Lucas 14

Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 N'na ra̱ pa ngue ra̱ ts'äya, nu̱na̱ ra̱ Jesús bi̱ ma da̱ nsi̱hmɛ̱ p'ʉ ja rá̱ ngu̱ n'na ra̱ n'yohʉ 'bɛt'o ngue yø fariseo. Nu̱ya p'ʉya, fätho te øtra̱ Jesús.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nu̱p'ʉ hu̱di̱, 'bʉp'ʉ n'na ra̱ n'yohʉ ngue neni̱.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Nu̱na̱ ra̱ Jesús, bi 'yørpa̱ ra̱ nt'änni̱ yø xännba̱te ngue ra̱ ley 'nɛ̱hyø fariseo, bi 'yɛ̱mbi̱:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Nu̱'ʉ nzofo hi̱mbi̱ da̱di̱. Bi bɛntra̱ därquɛ̱hi̱ ra̱ Jesús, bi 'yøthe. Bi xifi ngue da̱ ma.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Bi t'ɛ̱mbyø fariseo p'ʉya:
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Hi̱nte ga̱ nda̱tho'ʉ yø ja̱'i̱ nzofo.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nu̱'ʉ yø ja̱'i̱ xi ts'ofo, hɛ̱tho ra̱ Jesús ha ga̱ huanyø nthu̱ts'i̱ 'mø bi̱ mi̱p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa. Bi 'yɛ̱mbʉya:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 ―Nu̱'mø to bi zo'i ngue gui̱ nnu̱hʉ ra̱ ntha̱ti̱, 'yogui huanthohʉ yø nthu̱ts'i̱ ta̱te xa̱nho ngue ja gui̱ mmi̱hmʉ p'ʉ. Ntha̱mbɛni̱tho da̱ zø hma̱n'na nc'ɛ̱i̱, nu̱'a̱ ta̱te hnu̱ ma̱nsu̱ ngue nu̱'i̱.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Nu̱'a̱ xa̱ nzo'i p'ʉya, ntha̱mbɛ̱ni̱tho da̱ 'yɛ̱n'i: “Da̱mi̱ u̱nna̱ nthu̱ts'i̱ na̱ 'bʉcua n'yø”. Ya gui pɛs'ni̱ sä p'ʉya ngue gni̱ mmi̱p'ʉ ja ra̱ nthu̱ts'i̱ hi̱nga̱ njua̱ni̱.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Nu̱'mø bi ts'o'i, da̱mi̱ mi̱p'ʉ ja ra̱ nthu̱ts'i̱ bí ja nya̱ni̱, n'namhma̱ ngue nu̱'mø bi zø'a̱ xa̱ nzo'i, da̱ 'yɛ̱n'i p'ʉya: “'Dɛ gui̱ mmi̱cua ja ra̱ nthu̱ts'i̱ xanho n'yø”. Xquet'a̱ 'nɛ̱'ʉ 'dap'ʉ gdi hu̱hmʉ p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa da̱ nu̱ ma̱nsu̱'i̱ p'ʉya.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Porque nu̱'a̱ nne ngue ma̱n'na di hnu̱ ma̱nsu̱, gue'a̱ ma̱n'na ts'ʉtho hnu̱ ma̱nsu̱'a̱. Pɛ nu̱'a̱ øt'e ngue hi̱ngui̱ hnu̱ ma̱nsu̱ p'ʉ ga̱ mbɛ̱ni̱, gue'a̱ ma̱n'natho hnu̱ ma̱nsu̱'a̱.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ra̱ Jesús bi 'yɛ̱mbra̱ n'yohʉ xi zixpʉ ja rá̱ ngu̱:
