱'a̱hʉ ya, xi'mø to da̱ ne da̱ hyø'a̱ n'na ra̱ torre, ua̱ngui̱ 'bet'o da̱ 'yøtrá̱ güɛnda, da̱ nu̱ 'mø ngue ja te di ʉni̱ para ngue da̱ hyätra̱ 'bɛfi, ogue hi̱n'na̱.
28 Quem de vós, querendo fazer uma construção, antes não se senta para calcular os gastos que são necessários, a fim de ver se tem com que acabá-la?
29 Porque nu̱'mø sä di dʉ'mi̱, 'nɛ̱ hi̱nda̱ hyät'a̱ m'mɛfa, da̱ denni̱ to da̱ nu̱ p'ʉya.
29 Para que, depois que tiver lançado os alicerces e não puder acabá-la, todos os que o virem não comecem a zombar dele,
30 Da̱ 'yɛ̱na̱: “Nu̱na̱ ra̱ n'yohʉ 'bʉcua bi dʉ'mrá̱ 'bɛfi, pɛ hi̱ngui̱ sä da̱ hyät'i”, da̱ 'yɛ̱na̱.
30 dizendo: Este homem principiou a edificar, mas não pode terminar.
31 Xi'mø ngue n'na ra̱ da̱st'abi ja ngue da̱ 'yørpa̱bi̱ ra̱ tu̱nhni̱ ma̱n'na rá̱ mmi̱da̱st'abiui, ua̱ngui̱ da̱ mi̱ di̱ n'yomfɛ̱ni̱, da̱ zänni̱ ngue'mø da̱ zä di jʉui 'dɛt'a ma̱hua̱hi̱ yø soldado 'mø bá̱ ɛ̱p'ʉ 'däte ma̱hua̱hi̱ ngue ne tu̱nhni̱.
31 Ou qual é o rei que, estando para guerrear com outro rei, não se senta primeiro para considerar se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Pɛ nu̱'mø hi̱nda̱ zä p'ʉya, nu̱'mø tobe yap'ʉtho bá̱ ɛ̱hrá̱ nsʉiui, da̱ mɛnnba̱ ra̱ hya̱ rá̱ mmi̱nst'abiui p'ʉya ngue di̱ nhojpa̱ui.
32 De outra maneira, quando o outro ainda está longe, envia-lhe embaixadores para tratar da paz.
33 Gui̱ njathʉ p'ʉya, ngue gui hya̱cjʉ ra̱ güɛnda, porque ra̱ ja̱'i̱ ngue ta̱te di ma̱'a̱ te pɛts'i, a nu̱gä p'ʉya, zi ts'ʉtho di̱ ma̱qui̱, guehna̱ ra̱ ja̱'i̱ himma̱ xädigä na̱.
33 Assim, pois, qualquer um de vós que não renuncia a tudo o que possui não pode ser meu discípulo.
34 Conque ra̱ u̱, xa̱nho'a̱. Pɛ nu̱'mø ya hi̱ngui̱ u̱, ya hi̱nte di̱ mu̱ui.
34 O sal é uma coisa boa, mas se ele perder o seu sabor, com que o recuperará?
35 Ni̱ xi̱ngra̱ 'yai ra̱ häi da̱ zä, sinoque da̱ t'ɛntho. A nu̱yá, di̱ nja ni̱ gu̱ ngue gui 'yøhmʉ na̱ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱ngä ya.
35 Não servirá nem para a terra nem para adubo, mas lançar-se-á fora. O que tem ouvidos para ouvir, ouça!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.