Atos 15
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs NVT
1 Nu̱'ʉ yø pa'ʉ p'ʉya, bá̱ nɛ̱xa̱ Judea 'da yø n'yohʉ, bi zø'a̱ Antioquía. Bi̱ mʉdi bi xännba̱bi̱ yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱mbi̱:
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Nu̱na̱ ra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Bernabé, bi 'yɛ̱mmɛ̱i̱ bi̱ nju̱nt'ui'ʉ mma̱n'a̱ p'ʉya. M'mɛfa p'ʉya, bi t'ɛ̱xra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Bernabé ngue i̱ ma Jerusalén, bi̱ mähä mi̱'da yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ngue da̱ nya̱hʉ yø representante ra̱ Cristo co 'nɛ̱'ʉ 'bɛt'o p'ʉ di̱ mpɛti yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉ Jerusalén. Ja̱na̱ngue da̱ nu̱ ha di jap'na̱ ra̱ hya̱ na̱.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Nu̱'ʉ yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉ Antioquía, bi̱ ma bi thøp'ʉ ja ra̱ 'yu̱ ra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Bernabé. Ni̱ nthop'ʉ ja yø häi Fenicia 'nɛ̱ Samaria. I̱ mma̱ ha bi̱ nja ngue bi hyɛp'ʉ yø nyogui nt'ɛ̱c'ɛ̱i̱ yø ja̱'i̱ ngue bi 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ Oja̱. Gätho yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉya, ɛ̱mmɛ̱i̱ di johya 'mø mi̱ 'yøhna̱ ra̱ hya̱ na̱.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Nu̱na̱ ra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Bernabé bi zømp'ʉ Jerusalén, bi̱ mpɛti yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ conyø representante ra̱ Cristo 'nɛ̱'ʉ yø n'yohʉ 'bɛt'o p'ʉ di̱ mpɛti yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱. Bi̱ ma̱ te xi 'yørpa̱bi̱ Oja̱ p'ʉya.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Bi̱ nangui̱ 'da yø fariseo ya xi 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ra̱ hya̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱mbi̱:
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Ja̱na̱ngue bi̱ mpɛti yø representante ra̱ Cristo p'ʉya, co 'nɛ̱'ʉ yø n'yohʉ 'bɛt'o p'ʉ ja ra̱ ni̱ja̱, para ngue da̱ hnu̱ ha di̱ njapra̱ hya̱.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Mi̱ juadi mi̱ nya̱ui ya'atho p'ʉya, bi̱ nangra̱ Bɛdu, bi 'yɛ̱na̱:
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Nu̱na̱ Oja̱, i pa̱rba̱bi̱ yø n'yomfɛ̱ni̱ yø ja̱'i̱. 'Nɛ̱ di̱ nɛ̱qui̱ ngue bi̱ nu̱ ma̱nho Oja̱ ngue 'nɛ̱hyø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío da̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱, porque bá̱ pɛnnba̱bi̱ ra̱ Espíritu Santo, tengu̱tho bi jacjʉ m'mɛt'o.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Tengu̱tho bi jacjʉ Oja̱, bi jarbʉtho ya hi̱ngyø judío ya. Bi pu̱nnba̱bi̱ ya yø ja̱'i̱ bi 'yɛ̱c'ɛ̱i̱.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Xiya, ¿hanja ngue guí täcjʉ'a̱ te nne da̱ 'yøt'Oja̱ ya? Porque guí xihmʉ yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ngue jatho da̱ dɛnna̱ ley nu̱na̱ hi̱nja̱m'mø di sä da̱ 'yøtyø ja̱'i̱, ni̱ xi̱nga̱ guehma̱ mboxitahʉ xta̱ nzä xta̱ 'yøt'e, ni̱ xi̱nga̱ guecjʉ di sä ga̱ øthʉ'a̱ te gäma̱ hya̱ di̱ ma̱nda ra̱ ley.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Pɛ dí ɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ ngue gdá̱ nya̱mhmʉ conná̱ ma̱te ra̱ Hmu̱ Jesús. Xquet'a̱ njarbʉtho yø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío ya.