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 A nu̱yá, nu̱'mø guí øtra̱ nts'i̱hmɛ̱, da̱mi̱ zo'ʉ yø hyoya di̱ nsi̱hmɛ̱, da̱mi̱ zo'ʉ yø do'yɛ, da̱mi̱ zo'ʉ yø dogua, da̱mi̱ zo'ʉ yø xädä ngue gui 'ui̱ni̱.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Ja̱na̱ngue di toca̱'i̱ ra̱ mmɛ̱nthi̱ p'ʉya, porque hi̱nda̱ zä da̱ gu̱t'a̱'i̱ te gui 'yørpe. Pɛ nu̱'mø ra̱ pa da̱ni̱ bɛ̱nna̱te yø hoja̱'i̱ p'ʉya, da̱ gu̱t'a̱'i̱ Oja̱ te xcá̱ 'yøt'e.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Nu̱'a̱ n'na nc'ɛ̱i̱ mi̱ hu̱p'ʉ ja ra̱ mɛ̱xa p'ʉya, bi 'yøde te mma̱nna̱ Jesús, bi 'yɛ̱mbi̱:
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Mi̱ nya̱ ra̱ Jesús, bi 'yɛ̱na̱:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Nu̱'a̱ ra̱ nde ja ngue di̱ nja ra̱ nts'i̱hmɛ̱ p'ʉya, bi̱ mɛnhná̱ hmi̱qui̱ ra̱ mmɛ̱nni̱gu̱ ngue bá̱ si'ʉ to ya xi ts'ofo. Bi 'yɛ̱mbi̱: “Ma ga̱ mmähä ya, porque ya bi̱ nho'a̱ te da̱ ts'i”.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Nu̱'ʉ bá̱ ts'i p'ʉya, ɛ̱na̱ ngue hi̱ngui̱ pongui̱. Nu̱'a̱ rá̱ mʉdi bá̱ ts'ofo bi 'yɛ̱na̱: “Ja dá̱ tän'a̱ n'na ra̱ häi, jatho ngue ga̱ ma nu̱ ya. Da̱mi̱ pu̱nngui̱, nu̱gä hi̱ngui̱ pongui̱ ga̱ mmagä p'ʉ”.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Nu̱'a̱ ma̱n'na p'ʉya bi 'yɛ̱na̱: “Ja dí tän'i cʉt'a nt'ɛi yø nda̱ni̱. Nu̱ya dí̱ nne ga̱ sä ya. Da̱mi̱ pu̱nngui̱, nu̱gä hi̱ngui̱ pongui̱ ga̱ mmagä p'ʉ”.
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Ma̱n'na p'ʉya bi 'yɛ̱na̱: “Ja ɛda̱di̱ ntha̱ti̱, ja̱na̱ngue hi̱nda̱ zä ga̱ mmap'ʉ”.
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Nu̱'mø ma̱mbá̱ pengra̱ hmi̱qui̱, bi xihrá̱ hmu̱ te bá̱ sifi. Bi̱ mbøcuɛ ra̱ hmu̱ p'ʉya. Bi 'yɛ̱mbrá̱ hmi̱qui̱: “Ni̱ ma n'nahma̱ntho p'ʉ ja ra̱ täi ya, 'nɛ̱p'ʉ ja yø caye ua ja ra̱ hni̱ni̱. Bá̱ si ua yø hyoya. Bá̱ si ua yø do'yɛ, bá̱ si ua yø dogua 'nɛ̱hyø xädä”.
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Ma̱mbá̱ pengra̱ hmi̱qui̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱na̱: “Ague grá̱ hmu̱, ya dá̱ øt'e te gá̱ 'bɛjpa̱gui̱ ya. Pɛ tobe mbongui̱tho yø nthu̱ts'i̱”.