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Gä bi̱ nsäya'a̱ gui̱ nju̱n'ma̱hya̱ yø ja̱'i̱ p'ʉya. Bi 'yørpa̱ ma̱su̱ ra̱ hya̱ mma̱nna̱ Bernabé 'nɛ̱hra̱ Pablo. Bi̱ ma̱ te bi̱ nja 'mø mi̱ map'ʉ 'bʉhyø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío, ngue bi 'yøtyø milagro Oja̱ conná̱ ngue'ʉ.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Mi̱ juadi bi hma̱nna̱ ra̱ hya̱ na̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱nna̱ Jacobo:
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Nu̱na̱ ra̱ Simu̱, ya bi xicjʉ ha bi̱ nja te bi 'yørpa̱bi̱ Oja̱ 'mø rá̱ mʉdi mi̱ map'ʉ 'bʉhyø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío. Nu̱na̱ Oja̱, ya xpa̱ huanhyø ja̱'i̱ ja ngue da̱ zo rá̱ 'yɛ.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Nu̱na̱ ra̱ hya̱ na̱ya̱, di̱ nthɛui na̱ ra̱ hya̱ bi 'yotyø pønga̱hya̱ Oja̱ na̱ya, ngue ɛ̱na̱:
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 “Nu̱'mø bi̱ nja'a̱ ra̱ hya̱ nt'ot'i ya, nu̱'a̱ ra̱ ni̱ja̱ bi hyøhra̱ David, ma̱'da'yo ga̱ hoqui hapʉ xa̱nts'oni̱, porque ya xa̱ xot'i.
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Dí̱ nne ngue gätho yø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío da̱ hyongui̱ n'namhma̱ da̱ zo ma̱ 'yɛ.
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 Ngu̱na̱ ra̱ hya̱ bi̱ ma̱n'Oja̱, 'nɛ̱ bi japi bi ba̱hyø ja̱'i̱ xa̱ m'mʉhyø pa xa̱ thogui”, bi 'yɛ̱na̱.
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 Nu̱gä dí ɛ̱na̱ ngue nu̱ya yø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío, ngue ya 'yo di 'bätyø mmʉi ngue ɛ̱c'ɛ̱i̱ Oja̱, ya hi̱ngui̱ sä ga̱ ts'onnba̱hʉ yø mmʉi ya.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 A nu̱yá, para ngue hi̱ndi̱ nsʉhmi̱ ya yø judío ngue yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ya, høndya yø hya̱ ja ua da̱ ma ma̱cuarpi ra̱ sʉcua̱ ya. Ngue hi̱nda̱ za ra̱ ngø, nu̱'a̱ i tho ngue i t'ørba̱ ra̱ 'bøt'e yø da̱hmu̱. 'Nɛ̱ hi̱ndi̱ n'yots'om'mäi. 'Nɛ̱ hi̱nda̱ zaprá̱ ngø yø zu̱'ɛ̱ hi̱ngui̱ pønna̱ ji 'mø bi du̱, 'nɛ̱ hi̱nda̱ zi ra̱ ji.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Porque asta̱ guehyø pa xa̱ thogui, ya ma̱ndø nja̱m'møtho, n'na ngu̱ n'na yø hni̱ni̱ i 'bʉi te'o mma̱nna̱ ley bi 'yotra̱ Moisés. Nu̱na̱ ra̱ ley na̱, nu̱'mø ra̱ pa ngue ra̱ ts'äya, nhya̱to nhya̱to hma̱mp'ʉ ja yø ni̱ja̱ di̱ mpɛti yø judío.
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 A nu̱ya yø representante ra̱ Cristo p'ʉya, co 'nɛ̱'ʉ yø n'yohʉ 'bɛt'o p'ʉ ja ra̱ ni̱ja̱, 'nɛ̱ gätho yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱, bi zännbʉya ngue da̱ huanhni̱ to da̱ mɛnhni̱, di̱ ma Antioquía, da̱ mɛ ra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Bernabé. Bi t'ɛ̱xra̱ Judas nu̱'a̱ ja ma̱n'na ra̱ thu̱hu̱ ngue ra̱ Barsabás. 'Nɛ̱ bi t'ɛ̱xra̱ Silas. Guehya yø n'yohʉ 'bɛt'o p'ʉ 'bʉhyø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ya.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Bi̱ ma nt'øt'e ra̱ sʉcua̱ da̱ ga̱xpʉya, i ɛ̱nna̱ sʉcua̱:
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Dí øcähe ngue bi̱ nɛ̱xua 'da yø n'yohʉ ngue hi̱ndá̱ ɛt'ähe. A nu̱ya p'ʉya, hi̱ngui̱ pa̱di̱ te gui 'yøthʉ ngue bá̱di ts'on'na̱ ni̱ mmʉihʉ 'na̱ ra̱ hya̱ i̱ mma̱, ngue di̱ ma̱nda di̱ nja'a̱hʉ ra̱ hmɛ̱pya ngue ra̱ circuncisión, 'nɛ̱ guí su̱phʉ gätho'a̱ te di̱ ma̱nda ra̱ ley bi 'yotra̱ Moisés.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Ja̱na̱ngue dá̱ mpɛtigähe ngue dá̱ nhɛca̱hya̱he. Dá̱ ɛ̱xähe yø n'yohʉ bi̱ map'ʉ, bi̱ mähä na̱ ma̱ zi cu̱hʉ ra̱ Bernabé 'nɛ̱hra̱ Pablo.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 A nu̱na̱ ra̱ Bernabé 'nɛ̱hra̱ Pablo i ɛnyø te conná̱ nguehna̱ ma̱ Hmu̱hʉ Jesucristo.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nu̱ya yø n'yohʉ dá̱ ɛt'ähe p'ʉya, guehna̱ ra̱ Judas 'nɛ̱hra̱ Silas. Nu̱ya p'ʉya da̱ zä guí̱ nya̱sɛhʉ, guehya da̱ xi'a̱hʉ tema̱ hya̱ dá̱ sännähe ya.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Nu̱'a̱ te bi zänna̱ Espíritu Santo p'ʉya co 'nɛ̱cähe, dá̱ nu̱ ma̱nhohe ngue hi̱ngui̱ ja ts'ɛdi da̱ 'yøtyø ja̱'i̱'a̱ te gä ga̱ 'yo yø judío. Hi̱nda̱ høndya yø hya̱ i ja ngue gui 'yøthʉ p'ʉ ha 'bʉhyø judío da̱ si'a̱hʉ.