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Bi 'yɛ̱nna̱ hmu̱ p'ʉya: “Nu̱ya ni̱ ma ma̱høn'a̱ p'ʉ ja yø caye 'nɛ̱p'ʉ ja yø 'yu̱ ya. Bí ja ts'ɛdi ngue da̱ ɛ̱cua yø ja̱'i̱ n'namhma̱ ngue da̱ yu̱hma̱ ngu̱.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Porque dí xi'a̱hʉ ngue nu̱'ʉ yø n'yohʉ dá̱ zocä m'mɛt'o, ya hi̱nda̱ zä da̱ ɛ̱hɛ̱ di̱ nsi̱hmɛ̱ua'ʉ”.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Xa̱ngu̱ yø ja̱'i̱ ni̱ 'bɛfa p'ʉ ni̱ ma ra̱ Jesús. Bi 'bärbʉya, bi 'yɛ̱mbi̱:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 ―Nu̱ te'o tɛnngui̱ 'nɛ̱ zits'ʉtho di̱ ma̱qui̱ ngue'a̱ te gui̱ ma̱hrá̱ papá, ogue rá̱ mamá, ogue rá̱ xisu, ogue yø ba̱si̱, ogue yø n'yohʉ, ogue yø nju̱, ogue su̱ da̱ tho conná̱ ngueque, nu̱ná̱, guehna̱ hi̱mma̱ xädigä na̱.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nu̱ ra̱ ja̱'i̱ hi̱ngui̱ nne da̱ dɛnngui̱ ngue su̱ da̱ tho, guehna̱ ra̱ ja̱'i̱ hi̱mma̱ jua̱ni̱ ma̱ xädigä na̱.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 A nu̱'a̱hʉ ya, xi'mø to da̱ ne da̱ hyø'a̱ n'na ra̱ torre, ua̱ngui̱ 'bet'o da̱ 'yøtrá̱ güɛnda, da̱ nu̱ 'mø ngue ja te di ʉni̱ para ngue da̱ hyätra̱ 'bɛfi, ogue hi̱n'na̱.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Porque nu̱'mø sä di dʉ'mi̱, 'nɛ̱ hi̱nda̱ hyät'a̱ m'mɛfa, da̱ denni̱ to da̱ nu̱ p'ʉya.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Da̱ 'yɛ̱na̱: “Nu̱na̱ ra̱ n'yohʉ 'bʉcua bi dʉ'mrá̱ 'bɛfi, pɛ hi̱ngui̱ sä da̱ hyät'i”, da̱ 'yɛ̱na̱.
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Xi'mø ngue n'na ra̱ da̱st'abi ja ngue da̱ 'yørpa̱bi̱ ra̱ tu̱nhni̱ ma̱n'na rá̱ mmi̱da̱st'abiui, ua̱ngui̱ da̱ mi̱ di̱ n'yomfɛ̱ni̱, da̱ zänni̱ ngue'mø da̱ zä di jʉui 'dɛt'a ma̱hua̱hi̱ yø soldado 'mø bá̱ ɛ̱p'ʉ 'däte ma̱hua̱hi̱ ngue ne tu̱nhni̱.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Pɛ nu̱'mø hi̱nda̱ zä p'ʉya, nu̱'mø tobe yap'ʉtho bá̱ ɛ̱hrá̱ nsʉiui, da̱ mɛnnba̱ ra̱ hya̱ rá̱ mmi̱nst'abiui p'ʉya ngue di̱ nhojpa̱ui.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Gui̱ njathʉ p'ʉya, ngue gui hya̱cjʉ ra̱ güɛnda, porque ra̱ ja̱'i̱ ngue ta̱te di ma̱'a̱ te pɛts'i, a nu̱gä p'ʉya, zi ts'ʉtho di̱ ma̱qui̱, guehna̱ ra̱ ja̱'i̱ himma̱ xädigä na̱.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Conque ra̱ u̱, xa̱nho'a̱. Pɛ nu̱'mø ya hi̱ngui̱ u̱, ya hi̱nte di̱ mu̱ui.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ni̱ xi̱ngra̱ 'yai ra̱ häi da̱ zä, sinoque da̱ t'ɛntho. A nu̱yá, di̱ nja ni̱ gu̱ ngue gui 'yøhmʉ na̱ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱ngä ya.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.