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 'Yo gui sahʉ ra̱ ngø i tho ngue t'ørba̱ ra̱ 'bøt'e yø da̱hmu̱. 'Nɛ̱ ra̱ ji p'ʉya, 'yo gui sihʉ. Nu̱'a̱ ra̱ ngø hi̱ngui̱ pønna̱ ji 'mø bi du̱, 'yo gui sahʉ. 'Nɛ̱ 'yo gui 'yots'om'mäihʉ. Nu̱'mø ngue gá̱ 'yøthʉ na̱ ra̱ hya̱ dí xi'a̱he ya, ya xa̱nho te guí øthʉ 'mø. Hønt'Oja̱ da̱ mä'a̱hʉ”.
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Ya bi̱ ma'ʉ bi t'ɛrbʉya. Mi̱ zømp'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Antioquía, bi pɛtyø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱, bi dä ra̱ sʉcua̱ p'ʉya.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Nu̱'mø mi̱ nu̱ ra̱ sʉcua̱ yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉya, ɛ̱mmɛ̱i̱ di johya ngue ya bi̱ nhohyø mmʉi.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Nu̱na̱ ra̱ Judas 'nɛ̱hra̱ Silas xquet'a̱ yø pønga̱hya̱ Oja̱ ya, bi hojpa̱bi̱ yø mmʉi yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ya p'ʉya, 'nɛ̱ bi ha̱tra̱ ts'ɛdi na̱ ra̱ hya̱ bi xifi.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Bá̱ m'mʉp'ʉ njammi̱ pa p'ʉ Antioquía. M'mɛfa p'ʉya, bá̱ n'yɛ̱te ngue bi̱ mengui̱ i̱ ma Jerusalén.
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Pɛ nu̱na̱ ra̱ Silas bi̱ nu̱ ma̱nho ngue bá̱ cop'ʉ na̱.
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Xquet'a̱ 'nɛ̱hra̱ Pablo, 'nɛ̱hra̱ Bernabé bá̱ cop'ʉ Antioquía. Bi sigue bi xännba̱bi̱ yø ja̱'i̱ na̱ rá̱ hoga̱ 'da'yo hya̱ Oja̱. Bi̱ mfäxui mi̱'da yø mmɛ̱ngu̱ p'ʉ ngue xännba̱ ra̱ hya̱ yø ja̱'i̱.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Mi̱ ma njammi̱ pa p'ʉya, ra̱ Pablo bi 'yɛ̱mbra̱ Bernabé:
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Nu̱na̱ ra̱ Bernabé, bi̱ ne xta̱ nzixra̱ Xuua nu̱na̱ ja ma̱n'na ra̱ thu̱hu̱ ngue ra̱ Marco.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Pɛ ra̱ Pablo hi̱mbi̱ nu̱ ma̱nho ngue xta̱ nzits'i, porque ra̱ Xuua ya xpí̱ nsote p'ʉ Panfilia, hi̱ngui̱ nne da̱ mɛp'ʉ ni̱ ma ngue di 'yonna̱ hya̱.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Bi̱ n'uɛ̱ni̱ n'na ngu̱ n'na ngue hi̱nga̱ 'da'igu̱ i̱ mma̱. Nu̱na̱ ra̱ Bernabé bi zixra̱ Marco na̱. Bi 'yo ra̱ barco i̱ map'ʉ ja ra̱ häi Chipre.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Ra̱ Pablo p'ʉya, guehna̱ ra̱ Silas bi̱ ne bi̱ mɛ na̱. Yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉya bi 'yäprá̱ ma̱te Oja̱ ngue da̱ mädi ha ni̱ ma.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Ra̱ Pablo 'nɛ̱hra̱ Silas i̱ mpa p'ʉ ja ra̱ häi Siria, 'nɛ̱p'ʉ ja ra̱ häi Cilicia. Di ha̱tra̱ ts'ɛdi yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ p'ʉ ni̱ ma.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.